கூடம்

ஏப்ரல் 23 : உலக புத்தக தினம்

2011-04-22T19:32:00.000-07:00

வாசிக்கும்
ஒவ்வொரு தினமும்
வாழ்கின்ற தினம்

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

அறிவின் காட்டாறு ஓடுகிறது
சுழித்துக் கொண்டு..
அருள் ஒளியின் தகதகப்பில்
மின்னிக்கொண்டிருக்கிறது அன்பின் ஓடை
வாழ்வியலின் சாரம் குளமாக நிற்கிறது
ஒரு ஞானியின் புன்னகையோடு -

அடிமனத்தின் ஈரத்தைப் புதுப்பிக்கப்
பெருகுகின்றது புத்தக நதி புவியெங்கும்...

ஊன்றப்பட்ட எழுத்துவிதைகளை
பார்வை பிய்த்தெடுத்தாலும்
நகலெடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு
நகராதிருக்கும் எழுத்துக்கள் புத்தகத்தின் மேற்பரப்பில்..

உள்ளிருந்தொரு குரல் வாசித்துக் கொண்டிருக்க
தவத்தின் மெருகை
முகத்திற்கு ஏற்றும் மவுன வாசிப்பு..
மெல்லிய வருடுதலில் நூலின் இதம் பருகி
வேட்கை ஆறும் காலங்கள்...

புத்தக தினம்
வாசிப்போர் யாவருக்கும்
'இன்று புதிதாய்ப்' பிறந்த தினம்
வாசிக்கும் ஒவ்வொரு தினமும்
மனிதர்கள் வாழ்கின்ற தினம்.

சிவந்து விடிகிறது மார்ச் எட்டு !

2011-03-07T16:17:00.000-08:00

ஓ எங்கள் கிளாரா

கடந்த நூற்றாண்டின் கனல் பொறியே

காலகாலத்திற்குமான அணையாத தீபமே

ஓர் எண்ணத்தின் விதை ஊன்றப்பட்டதில்

உலகு கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கிறது மகளிர் தினத்தை

உரிமைகளின் ஆவேச உருவமே

உணர்வுகளின் தூரிகைத் தீற்றலே

நூற்றாண்டு நிறைவின் சிலிர்ப்பில் விடிகிறது இந்த மார்ச் எட்டு...

உழைக்கும் பெண்களின் ஓங்கிய குரலே

உணர்ச்சிகளின் காவியப் பெருக்கே

கோபன்ஹெகனில் நடந்த கூட்டத்திற்கு வயது நூற்றியொன்று

தீப் பற்றி எரிந்த டிரயாங்கில் தொழிற்சாலையின்

வெளியேற இயலாத சுவர்களுக்குள்

இரும்புக் கதவுகளுக்குள்

தகர்த்தெறிய முடியாதுபோன சாளரங்களுக்குள்

சிக்கித் திணறிய பெண் தொழிலாளரிடமிருந்து

குமுறிப் புறப்பட்ட கதறல்களை-

நெருப்பில் வீழ்ந்து கொதித்த கண்ணீர்த் துளிகளை -

அவற்றிலிருந்து சினந்து கிளர்ந்த பதாகைகளில் ஏந்தினீர்கள்

சமத்துவ வேட்கையின் நெடிய மூச்சே

பாலின ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான முழக்கமே

எதிரொலிக்கிறது பெண்களின் எழுச்சி கீதம் இப்போது மேற்காசியாவிலும்....

சுதந்திரத்தின் பெயரால் ஜனநாயகத்தின் பெயரால் நீதியின் பெயரால்

நம்பிக்கை வானத்துத் தாரகையே

கரை கடந்து சுழன்றடிக்கும் காட்டாற்று வெள்ளமே

ஓ எங்கள் கிளாரா ஜெட்கின்

மகளிர் தின நூற்றாண்டு சிவந்து விடிகிறது

உனது நினைவுகளின் கிளர்ச்சியோடு!

- எஸ் வி வேணுகோபாலன் ( 9445259691 / svvenu@gmail.com)

நண்பர்களே, சமையற்கூடங்களிலும், சடங்குகளிலும் இன்னும் முடக்கி வைத்திருக்கும் இந்த சமூகத்திற்கு இக்கவிதை கேள்விகளை விட்டெறிகிறது. இன்னும் ”அவள் பெண்” என்று பகடி செய்பவர்களை இக்கவிதை தன் எழுச்சி வீச்சால் ஏதோ செய்யும்.

ஆண்டுதோறும் கடந்து செல்கிற ஒரு தினமல்ல மார்ச் 8. கரைகிற ஒவ்வொரு ஆண்டிலும் ஒரு மகளிரையாவது அவர்களை “அவர்களாக” இருக்க விட சபதமேற்க வேண்டிய நாள். ஒரு கிளாரா ஜெட்கினால் ஏற்பட்ட மாற்றங்களின் துவக்க நிலையே இன்னும் தேக்க நிலையாக இருக்கிறது.

தேக்க நிலை களைந்து இன்னும் பெண்கள் பீடு நடை போட, பல்வேறு காரணிகளால் புரையோடி போயிருக்கும் இச்சமூகத்தை மாற்றிட அவர்கள் ஆண்களையும் கைபிடித்து அழைத்து செல்லட்டும் . தாய் கைபற்றி போகும் குழந்தைகள் நம்பிக்கையோடு, மகிழ்வோடு, பயமில்லாமல் செல்வதை இவ்வுலகம் நன்கறியும்.

எரியும் பனிக்காடு படித்த பூக்குட்டி

2010-12-30T05:55:00.001-08:00

பொதுவாகவே புத்தகங்கள் நம்முள் ஒரு தாக்கத்தினை அது ஏதாவது வகையிலும் ஏற்படுத்த வல்லவை. ஒரு சில நம்முள் அதிர்வுகள் ஏற்படுத்தலாம், அசைத்தும் போடலாம். சிலவே நம்மை புரட்டி போட, நம்மை முற்றாக குலைத்து விட மிகுந்த சக்தி மிகுந்தவையாக இருக்கின்றன. அப்படிப்பட்ட புத்தகங்கள் பெரும்பாலானது (அநேகமாக எல்லாமும்), எளிய மக்களின் ஏழ்மையைம், அவமானங்களையும், அவர்களின் ஏழ்மையை பயன்படுத்தி அவர்களை முற்றாக சுரண்டுதலையும், சுரண்டலை, அவமானங்களை எதிர்த்து விடுதலை வேண்டி அவர்களின் கூட்டு போராட்ட நிகழ்வையும், உணர்வையுமே சொல்பவனவாக உள்ளன. சில அவ்வாறான எளிய மனிதர்களாக இருந்து பின் பெரும் தலைவர்களாக அவர்கள் மாறிய வாழ்க்கை வரலாற்றினையும், பலகோடி எளிய மனிதர்களுக்காக தங்கள் வாழ்வினை அர்ப்பணித்த பல புரட்சி நாயகர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்களாகவும், எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கை முன்னெடுக்க வல்ல தத்துவ நூல்களாகவும் உள்ளன.

இவ்வகையான புத்தகங்களில் பலருக்கும் பலவித தேர்வுகள் இருக்கலாம். சிலருக்கு ஏன், பலருக்கும் ”மார்க்ஸிம் கார்க்கியின் அழியா காவியம் தாய்”, நிரஞ்சனாவின் அற்புத படைப்பு “நினைவுகள் அழிவதில்லை”, காந்தியின் நேர்மைக்காக ”சத்திய சோதனை”, தகழியின் “தோட்டியின் மகன்”, என இத்தகைய நூல்களின் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே செல்வது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. மேற்சொன்னவையோடு, பஷீரின் “பாத்துமோவாட ஆடு”, “எங்கள் வீட்டில் ஒரு வெள்ளை யானை இருந்தது”, ”மதிலுகள்” ; எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் “இரண்டாம் இடம்”, ருஷ்ய நாவலான “வானவில்”, “ஒரு உண்மை மனிதனின் கதை” என என்னுடைய பட்டியலும் நீள்கிறது. இருந்தும், வெகு சமீபத்தில் என்னை மிகவும் பாதித்த, புரட்டிபோட்ட, உணவருந்த இயலாதவாறு, குறிப்பாக தேநீர் கோப்பை கையில் வாங்கி சில கணங்கள் தயங்கி, ஏங்கி, கண்களில் நீர் மல்க அருந்த வைத்த அந்த நாவல், டேனியலின் ஆங்கில நூலினை மிக அற்புதமாக முருகவேள் மொழிபெயர்த்த விடியலின் வெளியீடான “எரியும் பனிக்காடு”. இப்புத்தகத்தினை எழுத்தாளர், கவிஞர் ஆதவன் தீட்சண்யா இவ்வாறாக குறிப்பிடுகின்றார், “கதகதப்பிற்காக நீங்கள் குடிக்கும் ஒவ்வொரு துளி தேநீரிலும் தேயிலை தோட்டங்களில் உரிமைகள், உணர்வுகள் மறுக்கப்பட்டு வாழ்வை தொலைத்த எம்மக்களின் உதிரம் உள்ளதை இப்புத்தகம் சொல்கிறது”.

ஆம், மிகவும் உண்மைதான். சுமார் 700 பக்கங்கள் உள்ள இப்புத்தகத்தினை தொடர்ச்சியாக வாசிப்பது மிகவும் கஷ்டம். பலகீன இதயங்கள் இக்காட்சியை காண வேண்டாம் என்று சொல்வார்களே, அவ்வாறே மிகவும் தைரியம், உறுதி வேண்டும் இப்புத்தகத்தை படிக்க. கதையின் நாயகர்கள் வள்ளியும் கந்தனும் எங்கே சொந்த மண்ணை விட்டு எஸ்டேட் சென்று என்னென்ன அவதியுற போகிறார்களோ என்றஞ்சி அவர்கள் ஊரை விட்டு செல்லும் அந்த இடத்தில் புத்தகத்தினை மூடிவிட்டு இரண்டு நாட்கள் மன உளைச்சலுக்குப்பின்னே மீதியையும் படித்து முடித்தேன். படித்து விட்டு “என்ன சார், உடம்பு சரியில்லையா?, என்னாச்சு? என்று என்னிடம் எறியப்பட்ட கேள்விகளோடு சுமார் 10 நாட்கள் கழித்தேன். பின்பே இயல்பு நிலைக்கு திரும்பினேன். இன்றும் தேநீர் அருந்துகையில் வள்ளியையும், கந்தனையும் அதில் காண்கிறேன். நிச்சயமாக சொல்லலாம், வெள்ளைத்துரைமார்களின் பெருமைகளை, “அவன் கிட்டேயே இந்த நாடு இருந்திருக்கலாம்” என்பவர்களின் முகத்தில் காரியுமிழும் உண்மை நிகழ்வின் கதை. ச. பாலமுருகனின் “சோளகர் தொட்டி” போலவேதான் இந்த நாவலும், நம்மை அதிர, அழ, வெட்கப்பட, வேதனைப்பட வைக்கிறது.

வெளிவந்து பல மாதங்கள் கழித்தே இந்த நாவலை படித்தேன். இடதுசாரி அரசியலோடும், எழுத்துக்களோடும் ஈடுபாடும் தொடர்பும் உள்ள என்னைப் போல பலரும் மற்றும் வாசித்து மகிழும் சுகானுபவத்தை வழக்கமாக கொண்டிருப்பவர்களும், இந்நாவலினை மிகவும் தாமதமாகவோ, சிலர் இன்னும் படிக்காமலோ, சிலர் கேள்விப்பட்டிராதவர்களாகவோ இருக்கக் கூடும். நம்மை வெட்கப்பட்டு, நாணி கூச வைக்க ஒரு நிகழ்வு நடந்துவிட்டது.

ஈரோடு மாவட்டம் கே.கே. நகரில் உள்ள ஒரு வீட்டில் 7வது படிக்கும் நிவேதிதா என்கிற பெண் குழந்தை இப்புத்தகத்தினை படித்துவிட்டாள். அதுவும் அரையாண்டு பரீட்சைக்கு படித்து கொண்டும், கிடைத்த சில இடைவெளியில் இந்நாவலினை வாசித்துவிட்டாள். படித்து முடித்துவிட்டு அழுதிருக்கிறாள், நாவலை வாசித்த அநேக அவளது தாத்தாக்கள், பாட்டிக்கள், மாமாக்கள், அத்தைகள், அண்ணன்கள் போலவே. ஆங்கில வழி பள்ளியில் படித்துக் கொண்டு சுமார் 700 பக்கங்கள் உள்ள மிகவும் கனமான நிகழ்வினை கொண்ட ஒரு தமிழ் நாவலினை அவள் படித்து விட்டாள் என்பதே எத்துனை ஆச்சரியமான, ஆனந்தமான, நெஞ்சுக்கு இதமான நிகழ்ச்சி. அவள் அழுதிருக்கிறாள் என்றால், அவள் கதையோடு நிகழ்வோடு ஒன்றிருக்கிறாள் என்பதுதானே அர்த்தம். முருகவேளின் மொழிபெயர்ப்பும், விடியலின் வெளியீட்டின் இலக்கும் அநேகமாக நிறைவேறிவிட்டது என்றே நம்புகிறேன். 2010 வருடத்தில் இவள் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம்.

இது குறித்து இவளது தந்தை (என்னிடம் தான் முதலில் சொன்னார்!) சொல்லும்போது, “தோழா, முதலில் பார்த்திபன் கனவுதான் படிக்க குடுத்தேன். அவள் அதை முடித்துவிட்டு மிகவும் நன்றாக இருந்தது என்றாள். நாந்தான் அப்புத்தகம் வேறு வித பாணி, இப்புத்தகத்தினை படி என்றுதான் குடுத்தேன்; அவள் இவ்வளவு சீக்கிரம் படித்து விடுவாள் என்று நான் எண்ணவில்லை; படித்து அவள் அழ, அவங்க பாட்டி என்னமா கண்ணு அழுகிற என்று கேட்க அவள் ஒன்றுமில்லை என்று சொல்லிவிட்டு, என்னிடம் மட்டும் விஷயத்தினை சொன்னாள்; அடுத்த புத்தகம் கொடு என்று கேட்டிருக்கிறாள்”. வழக்கமாக பல செய்திகளை குறுஞ்செய்தியாக பலருக்கும் வழக்கம் கொண்டிருக்கும் நான் இம்முறை இவ்விஷயத்தை உடனே தொலைபேசி செய்து பலருக்கும் சொன்னேன், சொல்லி முடித்த பின்பே என் நெஞ்சு படபடப்பு நின்றது. ஒரு மகிழ்ச்சியான நிறைவு வந்தது. என்னதான் இருந்தாலும் என்னோடு 6, 7 வயதுகளில் விளையாடிய குழந்தை அவள். நான் தூக்கியும் இருக்கிறேன். பெருமிதம் எனக்கும் இருக்காதா என்ன?

சொல்லவில்லையே, அவளது தந்தை, என்ன காரணத்தாலோ பரபரப்பாக பேசப்படாத “காரா, பேருந்தா?” என்கிற நூலினையும், சமீபத்தில் படித்த அனைவராலும் வெகுவாக சிலாகிக்கப்பட்ட “பள்ளிக்கூட தேர்தல்” என்கிற நூலினையும் எழுதிய என்னுடைய நண்பர், தோழர், ஈரோடு கலைக் கல்லூரியின் பேராசிரியர் ந. மணி. இவரை மட்டும் பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும். ஆனால், நிவேதிதாவின் வாசிப்பிற்கு மற்றொரு காரணம் அவரது தாய் காந்திமதி டீச்சர். நானும், வரதனும், மோகன சுந்தரமும், மணிதோழர் வீட்டில் இரவு ஒன்று மட்டும் பேசிக் கலைகிற வரையில் தூங்காமல் எங்களின் பேச்சினை கவனித்திருப்பார். சில நேரங்களில் நிவேதிதா 12மணி வரை கூட விழித்திருந்தது இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது. உணர்ச்சிகளின் கலவையில் இதோ முடிக்கத் தெரியாமல் முடிக்கிறேன். மணியின் எண் : 94433 05040. காந்திமதி டீச்சரின் எண் : 94439 83977. பூக்குட்டி நிவேதிதா இப்போது என் நெஞ்சு நிறைத்திருக்கிறாள். அவள் கையில் இப்போது “அலை ஓசை” தவழுகிறது.

மாற்றுக் கல்விக்கான புத்தக வாசிப்பு முகாம்

2010-12-12T19:38:00.000-08:00

மாற்றுக் கல்விக்கான அடுத்த புத்தக வாசிப்பு முகாம்

(ஜனவரி 8,9)

”அடடா, நான் விட்டுவிட்டேனே, என்னை கொஞ்சம் “அலர்ட்” பண்ணியிருக்கக் கூடாதா, மிஸ் பண்ணிட்டேனே”, “தோழர், இப்படியிருக்கும் என்று சொல்லியிருக்கக் கூடாதா, நான் கூட வந்திருப்பேனே”, “புதிய ஆசிரியன் அக்டோபர், நவம்பர் மாத இதழ் படித்தேன், ஐயா, அடுத்த முகாம் எப்போது?” “அடுத்த முகாமிற்கு என் பெயரை இப்பொழுதே எழுதிவிடுங்க” என்று கடந்த செப்டம்பர் 4,5 தேதிகளில் ஈரோடு மாவட்டம் பவானி சாகர் அணையில் ஈரோடு அறிவியல் இயக்கம் நடத்திய முதல் புத்தக வாசிப்பு முகாமிற்கு வர இயலாத பலருடைய ஆதங்கத்தினையும், ஏக்கத்தினையும் போக்கும் வகையில் அடுத்த வாசிப்பு முகாம் இதோ வருகின்ற புதிய வருடத்தில் (2011) ஜனவரி 8, 9 ஆகிய தேதிகளில் ஈரோடு நகரிலேயே நடைபெற உள்ளது. சென்ற முகாம் குறித்த பதிவுகள் www.puthiyaaasiriyan.com என்கிற வலைத்தளத்திலும் காணலாம். புதிய ஆசிரியன் இதழின் அக்டோபர், நவம்பர் மாதங்களில் காணலாம்.

http://www.puthiyaaasiriyan.com/index.php?year=2010&month=10&pageid=6

http://www.puthiyaaasiriyan.com/index.php?year=2010&month=11&pageid=6

இம்முறை வாசிப்பிற்கு 6 புத்தகங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன. அவை :

1. கல்வி சிந்தனைகள் – காந்தி

2. கல்வி சிந்தனைகள் – அம்பேத்கர்

3. கல்வி சிந்தனைகள் – பாரதியார்

4. கல்வி சிந்தனைகள் – தாகூர்

5. கல்வி சிந்தனைகள் – விவேகானந்தர்

6. கல்வி சிந்தனைகள் – பெரியார்

பங்கேற்பாளர்கள் இதில் ஏதேனும் ஒரு புத்தகத்தினை அவர்களே தேர்ந்தெடுத்து வாசித்து விவாதிக்கலாம். ரூ. 375/- மதிப்பிலான இந்த 6 புத்தகங்கள் ரூ. 300க்கே கிடைக்கும். இந்த தொகைக்குள்ளாகவே உணவும், இருப்பிட வசதியும் அடங்கி விடுகிறது. புத்தகங்கள் உங்கள் வீடு வர நீங்கள் பணம் அனுப்ப வேண்டிய முகவரி : ந. மணி, தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கம்-ஈரோடு, 59/1, கே.கே. நகர், சென்னிமலை ஈரோடு, ஈரோடு – 638009. மேலும், இம்முறை 3 ஆய்வுக் கட்டுரைகள் இம்முகாமில் விவாதத்திற்கு வைக்கப்படுகின்றன. அவை

1. காந்தி, தாகூர், லாலா லஜபதி ராய் கல்வி சிந்தனைகள் ஒப்பீடு மற்றும் மதிப்பீடு

– எழுத்தாளர் கமலாலயன்

2. பெரியார், அம்பேத்கர் கல்வி சிந்தனைகள் ஒப்பீடு மற்றும் மதிப்பீடு

– முன்னாள் இந்திய மாணவர் சங்க செயலாளர், செல்வா.ஜி

3. பாரதி, விவேகானந்தர் கல்வி சிந்தனைகள் ஒப்பீடு மற்றும் மதிப்பீடு

– பொதுப்பள்ளிக்கான கல்வி மேடையின் பொறுப்பாளர் பிரின்ஸ் கஜேந்திர பாபு

முதலில் பதிவு செய்யும் 40 பேருக்கு மட்டுமே வாய்ப்பு முகாமில் பங்கேற்க நீங்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய எண் : 94433 05040. 9444746260.

அவர் நிழலில் .......... நானும், பிறரும்

2010-10-07T22:14:00.000-07:00

நண்பர்களே, செப்டம்பர் மாதம் 25ஆம் தேதி கவிஞர் புதுவை ஞானகுமாரன் என்கிற தோழர் நாகசுந்தரம் அவர்களின் மறைவினையொட்டி அவரது நண்பர்கள், தோழர்கள் பலரும் அஞ்சலி செலுத்திய வண்ணம் உள்ளனர். அதில் பேராசிரியரும் என் நண்பருமான ஹேமலதா (9488077788) அவர்களின் அஞ்சலி…

அவர் நிழலில் .......... நானும், பிறரும்

அடக்க, அடக்க, அடங்காமல் மேலெழும்பி மேலெழும்பி வரும் துயரம் அது. இனி என்ன்? எப்படி? என்ற பிதற்றலான கேள்விகள் வெடித்தது. அர்த்தமற்ற வெறித்த பார்வையாக மற்றவர்களுக்கு தெரிந்தது என் பார்வை. நினைவுகள் புரட்டி எடுத்தது.

அவரின் நடை, பேச்சு, எழுத்துவேகம், அதிராத குரல், மென்மை, வருடும் புன்னகை, இலக்கிய பேராவல், படைப்பு சுகத்தை அனுபவிக்கும் அவரின் உவகை, அவரின் பேனா வேகம், பெரும் நட்பு வட்டம், சுழன்றடித்து சலிப்பில்லாமல் சலசலப்பில்லாமல் இயக்க பணியாற்றும் முனைப்பு, செயல் துடிப்பு, எளிமை, கல்வி பணியில் பிடிப்பு, சுற்றுச்சூழல் காக்க்கும் பொறுப்புணர்வு, தெளிவான அரசியல் ச்மூக பார்வை, மாற்றுக்கருத்தை பல சமயங்களில் வெளிப்படுத்தாமல் விழுங்கும் மௌனம், சில சமயங்களில் தன் கருத்தை மாற்றிக் கொள்ள மறுக்கும் பிடிவாதம், யாருக்கும் ஓடி உதவும் இயல்பு, காயங்களை புறக்கணிப்புகளை ஏற்கும் பக்குவம், எல்லையற்ற பொறுப்புகளுக்கு தன்னை உட்படுத்திக் கொள்ளும் ஆளுமை, குடும்ப உறவு அனுசரிப்பு, பிள்ளைகளின் திறன் உணர்ந்து திசை செலுத்துதல் என அவரின் முழுவாழ்க்கையையும் நினைக்க நினைக்க அவர் இல்லாத வெற்றிடம் மிக பெரியதாகப் படுகிறது.

ஆர்.என்.எஸ் என்றும் ஞானகுமாரன் என்றும் நாகசுந்தரம் என்றும் நாகலூர் நாகசுந்தரம் என்றும் ஆசிரியர் நாகசுந்தரம் என்றும் முற்போக்கு எழுத்தாளர் கலைஞர்கள் சங்க நாகசுந்தரம் என்றும் புதுவை இலக்கிய, சமூக பரப்பில் அறியப்பட்ட பெருஞ்செயல் முனைப்பு கொண்ட நாகசுந்தரம் அவர்களின் இதயம் துடிக்க மறுத்துவிட்ட செய்தி இடியாய் செப்டம்பர் நாளில் நண்பர்கள் தலையில் இறங்கியது. தீரும் துயரம், தீரா துயரம் என உண்டெனில் இது தீரா துயரம்.

இச்செய்தியை அவரின் நட்பு வட்டங்களுக்கு சொல்லும் துர்பாக்கியம் எனக்கு வாய்த்த்திட்டது. தொலைபேசியில் நாம் அவர்களிடம் “நாகசுந்தரம் இனி இல்லை” என்றதும் எதிர்புறத்தில் நம்ப மறுத்து மௌனம் காத்து, நினைவு மறுத்து, கலைந்து சில நொடிகளில் உண்மை தாக்க வெடித்து கிளம்பியது அழுகையும் ஆற்றாமை ஓலங்களும். எத்தனை அழுகையை கேட்க நேர்ந்தது அன்று. “என்ன சொல்றீங்க? என்ன சொல்றீங்க? யாரு? யாரு இறந்துட்டாருன்னு சொல்றீங்க?” என நம்ப மறுத்த குரல்கள் அவை. “பத்திரிகை சம்மந்தபமா நாளைக்கு நான் அவரை சந்திக்க இருந்தேனே! ஐயோ!, “எங்கள் கூட்டத்திற்கு அழைப்பு தர இருந்தேனே, ஐயோ!” “நேற்று அவரை ஒரு புத்தக தொகுப்பு சம்பந்தமா சந்திக்க வேண்டியிருந்தது, முடியவில்லை. ஐயோ!” என எத்தனை ஆதங்கங்கள், அழுகைகள், செய்தி தவறாக இருக்க கூடாதா என்கிற ஏக்கங்கள்...

எனக்கான இழப்பு அதிகம். தோழன் இழந்தேன். இணைந்து பணி செய்யும் தருணங்களை இழந்தேன். என் எழுத்து காவலனை இழந்தேன். என் கருத்து பரப்பை செழிக்க செய்யும் உரத்தை இழந்தேன். வாதிடும் மறுமுனையை இழந்தேன், பேசுவதையே வாழ்வதிலும் கை கொள்ள வேண்டும் என்று தூண்டிய நெறியாள்கை இழந்தேன், என் சிறு சிறு படைப்புகளையும் உச்சி முகரும் பிரசுரித்து பார்க்க்கும் விமர்சகனை இழந்தேன். என் படைப்புகளின் தமிழ்பிழையை திருத்தி தலையில் குட்டும் கையை இழ்ந்தேன். வாசிப்பது சுவாசிப்பது போல் ஆகட்டும் என்பதை வாழ்த்து செய்தியாய் சொல்லிக்கொண்டேயிருந்த கிளியை இழந்தேன்.

புதுவை இலக்கிய பரப்பு இந்த மரணத்தால் இழந்தது ............ அதிகம். இளங்கவிஞர்களை எப்படிதான் அடையாளம் காண்பாரோ தெரியாது. இவர்களின் ஏராளமானோரை மேடையேற்றி பார்த்தார். பெண் படைப்பாளிகளை, கவிஞர்களை முன்னிறுத்தினார். புதுவையிம் உலவும் பல சிற்றிதழ்களின் ஆலோசகரானார். அவற்றின் பிரதான பங்காளிப்பாளர், “எழுதுங்கள்! எழுதுங்கள்! என்ற மந்திர வார்த்தைகளை உச்சரித்துக் கொண்டேயிருந்தார். எந்த மேடையையும் தன் கருத்து மேடையாக்கி கொள்ளும் ஆற்றல் அவரிடம் இருந்தது. முகிழம் சிறு சிறு இலக்கிய அமைப்புகளையும் நம்பிக்கையோடு ஆரத்தழுவிக் கொண்டார். ஆசிரியர்க்கு கடிதம், எதிர்வினை என்று சிறுசிறு கருத்து பதிவு தளங்களையும் புகுந்து வந்தார். புதுவை இலக்கிய பரப்பு முழுவதும் வியாப்பித்திருந்தார். கட்டுரை தொகுப்பு, சிறுகதை தொகுப்பு, ஆய்வு கட்டுரைகள் என்று அவர் பெயர்தாங்கி

வலம் வந்த நூல்கள் நிறைய.......

குறிப்பாக சொல்ல வேண்டுமென்று நினைத்தால் அவையும் நிறைய நிறைய நிழலாடுகின்றன... 1996 என்று நினைக்கிறேன். வளர்ந்து உயர்ந்து நின்ற நாகசுந்தரம் என்ற எழுத்தாளர் தனது சிறுகதை தொகுப்பு விமர்சன கூட்டத்தில் விமர்சன உரையாற்ற, அப்பொழுதுதான் எழுத துவங்கியிருந்த என்னை அழைத்தார். அப்பொழுது பொங்கும் ஆர்வத்தில், அவர் சிறுகதைகளை அக்குவேறு ஆணிவேறாக அலசி தள்ளினேன். இப்பொழுது யோசிக்கிறேன். ஏன் எல்லோரையும்போல் அவர்க்கு இணக்கமான பெரும் இலக்கியவாதிகளை கொண்டு விமர்சன கூட்டம் நடத்தி தன்னை அவர் உயர்த்திக் கொள்ளவில்லை? பொட்டில் தெரிக்கிறது உண்மை. என்னை விமர்சகராக வளர்க்கும் முனைப்பில் அவர் செய்துகொண்ட முடிவு அது. ஐயோ! என பதறுகிறது. பிரம்மாண்டங்களில் நம்பிக்கையில்லாதவர் அவர்.

அவரை குறித்து, அவர் செயலாற்றலை குறித்து, அவரின் சிந்தனைகள் குறித்து நாம் ஏதோ ஒரு வடிவில் பேசிக்கொண்டேயிருப்பது அவரை முன்னுதாரணமாக பலர் கொள்ளும் எழுச்சியை உருவாக்கும்.

ஒரு 150 பக்க டைரிக்குள் பல சுற்றறிக்கைகளை, கூட்ட அழைப்புகள், செய்தி சித்தரிப்புகள், கருத்து நோட்டீஸ்கள் என்று ஏராளமானவற்றை செருகிக் கொண்டு கருத்துலகமாய் அலைந்தவர் அவர். ஏன் என்னால் இப்பதிவை எழுதிகொண்டே போவதை நிறுத்த முடியவில்லை.... நிறுத்த முடியவில்லை....

என் குழந்தை கடந்த ஆண்டு என் தந்தையை (தாத்தாவை) இழந்தது. இந்த ஆண்டு நாகசுந்தரம் தாத்தாவை இழந்து தவிக்கிறது. இன்னும் எத்தனை இழப்புகளை பார்க்க போகிறாளோ?

குறிப்பு : நாகசுந்தரம் இறுதி சடங்கிற்கு முன் வீட்டில் கிடத்தப்பட்டிருந்தபோது அவர் தலைமாட்டில் அவரின் ஆதர்ச கவிஞர் பாரதியின் படம் வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆமாம்! நாம் நாகசுந்தரம் அவர்களை நன்றாக புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

ஒற்றை வைக்கோல் புரட்சி யல்ல ஒற்றை புத்தக வாசிப்பு புரட்சி

2010-08-12T06:11:00.000-07:00

நண்பர்களே, இதெல்லாம் இந்தியாவில் நடக்குமா? சாத்தியம் தானா? ஒரேஒரு புத்தகம், அதை வைத்து கொண்டு இரண்டு நாள் விவாத அரங்கம். அந்த அரங்கத்திற்கு நாமே காசு அனுப்பி கலந்து கொள்ள வேண்டும். வெறும் 30 பேர் மட்டுமே அனுமதி.

முதல் முயற்சியாக தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கத்தின் ஈரோடு கிளை இந்த அரிய நிகழ்வை சாத்தியமாக்கவிருக்கிறது. பாவ்லோ பிரயரே என்கிற பிரேசில் நாட்டு கல்வியாளர் எழுதிய "ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் விடுதலைக்கான கல்வி முறை" (Pedagogy of the oppressed) என்கிற மகத்தான புத்தகத்தின் (பாரதி புத்தகாலயத்தின் வெளியீடு) மீதான விவாத அரங்கு பவானி சாகர் அணை அருகில் வருகிற செப்டம்பர் மாதம் 4 5 தேதிகளில் நடக்க விருக்கிறது. இந்த நாட்டில் புரட்சி என்கிற வார்த்தை போன்றே கல்வியாளர் என்கிற பதமும் மிகவும் கொச்சைப்படுத்தப்படுகிறது. கல்வி நிறுவனம்(?) வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் எல்லாம் கல்வியாளர்கள் என்கிற மிக மோசமான அர்த்தம் இங்கே நிலவுகிறது.

கல்வியாளர் என்றால் என்ன? மாற்றுக் கல்வி என்றால் என்ன? வாருங்களேன் அற்புதமானதொரு சுகானுபவத்தில் நாமும் கலப்போம். ..

வாசிப்பு முகாம் அழைப்பு

ஒடுக்கப்பட்டோரின் மாற்றுக் கல்விக்கான தந்தை என்று அழைக்கப்படுகிற பாவ்லோ ப்ரையிரேயின் மாஸ்டர் பீஸ் “ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் விடுதலைக்கான கல்வி முறை”. 1968ல் இந்நூல் வெளிவந்தது. பல மொழிகளில் மொழி பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டு, உலகையே ஒரு உலுக்கு உலுக்கியது. ஆனால் இதன் சாரம் தமிழில் வெளிவரவே கால் நூற்றாண்டாகிவிட்டது (நிறப்பிரிகை 1992). ஆங்காங்கே கருத்தரங்குகளிலும் ஆய்வுக் கட்டுரைகளிலும் மட்டும் குறிப்பிடப்பட்ட இந்நூல் முழுமையாக மொழியாக்கம் செய்யப்பட சரியாக 400 ஆண்டுகள் (2008) உருண்டோடிவிட்டன. இப்பொழுதேனும் நம் அனைவருக்கும் பாவ்லோ ப்ரையிரே அறிமுகமாக வேண்டும். ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் விடுதலைக்கான கல்வி முறை நூல் விவாதிக்கப்பட வேண்டும் அதன் சாரத்தை உள்வாங்க வேண்டும். இதற்காக தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்க ஈரோடு மாவட்டக் கிளை இந்நூலின் மீதான இரண்டு நாள் வாசிப்பு முகாமை நடத்திட உள்ளது. ஆசிரியர் தினத்தையொட்டியும் பாவ்லோ ப்ரையிரேயின் பிறந்த நாளைத் தழுவியும்(செப். 19) இம்முகாம் நடைபெறுகிறது.

செப்டம்பர் 4,5 (சனி ஞாயிறு),
பவானி சாகர் அணை, பதிவுக் கட்டணம் : ரூ. 250/- DD or M.O. DD : (Tamil Nadu Science Forum payable at Erode)

முதலில் பதிவு செய்யும் 30 பேர் மட்டுமே வாசிப்பு முகாமில் பங்கேற்க முடியும். பதிவு செய்வோருக்கு இந்நூல் (இலவசமாக) உடனடியாக அனுப்பி வைக்கப்படும். விவாதத்தில் பங்கு பெற்று தொகுப்புரை வழங்குவோர் : ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி, இரா. நடராசன்.

பதிவுத் தொடர்பு : பேரா. நா. மணி,
50/1, கே.கே. நகர்,
சென்னிமலை ரோடு,
ஈரோடு – 638009. அலைபேசி : 9443305040
(அ) பாரதி புத்தகாலயம் சென்னை – 18.

* கல்வித்தளத்த்ல் இயங்கி வருபவர்கள், இயங்க விழைபவர், ஆசிரியர்களுக்குமுன்னுரிமை வழங்கப்படும்.

(காலைக்) கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல்..........

2010-05-10T11:54:00.000-07:00

பொதுத்துறை நிதி நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை பார்க்கும் அந்தப் பெண்மணிக்கு திங்கட்கிழமை தொடங்கி சனி வரையிலும் அலுவலகத்தில் வேலை. ஞாயிறு தவறாமல் மருத்துவமனையில் போய் நிற்க வேண்டும். அவரது நான்கு வயதுக் குழந்தைக்காக. குழந்தைக்கு ஒரு நோயும் இல்லை. எந்தச் சிகிச்சையும் இல்லை. பின் எதற்காக....? வாரம் முழுவதும் வேறு எந்தக் குழந்தையைப் போன்றே சாதாரணமாக உணவு எடுத்துக் கொண்டாலும், விளையாடினாலும், படித்தாலும் ஒரு முக்கியமான செய்கையை மட்டும் அந்தக் குழந்தையால் செய்து கொள்ள முடியவில்லை. Bowels Clearance என்று சொல்கிறோமே அது. அதாவது குடலிலிருந்து கழிவுகளை அகற்ற முடிவதில்லை. அதற்காக வாராவாரம் 'இனிமா' கொடுத்து வேலையை முடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்புறம் நண்பர் ஒருவரது ஆலோசனைப்படி மருத்துவர் ஒருவரை அணுகியிருக்கின்றனர். அவர் சொன்னாராம்: "தினமும் காலையில் எழுந்ததும் டாய்லெட்டில் உட்கார வையுங்கள் பார்க்கலாம்". அது வீண் வேலை என்றிருக்கிறார் குழந்தையின் தாய். "பரவாயில்லை. தினம் ஒரு பத்து நிமிடம் வீணாகவே போகட்டும். உட்கார்ந்து பார்த்துவிட்டு வரட்டும்...அது அவனது அன்றாடப் பழக்கமாகட்டும். ஒன்றும் தப்பில்லை..." என்றிருக்கிறார் மருத்துவர். இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு அந்தப் பெண்மணிக்கு ஞாயிற்றுக் கிழமை டூட்டியிலிருந்து ஓய்வு கிடைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இனி(மா) தேவையில்லை என்றானது.

இதைத் தான் 'டாய்லெட் டிரெயினிங்' என்று சொல்கின்றனர். இதை விவாதிக்குமுன் ஒரு விஷயம். நீங்கள் பள்ளியில் தமிழ் இலக்கணம் படித்தவரா...அப்படியானால் 'இடக்கரடக்கல்' என்ற ஒன்றை அறிந்திருப்பீர்களே.

இடக்கரடக்கல் காரணமாக இந்த 'முக்கி'யமான விஷயத்தை 'வெளி'யில் யாரும் பேசுவதில்லை. சரி செய்து கொள்ளத் தக்க வேண்டிய வாழ்வியல் அம்சத்தைப் பலரும் 'சிக்கல்' ஆக்கிக் கொள்கின்றனர். ஒழித்துக் கட்டப்பட வேண்டிய ஊழல்கள் பகிரங்கமாக நடக்கிற தேசத்தில், தவிர்த்தே ஆகவேண்டிய ஆபாசமும் வன்முறையும் 'U' சான்றிதழோடே திரையில் அனுமதிக்கப்படுகிற சூழலில், மலம் கழிப்பதைப் பற்றிப் பேச மிகவும் யோசிக்க வேண்டியிருக்கிற சமூக நிலைமையை என்னவென்று சொல்வது!

நமது உடலில் உள்ள வேறு சில உறுப்புக்களைப் போலவே திருவாளர் ஆசனப்பகுதியும் மிகவும் நளினமானவர் (Sensitive). நான்கு பேர் எதிர்ல் கூடுமானவரை நம்மைச் சங்கடப்பட வைக்காமல் எச்சரிக்கையும் செய்பவர். மூளையாகிய தலைமைச் செயலகத்தின் (எழுத்தாளர் சுஜாதாவிற்கு நன்றி!) நேரடி கண்காணிப்பில் - முழு கட்டுப்பாட்டில் இயங்குபவர் என்பதால் அவருக்குரிய மரியாதையைக் கொடுத்துவிடுவது நல்லது.

பிறந்த குழந்தையின் குடல் சுத்திகரிப்பைக் கவனியுங்கள். முற்றிலும் திரவ ஆகாரத்தில் இருக்கும் குழந்தை ஒரு நாளைக்கு ஏழு முறை 'போனாலும்', ஏழு நாளைக்கு ஒரு முறை போனாலும் அது இயல்பானது, மருத்துவரிடம் தூக்கிக் கொண்டு ஓடவேண்டியதில்லை என்று வீட்டுப் பெரியவர்களுக்கு பாரம்பரிய அறிவு போதித்திருக்கிறது. குடல் சதைகள் தங்களது வளர்ச்சியை, இயக்கத்தை முழுமையடைகிற பருவம் அது.

ஆனாலும் நவீன காலத்தில், பிறந்த இரண்டாவது நாளே குழந்தைக்கு ஏதோ பிரச்சனை என்று மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் சென்றிருக்கின்றனர் விவரமறியாத ஒரு பெற்றோர். அதற்கும் ஓர் அறுவை சிகிச்சை செய்து பார்த்து 'எல்லாம் நார்மல், ஒரு வாரம் பொறுத்து எப்படி ஆகுது என்று பார்த்துவிட்டு சிகிச்சையைத் தொடரலாம்' என்று சொல்லியிருக்கிற அளவு இன்று மருத்துவத்துறை மனித நேயமற்ற வர்த்தகத் தன்மைக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

குழந்தை வளர்கிற பருவத்திலேயே குடல்சுத்தமும் அன்றாட நடவடிக்கைகளில் ஒன்று என்பதைப் பழக்கிவிடவேண்டும். அது ஏதோ யார் எதிரிலும் பேசக் கூடாத விஷயமாகவும், அருவருப்பான செய்கையாகவும் பெரியவர்கள் உருவகித்துவிட்டால் குழந்தைகளும் சொல்லப் பயந்து அல்லது கூசிப் போய் இயல்பான வெளிப்பாட்டை (தங்களது படைப்பாற்றலைப் போலவே) மறுத்துக் கொண்டு வளர்கின்றனர்.

உடலில் செரிமான இலாக்கா வேலை செய்வது குறித்த அனிச்சை செயல்பாடுகள் பற்றி ஆய்வு செய்த மாபெரும் ரஷ்ய அறிவியல் அறிஞர் இவான் பாவ்லோவ் அது குறித்த உலக ஞானத்திற்குப் பெரிய பங்களிப்பு செய்தவர். பாவ்லோவ் பரிசோதனை என்பது, அவர் ஒரு நாயைக் கொண்டு செய்ததாகச் சொல்லப்படும் ஒரு முக்கியமான அறிவியல் நடவடிக்கை. குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அன்றாடம் மணியின் ஓசையை எழுப்பியதும், நாய்க்கு அருகில் உணவு வந்து சேரும். அதற்குப் பழகிக் கொள்ளும் நாய்க்கு, ஒரு சில நாட்கள் கழித்து மணியின் ஓசைக்குப் பிறகு காலித் தட்டை வைத்தாலும் கூட எச்சில் ஊறவே செய்கிறது. (இந்தச் சோதனை மூலம் அவர் இன்னொரு புதிய நிரூபணத்தையும் வைத்தவரானார். கருத்துதான் முதலில் தோன்றியது. பொருள் என்பது அப்புறம்தான் என்ற கருத்து முதல்வாத தத்துவார்த்தக் கோட்பாடுகளுக்கு எதிரான பொருள்முதல்வாதச் சிந்தனையாளர்களின் கூற்றுக்கு ஆதரவாக இருந்தது இந்த அறிவியல் சோதனை).

இப்படி, காலைக் கடன்களை முடிக்க அவரவருக்குரிய திட்டப்படி செயல்படுவதில் தவறில்லை. அது குடல் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ள உதவும். சிலருக்கு நடைப்பயிற்சி முடித்துவிட வேண்டும். சிலருக்குச் செய்தித்தாள் வாசிக்கக் கிடைக்காவிட்டால் வேலை நடக்காது. அன்பர்கள் சிலர், 'பாயிலர்ல வென்னி ஊத்தி மேல நெருப்பு பத்த வச்சாத் தான்ப்பா எறங்குது' என்கிற தரிசனத்தில் டீயும் சிகரெட்டும் தேடிக் கொண்டிருப்பார்கள். அவரவர் தங்களுக்கு ஆரோக்கியமான ஒரு வழியில் இந்த விஷயத்தை (Routine) முடித்துக் கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

சொல்லிவிட்டால் முடிந்ததா....அவரவர் பிரச்சனை அவரவர்களுக்குத் தான் தெரியும். அப்படியானால் மலச்சிக்கல் என்ற உலக மாந்தரை வாட்டி எடுக்கும் ஒரு பிரச்சனை ஏனய்யா இருக்க வேண்டும் என்றால், நமது பொறுப்பையும் தட்டிக் கழிக்க (!) முடியாது. நமது உணவுப்பழக்கம், வாழ்க்கை முறை போன்றவற்றோடு தொடர்புடையது இது.

உணவில் நார்ச்சத்து குறையக் குறைய, மாவுப்பொருளும் எளிதில் செரிக்க இயலாத உணவுவகைகளும் சேரச் சேர குடல் சிரமத்திற்கு ஆளாகிறது. நாம் அருந்தும் தண்ணீரின் அளவு தேவைக்கான அளவு கிடைக்காமல் போவதும் வேதனைப்பட வைக்கிறது. மனிதக் கழிவில் முக்கால் பங்கு தண்ணீர் வெளியேற்றம். அப்படி இல்லாமல் இறுக்கமான முறையில் இருந்தால், அது நமது வாழ்வின் - மனத்தின் இறுக்கங்களையும் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும். மனச் சிக்கல்களும் மலச் சிக்கல்களுக்கு இட்டுச் சென்று விடுகிறது.

சரிவிகித உணவு, தேவையான அளவு தண்ணீர், எளிய உடற்பயிற்சி, விரிந்த பார்வையும், பரந்த மனமும் கொண்ட அன்பின் இழையோட்டமிக்க வாழ்க்கை முறை போன்றவை பிரச்சனைகளை உருவாக்குவதில்லை. சலித்த (கோதுமை) மாவு பயன்படுத்திவிட்டு சலித்துக் கொண்டிருப்பதைவிட, சலிக்காத மாவு பயன்படுத்தினால் நிறைய நார்ச் சத்து கிடைக்கும். ஆப்பிள் போன்ற பழங்களில் தோலில் தான் நிறைய நார்ச்சத்து. ஈவிரக்கமில்லாமல் அதைச் சீவித் தள்ளிவிடவேண்டாம்.

இரவு அதீத கண் விழிப்பு, காலையில் தாமதமான திருப்பள்ளியெழுச்சி ஆகியவை அன்றாட வழக்கங்களில் உடைசல் ஏற்படுத்துகின்றன. குழந்தைகள் காலையில் ஒன்றும் சாப்பிடாமல் பள்ளிக்கு ஓடுவார்கள். அல்லது காலைக் கடனை வீட்டிலும் முடிக்க நேரமில்லாமல், பள்ளியில் அனுமதி கேட்கவும் வழியில்லாமல் அதனாலேயே தலைவலி, சோர்வு என்று உபரியாகவும் சிக்கல்களைத் தேடிக் கொள்வார்கள். இது தவிர்க்கப்படவேண்டும்.

ஆண்களுக்கு புரோஸ்டேட் சுரப்பி வீக்கத்தினாலோ, பெண்களுக்கு கருப்பைக் கட்டிகளினாலோ, நரம்புத் தளர்ச்சி, மன அழுத்தம், சரியான செரிமானம் அற்ற போக்கு (Irritable bowel syndrome ) ஆகியவை காரணமாகவும் மலச் சிக்கல் வரலாம். பெண்கள் பேறுக்காலத்தின்போதும் மலச்சிக்கலை அனுபவிக்கின்றனர் .

உறக்கம் வருவதற்காக, உளவியல் பிரச்சனைகளுக்காக, கால்சியம் அல்லது இரும்புச் சத்து தேவைக்காக, அமில முறிவிற்காக.... என்றெல்லாம் எடுத்துக் கொள்கிற மருந்துகள் மலச் சிக்கலை ஏற்படுத்தக் கூடியவை. தவிர்க்க வேண்டிய மருந்துகளைத் தவிர்த்துவிட வேண்டும். மற்ற மருந்துகளின் பக்க விளைவுகளைச் சரி செய்ய, நிறைய பச்சைக் காய்கறி, பழவகைகள், தேவையான அளவு தண்ணீர் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இதைத் தவிர்த்துவிட்டு, எப்படியாவது சிரமப்பட்டாவது வெளியேற்றி விடவேண்டும் என்று முக்கிப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால், அது குடலிறக்கம் (ஹெர்னியா), மூலம் போன்ற புதிய பிரச்சனைகளை உருவாக்க நேரும். அதேபோல் அடிக்கடி மலமிளக்கி மருந்துகளை எடுத்துக் கொள்வது ஆசனவாய் மற்றும் குடல் சதைகளின் இயல்பான செயல்பாடுகளில் அதாவது அவற்றின் அதிகாரங்களில் குறுக்கிடும் ஜனநாயக விரோதப் போக்காகும். எனவே விளைவுகள் விபரீதமாகவே இருக்கும். 'குடலைக் கழுவி உடலை வளர்' என்று இப்படியான மருந்து விற்றால், யாரது உடலை வளர்க்க என்று தெரிந்து கொள்வது நல்லது.

வெளியேற்றும் அளவு, உட்கொண்ட உணவிற்கு விகிதாச்சாரமாயில்லையோ, குறைந்திருக்குமோ என்று ஐயப்பட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. ' பழையன கழிதலும், புதியன புகுதலும் ' ஒழுங்காக நடக்கிறதா என்று பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். நடுத்தர வயதைக் கடந்தபிறகு, இப்படி இல்லாமல் இருந்தால், அதுவும் அறுபது வயதைக் கடந்தவர்களுக்கு மலம் கழிக்கும் தன்மையில் (Regular Frequency உள்பட) எந்த வேறுபாடு இருந்தாலும், உடனே செரிமான உறுப்புகள் பற்றிய சோதனை செய்து கொள்வது நல்லது.

கோடான கோடி மனிதர்களுக்குச் சுத்தமான குடிநீரோ, கழிப்பறை வசதியோ செய்துதர மறுக்கும் நாட்டில் நோய்களைத் தடுப்பதைவிட மருத்துவமனைகளைப் பெருக்குவதில் தீவிரம் காட்டும் ஆட்சியாளரையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

தூய்மை அற்ற பாதையில், கல்லில், முள்ளில் நடக்கும்போது நம்மைக் காக்கும் செருப்புகள் அந்தக் கசடுகளைத் தாங்குவதாலேயே தாங்கள் வீட்டிற்குள் (அல்லது ஆலயங்களுக்குள்) நுழைய முடியாமல் நிறுத்தப் படுகின்றன. அதைச் செப்பனிடுபவர்களும் தான். அதேபோலவே, நமது குடலையும், உடலையும் சுத்தப்படுத்திவிட்டு வெளியேறுகிற மலத்தைப் பற்றிய நமது தவறான புரிதல் காரணமாகவே அதுவும் அருவருப்பாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அதை அகற்றிச் சுத்தம் செய்து தலையில் அள்ளிச் செல்வோரும் கேவலமாக நடத்தப்படுகின்றனர்.

இந்த நூற்றாண்டிலும் மனித மலத்தை மனிதன் சுமப்பதைவிடவும் மலச்சிக்கல் ஒன்றும் பெரிய போராட்டமில்லை. மாற மறுக்கும் மனச் சிக்கல்களை உடைக்காமல் ஆரோக்கியமான சமூகமும் இல்லை..

---------------------------------------------------------------------------
எஸ் வி வேணுகோபாலன்

மருத்துவர் பி வி வெங்கட்ராமன், எம்.டி. (ஓமியோபதி) அவர்களது மருத்துவக் குறிப்புகளில் இருந்து

Box matter

இடக்கரடக்கல்
சில சொற்களைச் சொல்வதனைத் தவிர்த்தல் இடக்கரடக்கல் எனப்படும். ஒவ்வொரு மொழியிலும் அம்மொழிக்கே உரித்தான சில சொற்களைத் தவிர்ப்பதுவழக்கினில் உள்ளது. பொதுவாக அவை நாகரிகம் கருதியும், பிறரிடம்சொல்வதற்கு ஏற்படும் சங்கடம் கருதியும், செய்யும் செயலுக்கான சொல்லைமறைத்துவிட்டு, வேறு சொல்லைப் பயன்படுத்துவது நடைமுறையில் உள்ளது. மலம் கழிக்கச் சென்றிருப்பதனைக் ‘காட்டுக்குப் போனான், கொல்லைக்குப்போனான், வெளியே போனான்’ போன்ற சொற்களால் குறிப்பிடுகின்றனர். ‘கால்கழுவி விட்டு வந்தான்’ என்பது இடக்கரடக்கலாக மலம் கழித்து விட்டுவருவதைக் குறிப்பிடுகின்றது.

*****
நன்றி: Bank Workers Unity - மே 2010

வாழ்வின் உயிர்த்துளி ஏந்தியிருக்கும் குவளைகள்........

2010-04-23T02:26:00.000-07:00

சைப்ரஸ் மரத்தால்
நீண்ட நாட்களுக்குப் பாதுகாப்பான வகையில்
ஒரு பெட்டி செய்தேன், எதற்காக?
அதில் பை லெடியன் என்ற
எனது பெயர் குறிக்கப் பட்டிருந்தது
என் வாழ்நாள் முழுவதும் ஓர் எழுத்தாளனாகவே
இருந்துவிட்டேன்..
என் மூவாயிரம் கவிதைகளையும், உரைநடையையும்
எழுபது பாகங்களாக நான் சேகரித்து வைத்தேன்
கடைசியில் அவை அழிந்தும் தொலைந்தும்
போய்விடும் என்று எனக்குத் தெரியும்
இருந்தும்
அவை வீசி எறியப் படக் கூடாது என்றே விரும்பினேன்
எனவே அவற்றைப் பூட்டி என் கவனத்திலேயே வைத்திருப்பேன்.
எனக்கு மகன்களோ
என் எழுத்தின் மீது கவனம் கொண்டவர்களோ
இல்லை
என்னால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம்
அவற்றை என் மகளிடம் கொடுத்து
என் பேரனிடம் ஒப்படைக்க விடுவதுதான்...

- சீனக் கவிஞன் பை ஜூயி
(கி பி 772 - 846)
தமிழில்: சுந்தர்ஜி

பாங்க் ஒர்க்கர்ஸ் யுனிட்டி பத்திரிகையின் ஏப்ரல் இதழின் முகப்பு அட்டை என்னை பாதித்தபடி இருக்கிறது. மாநகரத்தின் மழை நீர் பெருகிய தெருவின் குறுக்கே, தான் நடக்கவே தள்ளாடும் மனிதர் ஒருவர் மெனக்கெட்டு புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு கடக்கும் அந்தக் காட்சி (புகைப்படம்: சி சி விஜயகுமார்) எத்தனையோ சிந்தனைகளை விதைத்தது. கம்சனிடமிருந்து காப்பாற்றி குழந்தைக் கண்ணனைத் தனது தலைமேல் தாங்கி யமுனை நதி கடந்து செல்லும் வசுதேவர் பற்றிய புராணக் கதையைக் கூட நினைவிற்குக் கொண்டுவந்தது. புத்தகங்களின் மேலான காதல் அவற்றைப் பார்க்கும்தோறும் மேலும் மேலும் கூடுகிறது.

எத்தனையோ கேளிக்கைகள், விளையாட்டுக்கள், ஊடகத் தாக்கங்கள் வந்தபின்னாலும், விடாப்படியாய்ப் புத்தகம் தேடி அலைபவரும் நிறைய கண்ணில் பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். புத்தக் கண்காட்சிகளில் கூட்டம் பொங்கத் தான் செய்கிறது. விதவிதமாகவும், ரசனை மிக்கதாகவும் புதுப்புதிதாய் நூல்கள் குவிகின்றன. நாளேடுகளில், வார மாத இதழ்களில் நூல் மதிப்புரை, புத்தக அறிமுகம் எல்லாம் இடம் பெறவே செய்கின்றன. வாசகர் இல்லாத உலகத்தில் இவற்றுக்கு என்ன வேலை இருக்க முடியும். எனவே வாசகர் திரள் இருக்கத்தான் செய்கிறது... புத்தக தினத்தைத் தமது சொந்த பிறந்த நாளாகவே கருதுகிற அளவிற்கு வெறி பிடித்த வாசகர்கள் எண்ணற்றோர் இருக்கவே செய்வர்.

புத்தக அலமாரியில் குடியிருப்பவை நூல்கள் அல்ல, மனித இதயங்கள், வாழ்வின் உயிர்த்துளி ஏந்தியிருக்கும் குவளைகள். உடைந்த உள்ளத்தை இதமாக்கவல்ல மருந்து சீசாக்கள். கனவுப் பைகள். இலட்சிய வேகத் தீக்குச்சிகள் அடுக்கிய வத்திப் பெட்டிகள். வருங்கால விடியலுக்கு வற்றாது வழங்கவல்ல பொற்காசு உண்டியல்கள்...........இன்னும் எவ்வளவோ சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. புத்தகங்கள் அறிமுகப்படுத்தும் பரவச உலகில் குடிபுக நேரம் என்ன, காலம் என்ன...

ரஷியப் புரட்சிக்கு உரமூட்டியத்தில் நூல்களுக்கு இருந்த பங்கு அளப்பரியது. ஆயுதங்கள் இல்லாது கூட ஒரு புரட்சி சாத்தியப் படக் கூடும், புத்தகங்கள் இல்லாது அல்ல என்பார்கள் சமூக விஞ்ஞானிகள். எழுத்துக்களுக்கு காட்சிப்படுத்தும் ஆற்றலும் இருப்பதால், ஒரு பேச்சு எழுப்பும் ஆவேசத்தை, ஒரு சித்திரம் உருவாக்கும் உருக்கத்தை, ஒரு புகைப்படம் வழங்கும் தகிப்பை ஒரு நூலிலிருந்து வாசகனால் பெற்று விட முடிகிறது. கண்ணீர் வழியச் சிரிக்க வைக்கவும், கதறிக் கதறி அழவைக்கவும் இயலுகிறது நூல்களுக்கு. யாருமற்ற அறைக்குள் இருந்து கொண்டே எல்லோரோடும் கலந்து கொண்டிருக்க வைக்கின்றன நூல்கள்.

பழைய நூல்களின் ஏடுகள் முந்தைய வாசகரின் பிரிவினாலேயே தமது நிறமும் மணமும் இழந்து மக்கிப் போயிருக்கின்றன என்றார் ஒருவர். வாசிக்கப் படாமல் போனவைக்கு அதிக நிறமிழப்பு ஏற்பட்டிருக்கக் கூடும். கடந்து போனவர்களின் தடயங்களோடு கையில் சேரும் புத்தகங்களுக்கு நம்மிடம் சொல்ல எத்தனையோ செய்திகள் இருக்கும்.

கால வெள்ளத்தில் கரையாமல் இருப்பவை நூல்கள் என்று சொல்ல விரும்பினாலும், காலத்தைக் குறித்த விழிப்புணர்வைச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பவையே நிற்கத் தக்க நூல்களாக இருக்க முடியும். மனிதத்தை உயர்த்துபவை எவையோ, மனித நீதிக்கு முரணான எதையும் எதிர்க்கத் தூண்டுபவை எவையோ அவையே நிற்க வேண்டுபவையும் ஆகும்.

ஏப்ரல் 23 , உலக நாடக மேதை வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியர் அவர்களின் பிறந்த நாள் மற்றும் நினைவு நாள் என்பதாலேயே உலக புத்தக தினமாய் மலர்ந்திருக்கிறது. மனிதர்கள் ஒற்றை ஒற்றை ஆளாகப் பிரிந்து கிடக்க சாபமிடப்பட்டு வரும் புதிய தாரள மய சூழலில், அடுத்தவர் உடல் மீதும், உள்ளத்தின் மீதும் வன்முறை செலுத்தக் கூசாதவர்களாக மாந்தர்களைப் பயிற்றுவிக்கும் ஏகாதிபத்திய சவால் நிறைந்த பெருவெளியில் மெனக்கெட்டு நூல்களை தலைமேல் தாங்கி அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கும் நூல்களைக் கொண்டு சேர்க்கத் தூண்டட்டும் உலக புத்தக தினம்.

மெல்லுணர்வின் இசைக் காற்றாகவும், இயற்கை கொண்டாடியாகவும் எழுதிக் குவித்துச் சென்ற சீனக் கவி பை ஜூயி படைத்த உலகம் அவன் மறைந்து பல நூறு ஆண்டுகள் கடந்தும் நம் முன்னே வதிவதைப் போலவே தழைக்கட்டும் புத்தக உலகம்.......

உலக புத்தக தினம் எஸ் வி வேணுகோபாலன்
நண்பர்களே, மீண்டும் தோழர் எஸ்.வி.வி.யின் கட்டுரை சுமந்து இப்பூ மலர்கிறது. வாசித்து இன்புறுங்களேன்..

ஏகாதிபத்தியமும் நித்தியானந்தாக்களும்

2010-04-05T05:18:00.000-07:00

ஏகாதிபத்தியமும் நித்தியானந்தாக்களும் என்ற தலைப்பைக் கண்டவுடன் பலர் முகத்தைஸ் சுருக்கலாம். இன்னும் சிலர் "ஆரம்பிச்சுட்டாங்கையா, ஆரம்பிச்சுட்டாங்க" எனக் கூறலாம். கட்டுரையைப் படித்து முடித்த பிறகு நித்தியானந்தாக்களுக்கும் ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் தொடர்பு இருப்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை நீங்களே உணர்வீர்கள்.

1. நித்தியானந்தா முதல் அனைத்து ஆனந்தாகளும் அல்லது சாமியார்களும் 25 முதல் 35 வயதிற்கு மிகாதவர்களாக இருக்கக் காரணமென்ன?

2. அனைத்து ஆனந்தாகளும் நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் எங்கு கற்று வந்தார்கள்?

3.இத்தகைய எல்லா சாமியார்களும் இங்கு மடத்தை துவங்கும் முன்னர் அமெரிக்காவிலோ கனடாவிலோ இரண்டாண்டுகள் வரை தங்கியிருந்து பயிற்சி எடுத்து வருவதாக சொல்லப்படுகிறதே எப்படி?

4.ஒவ்வொரு ஆனந்தாவின் மடமும் துவக்கத்திலேயே பலகோடி ரூபாய் முதலீட்டில் கட்டப்படுகிறதே அந்தப் பணம் எங்கிருந்து வருகிறது? உதாரணமாக, நித்தியானந்தா ஆசிரமம், வேலூர் நாராயிணி அம்மன்(சுமார் 400 கோடி), ஆந்திர மா நில இராஜமுந்திரி இளவட்ட சாமியார் (பெயர் தெரியவில்லை), இத்தனை நூறு கோடிகள் எங்கிருந்து வந்தது?

5.நித்தியானந்தாவிற்கு நிதி மேலாளர் கனடா நாட்டுவாசி ஒருவர் தான் என்பதன் பிண்ணனி என்ன? இதேபோல் மற்ற சாமியாரகளுக்கும் நிழலாக இருப்பது இயக்குவது வெளி நாட்டுக்காரர்கள் தான் என்கிறார்களே இதன் உண்மையென்ன

6. இந்தியாவில் மாநிலத்துக்கு ஒரு இளவட்ட சாமியார் என்பதோடு நில்லாமல், ஆசிய நாடுகள் முழுக்க, குறிப்பாக மலேசியா, சிங்கப்பூர் நாடுகளில் அதிசயக் கோவில்களும், மடங்களும் தோன்றி வளர்கிறதே இதற்கெல்லாம் ஏதேனும் தொடர்பு உண்டா அல்லது எதேச்சையாக நடந்து வருபவையா?

7. கும்பகோணம் திட்டை, வசிஸ்டேஸ்வரம் ஆகிய இந்துக் கோவில்களுக்கு பில்கிளிண்டன் தங்கை, ஊடக ஏகாதிபத்திய நிறுவனமான வார்னர் பிரதர்ஸ் அதிபரின் மகள் ஆகியோர் வந்து சென்றது தன்னிச்சையானதா?

8. அமெரிக்காவில், அமெரிக்க அரசால் இந்துக் கோயில்களை நிர்வகிக்க அமைச்சர் அந்தஸ்தில் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டுள்ளாராமே! இந்துக் கோவில்கள், இந்துக்கள் மீதுள்ள அக்கரையா அல்லது ஆசிய நாடுகளில் உருவாகிவரும் அல்லது உருவாக்கப்படும் ஆனந்தாக்களுக்கும் இந்தத் துறைக்கும் தொடர்பு உண்டா?

9. ஆசிய நாடுகளில் உலகமயத்தால் நவீன சாமியார்கள் உருவாக்கி திசை திருப்புதல், அமைதியை சீர்குலைத்தல் என்ற ஏகாதிபத்திய சதியின் ஒரு கூறு ஆனந்தாக்கள் என்ற அய்யத்திற்கு ஆணித்தரமான பதில் என்ன?

இவ்வாறு அய்யத்தை அதிகரிக்கும் அல்லது உறுதிப்படுத்தும் கேள்விகள் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன.

கௌபீன யோக்கியாம்சம் நிறைந்து (கோமணத் துணிகூட ஒழுக்கத்தின் சாட்சி) வழிந்த தர்மபுரம் ஆதீனம், மதச்சார்பின்மைக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாய் விளங்கும் குன்றக்குடி மடம், திருப்பனந்தாள் மடம், செங்கோல் மடம், தொண்டை மண்டல ஆதீனம், துலாவூர் மடம், திருவாவடுதுறை ஆதீனம், மதுரை ஆதீனம் போன்ற தமிழ் நாட்டு மடங்கள் தமிழையும் சைவசித்தாந்தத்தையும் முன்னிறுத்தி உலகம் உண்மை என்ற சித்தாந்தத்தைப் பரப்ப உருவான பிராமணர் அல்லாதார் மடங்கள்ம் வெறும் சொத்து நிலங்களின் பாதுகாவலானதாக மாறிவிட்டது. இன்றைக்கும் 4000 திவ்வியப்பிரபந்தப் பாடல்களைப் பாடி தமிழ் வளர்க்க முயலும் வானமாமலை மடம் போன்றவையும் சமஸ்கிருதம் வளர்க்க உருவான பௌண்டரீகபுரம் மடங்களும் அந்தத் தரப்பு மக்களைக் கவர முடியவில்லை. சங்கர மடம், சிருங்கேரி மடம், அகோபில மடம் போன்ற உலகம் பொய் என உபதேசிக்க தோன்றிய பார்ப்பன மடங்கள் சித்தாந்தத் தோல்வி கண்டுவிட்டது. சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் தோன்றிய அரவிந்தர் ஆசிரமங்களும் காற்று வாங்குகிறது.

மடங்களின் மீதும் ஆசிரமங்களின் மீதும் மக்கள் நம்பிக்கை இழந்துவிட்டதைத் தொடர்ந்து, ஆரோக்கியமான சிந்தனையும் முற்போக்கு அரசியல் சார்பும் அடுத்து முளைக்க வாய்ப்புண்டு என்பதை உணர்ந்த ஏகாதிபத்தியம், இத்தகைய சதிச்செயலில் ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் உள்ளது என்று கணக்கிட்டுப் பார்த்தால் நமது அய்யங்கள் ஆரோக்கியமானதே எனப் புலப்படும்.

நவீனக் கல்வி, நவீன கேளிக்கைப் போக்குகள் ஆகியவற்றை மையமாக வைத்து, நுகர்வுக் கலாச்சாரம் மற்றும் உலகமயச்சாறு கலந்து நவீன ஆசிரமங்கள் உருவாகி வருகிறது. நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் மடங்கள்/ஆசிரமங்கள். பசும்புல் தரைகள், இயற்கை சூழல், யோகாசனம் உடல், மன நோய் வைத்தியங்கள், அகமன இச்சைக்கு அந்தரங்க சிகிச்சைகள். ஆடம்பரம், நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் ஆகியவையாக இளவட்ட மடங்கள் நாடிபிடித்து உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

சித்தாந்தத்தின் மீதான கருத்துப் பிரச்சாரம் மடங்களில் தோற்றுப் போய் தனிமனித / தனிப்பட்ட பிரச்சனைகள் முன்னுக்கு வந்துள்ளது. கொலை செய்பவன், கொள்ளை இலாபம் அடிப்பவன், ஏமாற்றுப் பேர்வழி. பல்வேறு தவறான வழிகளில் பணம் சேர்ப்பவர்கள் ஆகியோர் தங்களது தொழிலைத் தொடர்ந்து கொண்டே நிம்மதியாக வாழ்வது எப்படி? கடவுளின் கருணையைப் பெறுவது எப்படி என்று இந்த நவீன மடங்களில் கற்றுத்தரப்படுகிறது. கூடவே மாற்றத்தை எதிர் நோக்கும் பெருவாரியான மக்களை திசை திருப்பி, நல்லன பற்றி அறியவிடாமல் இரும்புத் திரையிட்டு மறைக்கப்படுகிறது. உலகமயத்தால் வேலையிழந்தோர், தொழிலில் நட்டமடைந்தோர், தொழிலில் தோற்றுக் கொண்டிருப்போர் ஆகியோரை உழைக்கும் மக்களோடு நேச சக்திகளாக அணி சேரவிடாமல் முதலாளித்துவ சக்திக்குள்ளேயே தீர்வுகளைத் தேடி முடங்கிப்போகிறவர்களாக மாற்றுகிறது. ஒரே மடம், ஒரே நித்யானந்தா. நல்லதோ கெட்டதோ ஒரே சாமியாரை நம்பியிருக்கும் மக்களாகவும் இருக்கவிடாமல், அவ்வப்போது பிரேமானந்தாக்களை, நித்தியானந்தாக்களை அவர்களாகவே அம்பலப்படுத்தி அதிலும் நிலைத்திருக்கஸ் செய்யாமல் சீர்குலைவு செய்கிறார்கள். ஆளும் வர்க்கத்தின், அனைத்து முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் ஏகபோக ஆதரவு, பன்னாட்டு முதலாளிகளின் பண மழை, இவையெல்லாம் ஏகாதிபத்திய ஆசியின்றி நடைபெறாது என்று எண்ணத் தோன்றினால் அதற்கான பதிலளிப்போர் யாரும் இல்லை.

வழக்கம் போல் பி.கு : இக்கட்டுரையின் ஆசிரியர் தோழர் மதி. இவர் ஈரோடு மாவட்டத்தின் தமிழ்னாடு அறிவியல் இயக்கத்தின் தலைவர் ஆக உள்ளார். இவரை tnsfnmani@gmail.com என்கிற முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளலாம்.

சுகந்தி டீச்சரும் அண்ணா விருதும்

2010-02-06T22:56:00.000-08:00

சுகந்தி டீச்சர், இந்தப் பெயர் சென்ற ஆண்டு (2009) டிசம்பர் மாத துவக்கத்தில் அசாத்திய தைரியத்திற்கும், கடமையுணர்ச்சியின் உச்சத்திற்கும், மிக உயர்ந்த தியாகத்திற்கும் அர்த்தம் கொடுப்பதாக தமிழ் சமூகத்தில் பலராலும் பேசப்பட்டது. அச்சு ஊடகங்களும், காட்சி ஊடகங்களும் இந்தப் பெயர் குறித்து அவர் அவர்களுக்கே உரிய பாணியில் செய்தி வெளியிட்டது. இன்னும் தெரியாதவர்களுக்கு, சுகந்தி டீச்சர் என்பவர் 21 வயதே ஆன பெண் ஆசிரியர். நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் வேதாரண்யம் ஒன்றியம் அருகே கட்டிப்புலம் கிராமத்தின் கலைவாணி பள்ளி என்கிற தனியார் கிராமப் பள்ளியின் ஆசிரியை. இப்போது தெரிந்திருக்குமே. இன்னும் தெரியாதவர்களுக்கு, உங்கள் மேல் தப்பல்ல. உங்கள் மறதியே காரணம். வேறு ஒன்றுமல்ல. மக்களின் மறதியில்தானே பல தவறுகளும், ஊழல்களும், பெரிய குற்றங்களும், ஏன் படுகொலைகளுமே மறைக்கப்படுகின்றன, தீயர்களும், கொடும்பாவிகளும், பொய்யர்களும் தலைவர்கள் ஆகிறார்கள். இப்போதும் தெரியாதவர்கள் மேற்கொண்டு படிக்க வேண்டாம். ஏனெனில், அது யாதொரு பயனும் தரப்போவதில்லை. நீங்கள் மானாட மயிலாட, டீல் நோ டீல் என் எதையும் பார்க்கலாம். இது எதற்கு?

அஜய் செல்வபாரதி {6}, விஜிலா{5}, ஜெயசூர்யா{6}, ஜெயபிரகாசம்{5}, ஹரிஹரன்{4}, ஈஸ்வரி{7}, மஹாலக்ஷ்மி{8}, அபினயா{8} மற்றும் அஜய் சிவபிரகாசம்{6}. இவர்களோடு சுகந்தி {21}. உங்களுக்கு சொல்ல வேண்டாம், அடைப்புக் குறிகளுக்குள் இருப்பவை வயதைக் குறிப்பதென்று. இவர்கள் அனைவரும் நாககுடையான் கிராமத்தை சேர்ந்தவர்கள். பத்து கிலோமீட்டர் தள்ளியிருக்கும் தனியார் பள்ளியான கலைவாணி மெட்ரிக் பள்ளிக்கு இவர்கள் பள்ளி பேருந்தில் பயணம் செய்பவர்கள். இப்படியாக பயணம் செய்தவர்கள் சென்ற ஆண்டு டிசம்பர் 4ஆம் தேதி பேருந்து காமாட்சியம்மன் குளத்தில் விழ மரணத்தை தரிசித்தார்கள். செம்மொழி காவலர் முதலான எண்ணற்கரிய பட்டங்களை கொண்டிருக்கும் மிகவும் மாண்புமிக்க கலைஞர் முதல்வர் மு. கருணாநிதி அவர்கள் இறந்த குழந்தைகளின் குடும்பத்திற்கு தலா ரூ. 50,000/‍, மற்றும் மரணம் நிச்சயம் என்று தெரிந்த பின்னும் தீரமாக சில குழந்தைகளை காப்பாற்றி தன்னுயிர் கொடுத்த சுகந்தி டீச்சருக்கு ரூபாய் ஒரு லட்சமும் கொடுத்து உதவியுள்ளார்(?!!!!!). இது தவிர, 2010 குடியரசு தின விழாவில் முதல்வர் கையால் அண்ணா விருதும் சுகந்தி டீச்சருக்கு கொடுக்கப்பட்டது. அதை அவரது தந்தை மாரியப்பன் பெற்றுக்கொண்டார். அண்ணா விருது என்பது ரூ. 5000/‍ மதிப்பிலான தங்க முலாம் பூசிய பதக்கமும், ரூ.25000 மதிப்பிலான காசோலையும் ஆகும்.

இந்த விபத்து முதலில் எப்படி ஊடகங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டது என ஒருமுறை பார்ப்போமே. அநேக ஊடகங்களில் இந்த விபத்து மிக துரதிருஷ்டவமானது; வாகனத்தை ஓட்டி சென்ற ஓட்டுநர் வாகனத்தை செலுத்தியபோது கையில் செல்போன் கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தார்; அந்தப் பேருந்து பராமரிக்கப்படாமல் மிக மோசமான நிலையில் இருந்தது; அப்பள்ளியின் தாளாளர்களை கைது செய்ய வேண்டும்; அந்த டீச்சருக்கு மிக உயரிய விருது அளித்து கௌரவிக்க வேண்டும்; அந்த பள்ளிக்கு அரசு அங்கீகாரம் இல்லை; என்ற தளத்திலேயே செய்திகள் வந்தன. மிக மெல்லிய குரலில் அரசு இது போன்ற பள்ளிகளுக்கு எப்படி அங்கீகாரம் தந்தது என்ற கேள்விகளும் ஒலித்தன. தீக்கதிர், ஜனசக்தி போன்ற தினசரிகள் இந்த விபத்திற்கு அரசின் கல்விக் கொள்கையே காரணம் என்கிற சரியான பாதையை காட்டின.

ஊடகங்களின் பார்வை ஒரு புறம் இருக்க, நாம் பார்க்க வேண்டிய செய்திதான் என்ன? இந்த விபத்து ஓட்டுனரின் கவனக்குறைவால் மட்டும்தான் நிகழ்ந்ததா? இந்த விபத்திற்கு வேறு யார்தான் பொறுப்பு? முதலில்,தனியார்மயமான கல்வி. தமிழகத்தின் ஒரு மூலை கிராமத்திலும் ஒரு தனியார் மெட்ரிக் ஆங்கில பள்ளி. இந்திய அரசால் இதுதான் ஒரு பள்ளிக்குரிய அமைப்பு முறை என்கிற வரையறை எல்லாவிதத்திலும் மீறப்படும் தனியார் மெட்ரிக் ஆங்கில பள்ளிகள் வீதிகள்தோறும். ஒரு வீட்டினை வாடகைக்கு எடுத்து அதனை பல அறைகளாக தடுத்து (பெரும்பாலும் தடுப்புகள்கூட இருப்பதில்லை) அவையே வகுப்புகள். குறைந்தபட்சம் 12வது வகுப்பு படித்திருந்தால் கூட ஆசிரியர் ஆகலாம். ஆசிரியர்கள்கூட பெண்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், பெண்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள் என்றெல்லாம் நினைத்துவிடாதீர்கள். மாறாக கடைகளில் வேலை செய்யும் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் குறைந்தபட்ச ஊதியம் என்பது போல் இங்கும் . சுமார் ரூ.800/‍ க்கூட ஆசிரியர்களாக வேலை செய்கிறார்கள். குழந்தைகளை ஒரு மந்தையாக பாவித்து அதட்டியும், மருட்டியும் எதற்கும் பயந்தவர்களாக, சுத்தமாக தன்னம்பிக்கை இல்லாதவர்களாக அவர்களது இயல்பினை மரித்துப் போகச் செய்து, இயந்திரங்களாக மாற்றும் வேலை செய்கின்றன பள்ளிகள். இவைகளுக்கு எந்த நியதியும் இல்லை. பள்ளிக் கட்டணம், உடை, புத்தகங்கள், பாடத்திட்டம் என்று எதற்கும் எந்த நியதியும் இல்லை. அந்த அந்த பள்ளி நிர்வாகங்களே எல்லாவற்றையும் நிர்ணயிக்கலாம். அரசு வெறுமனே வேடிக்கை பார்க்கும். அதுதான் சமச்சீர் கல்வி வரப்போகிறதே, இனி கட்டணக் கொள்ளை என்பதெல்லாம் இருக்காது என்பதெல்லாம் பம்மாத்து. பாடத்திட்டம் தவிர மற்ற எல்லாமும் அப்படியே இருக்கப்போகிறது என்கிறபோது எப்படி கட்டணக் கொள்ளை இருக்காது என்று கூற முடியும்?

ஆளுகின்ற அரசாகங்கள் தான் இம்மாதிரியான பள்ளிகளுக்கும் கல்விக்கும் காரணம் என்பது நிச்சயம். அவர்களின் பொறுப்பற்ற தன்மையே இம்மாதிரியான விபத்து நேரவும் காரணம்.விபத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வெறும் நஷ்டதொகை கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் அடுத்த விபத்தினை எதிர்ப்பார்த்து இருக்கின்றன அரசுகள். அரசால் எப்படி எல்லா மக்களுக்கும் கல்வி இலவசமாக தரமுடியும்?; அரசுப்பள்ளிகள் தரமானதாக இல்லை; அரசு ஆசிரியர்கள் ஒழுங்காக வேலை செய்வது இல்லை; அரசால் கட்டமைப்பினை அமைத்துத்தர முடியாத போது தனியாரின் உதவியை நாடுவது எல்லா விதத்திலும் நியாயமே; நல்ல கல்வி என்பதற்கு கொஞ்சம் காசு கூடுதலாக செலவழித்து தானே ஆக வேண்டும்; என்பது போன்ற தங்களின் வசதிக்கு மட்டுமேயான சுய நல கருத்துக்களை பெருத்த குரலில் அலற முடிந்த உயர்தர, நடுத்தர மத்தியதர வர்க்கம், பொதுப்புத்தியின் ஒருமித்த குரலாக விதைத்து ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த வர்க்கத்திடம் எல்லா ஊடகங்களும் இருக்கிறது என்பதாலே அது அனைவருக்குமான குரலாக தங்கள் குரலை சொல்கிறது.

நண்பர்களே, இந்த விபத்தின் மேலும் சில பரிமாணங்கள் அடுத்த பதிவில்..........

சிவப்பின் உவப்பில் சிந்தை முழுக்க சித்தாந்தம்...........

2010-01-24T05:56:00.000-08:00

என்னவோ தெரியவில்லை, அண்மைக்காலமாக மிக நெருக்கமாக பாதிப்பு ஏற்படுத்திய நண்பர்கள், தோழர்களை மிகக் குறைந்த இடைவெளியில் இழக்க நேரிட்டிருக்கிறது. இந்தியன் வங்கி ஊழியர் அசோசியேஷன் துணைப் பொதுச் செயலாளர் அசோகன் கடந்த செப்டம்பர் 2ம் தேதியன்று மாரடைப்பில் விடைபெற்றிருந்தார். அதற்கு இரண்டே தினங்களுக்குமுன் தான் அவரது திருமணம் நடந்திருந்தது. 47 வயது அவருக்கு என்பது நெருங்கிப் பழகிய பலருக்கு வியப்பளித்தது. அத்தனை இளமையும் துள்ளலுமாகச் செயலாற்றியவர். அடுத்தது, தூங்காமல் தூங்கி (சந்தியா பதிப்பகம்) என்ற அற்புதமான நூலை எழுதிய மயக்க இயல் மருத்துவர் மாணிக்கவாசகம். 60 வயதுவரை அறுவை சிகிச்சை மேசைக்கருகில் நோயாளிகளின் புனர்வாழ்விற்கு வரமளிக்கத் தக்க ஆற்றலோடும், அது மறுக்கப்பட்ட வேளைகளில் உறவினர்களுக்கு ஆறுதல் மொழிகளோடும் வளையவந்த அவரே அறுவை சிகிச்சை மேசை மீது படுக்க நேர்ந்த கணத்தில் உரமழிந்து தவித்தவர். புற்றுநோய் அவரை அதிகம் தவிக்கவிடாது நான்கைந்து மாதங்களுக்குள் விடுதலை கொடுத்துவிட்ட நிகழ்வு சென்ற அக்டோபர் 23ல் நடந்தது. இளம்வயதில் செயலூக்கப் போராளியாக தெருவீதியில் மட்டுமின்றி, இணையவீதிகளிலும் முழங்கிய வித்தியாசமான தோழன் செல்வபெருமாள் தான் நேற்று (22 01 2010) இரவு நம்மைப் பிரிந்தது. மனிதகுல நேயர் என்பதுதான் மேற்சொன்ன மூவருக்கும் பொதுவான முகவரி. தொழிற்சங்க மேடையிலோ, மருத்துவர் உருவிலோ, களப் போராளியாகவோ வாழ்வின் சாரத்தை நேசித்தவர்கள், மற்றவர்களுக்காக வாழத் துடிப்பவர்கள் விரைந்து மரித்துவிடுவது கொடுமையிலும் கொடுமையானது.

செல்வபெருமாளின் எழுத்துக்களில் (http://santhipu.blogspot.com )ஒளிரும் நேர்மையும், துணிவும், அழுத்தமும் இயக்க இலட்சியத்தின்பால் அவர் கொண்டிருந்த விசுவாசத்தின் செம்மாந்த மேடையிலிருந்தே வெளிப்பட்டது. இதன் சுவடுகள் எதுவும் தெரியாத எளிய மனிதராக அவர் சக தோழர்களிடம் பழக முடிந்தது ஒரு ஆகச் சிறந்த கம்யூனிச குணாம்சம் இன்றி வேறென்ன....

மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் மாநிலக்குழு அலுவலகம் செல்ல வாய்த்த தருணங்கள் ஒவ்வொன்றின்போதும் கடந்த காலங்களில் அவரைப் பார்க்கும் நேரங்களின் தோழமை வினவல்கள் உணர்ச்சி பெருக்குபவை. முக்கிய தலைவர்கள், தொழிற்சங்க அமைப்புகளின் தொலைபேசி எண் தேவைப்படும் நேரங்களில் அந்த அலுவலகத்திற்கு அழைத்தால் எதிர்முனையில் அவர் கிடைக்கும்போது தேவையான விவரங்களோடு, அப்போதைய அரசியல், சமூக நடப்பு ஏதும் பற்றிய கருத்து பரிமாற்றங்கள் இல்லாது அந்த அழைப்பு நிறைவு பெற்றதில்லை.

இ-மெயில் நதியில் நான் தயங்கித் தயங்கிக் காலை நனைக்கத் துவங்கிய பொழுதுகளில் சடாரென்று, அவரது பெயரோடு வலப்பக்கத்தில் ஒரு செவ்வக உரையாடல் பெட்டி கண் திறந்தபோது நான் திடுக்கிட்டுப் போனேன். இதை வாசித்தீர்களா, அதைப் படித்தீர்களா, எதிர்வினை செய்யக் கூடாதா என்பதாக இருக்கும் அவரது கேள்விகள். எனது கட்டுரையை சிலாகித்தும், ஏன் Bank Workers Unity இதழ் கைக்கு வரவில்லை என்றும் இருக்கும் வேறு நேரத்து பிரஸ்தாபங்கள். அவருக்கென்று பிரத்தியேகமா இதழ் சேருவதை மாதாமாதம் உறுதிசெய்வதை எனது முக்கிய வேலைகளில் ஒன்றாகக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒருமுறை அவரது மெயிலிலிருந்து வந்திருந்த உரையாடல் குறித்து அறிந்துகொள்ள அடுத்தநாள் அழைத்தபோது அவர் அலுவலகம் வந்திருக்கவில்லை. அலைபேசியில் அழைத்துக் கேட்டபோது, 'அது நானில்லை தோழா, உ.ரா. வரதராசன் தான் எனது மெயிலிலிருந்து உங்களை உரையாட அழைத்திருந்திருப்பார்' என்றார். அது மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் கோவை அகில இந்திய மாநாட்டு ஆவணம் ஒன்றை மொழிபெயர்க்கும் வேலை தொடர்பான உரையாடல். இப்படி முக்கியப் பணிகளுக்காகத் திறந்து வைத்த குடிலாக இருந்தது அவரது மின்னஞ்சல் உலகம்.

சந்திப்பு வலைப்பூவில், அவரது ஆவேசமான எழுத்துக்களைப் போலவே, அழகியல் பரிமளிக்கும் பதிவுகளும் மின்னும். சென்னை மத்திய சிறைச்சாலை புழலுக்குக் குடி பெயர்ந்துபோகவும், பழைய சிறைச்சாலையை இடிப்பதற்குமுன் பொதுமக்கள் பார்வைக்குத் திறந்து கொடுத்தபோது, செல்வபெருமாள் சென்றுவந்த அனுபவத்தின் பதிவை நாட்டு மக்கள் அனைவரும் வாசிக்கவேண்டும் என்று தோன்றும். அதிகாரத்தின் பிரம்புகள் வரலாறு நெடுக செய்துவரும் தவறுகள், குற்றங்கள், அராஜகங்கள், அயோக்கியத்தனங்கள் எல்லாவற்றையும் விசாரிக்கும் இடமாகப் பழைய சிறைச்சாலைகளை மாற்றினால்தான் என்ன என்று தோன்றும்.

வலைப்பூவில் புதிய வரவுகளற்றுப் போன ஒரு சோதனையான காலத்தில் அவரது திடீர் உடல் நலிவு தெரியவந்தது. அவரைப் பார்க்கும் துணிவற்றுப்போகச் செய்தன அவர் கடக்கத் துவங்கிய நோயின் கட்டங்கள். அவரது இருப்பின்போதே அவரது பிரிவின் விளைவுகள் பற்றிப் பேசவைக்கக் கூடிய கொடியவனாக வந்து தொலைந்திருந்தது புற்றுநோய்.

'சிங்காரவேலர் சிந்தனையாளர் மன்றம்' துவங்கி அரிய கூட்டங்கள் நடத்திக் கொண்டிருந்ததில் அவர் பங்களிப்பு அதிகம். சிவப்பின் உவப்பில், சிந்தை நிரம்ப சித்தாந்தங்களே பெருகியிருந்த இந்தச் சின்னச் சிங்காரவேலர் இன்னுமின்னும் கருத்தியல் தளத்தில், தத்துவார்த்த விவாதத்தில், பண்பாட்டின் செவ்விய மொழியில் என்னென்னவோ சாதிக்கும் ஆற்றலும், கனவுகளும் கொண்டிருந்தவர் என்பதே இந்த மரணத்தின் துயரத்தைக் கூட்டுகிறது.
இரந்துகோள் தக்கதுடைத்தான சாக்காட்டைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சென்றவரே, செல்வப்பெருமாள் தோழா, செவ்வணக்கம் உனது வசீகரிக்கும் ஆவேச நினைவுகளுக்கு............

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

நெஞ்சம் கனக்கிறது. இப்போதுதான் அவர் எழுதிய சிங்காரவேலர் புத்தகத்தினை புதுவை அரசு புத்தக கண்காட்சியில் வைத்திருந்த அத்துனை பிரதிகளும் விற்று தீர்ந்து போன நிலையில் அவர் யார் என்று வியந்திருந்தேன். இதற்கு முன் பார்த்திராத, கேட்டிராத ஓர் ஆளுமையின் மறைவு என்னை அத்துனை அதிகமாக பாதித்தது. தோழருக்கு செவ்வணக்கம். ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை அவரது மறைவின் போதுதான் அதிகமாக புலப்படுகிறது. மீண்டும் அந்த அருமை தோழருக்கு, ஆளுமைக்கு, உழைப்பாளிக்கு, போராளிக்கு செவ்வணக்கங்கள்.

சமச்சீர் கல்வி அல்ல சமச்சீர் பாடதிட்டமே (பாகம் - 2)

2009-12-01T01:04:00.000-08:00

சென்ற பதிவின் தொடர்ச்சி
6. வட இந்திய தலித் தலைவர்கள் பலரது பேச்சுக்களிலும், கட்டுரைகளிலும் தலித் மக்கள் முன்னேற்றத்திற்கு ஹிந்தி வேண்டாம்; ஆங்கிலம் தான் வேண்டும் என் கின்றனர். சமீபகாலமாக பல்வேறு அபத்த தீர்ப்புகளை சொல்லி வரும் உச்ச நீதிமன்றம் சமீபத்தில் கர்னாடக மா நிலத்தில் தாய்மொழி வழி கல்வி அமல்படுத்த முயன்றதை குறை சொல்லியிருக்கிறது. இது ஒருபுறம் இருக்க, வசந்தி தேவி தொடங்கிய கல்வியாளர்களும், ஜன நாயக சக்திகளும் காலம் காலமாக தாய்மொழி வழி கல்விதான் சிறந்தது என்று வாதிட்டு வருகின்றனர். அரசு அறிவித்துள்ள சமச்சீர்கல்வி இது குறித்து என்ன சொல்கிறது?

தாய், தவ்தை அல்லது குடும்பத்திலிருந்து குழந்தையின் பிறப்பு முதல் கற்றுக் கொள்ளும் மொழியே தாய் மொழி. இந்தத் தாய் மொழியே சிந்தனை மொழி. இதுவே படைப்பாற்றலுக்கு ஆணிவேர். உயிரைக் கொடுத்து ஆங்கிலம் மட்டும் படிக்க வைத்தால் அவர் நல்ல வேலைக்குக்கூட செல்லலாம். நல்ல வருவாய் ஈட்டலாம். ஆனால் நல்ல மனிதனாக, குடிமகனாக இருக்க முடியாது. நல்ல "ரோபோ"வாக இயங்க முடியும். சாதியத்தால் வதைபட்டு சீரழிந்து போயுள்ள தலித் மக்கள் ரோபோக்களாக மாறினாலும் பரவாயில்லை ஆங்கிலம் கற்று அதன் வழியாகக் கிடைக்கும் மேட்டிமையையும் மேம்பாட்டையும் அடைந்தால் போதும் என்ற விரக்தி மனப்பான்மைக்கு தலித் தலைவர்கள் வந்துவிட்டார்களோ என்னவோ தெரியவில்லை.

தாய் மொழி வழிக் கல்விக்கு ஊறு விளைவிப்பதே, அங்கிலம் கற்றால் வேலை வாய்ப்பு அதிகம் என்ற மன-நிலையே. இன்றைக்கு அமைப்பு சார்ந்த, சாராத தொழில்களிலும், நிறுவனங்களிலும் பணி செய்வோர் எத்தனை? இதில் ஆங்கிலத்தால் உயர்ந்த மனிதர்கள் எத்தனை? எங்கு இதற்கு புள்ளி விபரம் உள்ளது. தொழில் சாம்ராஜ்ஜியங்களின் முதலாளிகளுக்கு எத்தனை பேருக்கு அங்கிலம் அத்துபடி? ஆங்கிலமே அவசியம் என்றால் கூட, வேலைக்கு செல்வதற்கு முன்பே அதனை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அத்துறைக்கு கென்ற பின்ன்னர் தங்க்கள் மொழி அறிவை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அது போகட்டும் இன்றைய கணிணி வல்லுனர்கள் எத்தனை பேருக்கு அங்கில ஒழுங்காகப் பேச எழுதத் தெரியும்? தான் செய்யும் தொழிலுக்கு ஆங்கிலம் தேவை இருந்தும் அதை வளர்த்துக் கொள்ளாமலே பணி மூப்பு அடைந்தவர்கள் எத்தனை பேர்? நல்ல நுனி நாக்கு ஆங்கிலம் தெரிந்த எத்தனை பேருக்கு ஆங்கிலத் திறனுக்காக வேலை கிடைத்திருக்கிறது? ஆங்கிலத்தில் நல்ல புலமை இருந்தும் வேலையின்றி அலைவோர் இல்லையா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை கிடைத்தால் கூட நம் ஆங்கில மோகம் குறையப் போவதில்லை.

அரசுப் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு முதல் ஆங்கிலத்தை மொழிப்பாடமாக கற்று கல்லூரியில் இளங்கலை முதுகலைப் பட்ட வகுப்புகளை ஆங்கிலத்தில் படித்தும் எழுதியும் முதல் வகுப்பில் தேறியவர்களுக்கு கூட பலருக்கு ஆங்கிலம் எழுதப் பேசத் தெரியவில்லை. ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் முதுகலைப் பட்டம் வரை ஆங்கில வழியிலேயே படித்திருக்கும் பலருக்கு நல்ல ஆங்கிலம் எழுதப் பேசத் தெரியவில்லை. "நமக்குப் புரிபடாத இந்த ஆங்கிலம், நம்மால் பேச முடியாத இந்த இங்கிலீஷ்" என மற்றவர்களைப் பார்த்து ஏங்கிய நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஏக்கப் பெருமூச்சு ஆங்கிலம் எனில் அது மிகையாகாது.

ஆங்கிலம் பேச்சு மொழியாக இல்லாத தேசத்தில், நம்மில் 99 விழுக்காடு மக்களிடம் பறிமாறிக் கொள்ள இயலாத மொழியை, இயல்பாக கற்றுக் கொள்ள முடியாத மொழியை, ஆங்கில இலக்கணத்தை நெஞ்சு, நெஞ்சாகக் குத்தி மனப்பாடம் செய்து, பேசி, எழுதிவிட முயற்சிக்கிறோம். இது நடைமுறை சாத்தியமாகாத போது, அந்த ஏக்கம் மேலும் மேலும் அதிகரிக்கிறது. இந்த ஏக்கம் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க மெட்ரிக் முதலாளிகளின் கஜானா நிரம்பி வழியத் தொடங்குகிறது.

எனது நெருங்கிய நண்பர், ஆங்கிலப் பேராசிரியர் (உண்மையிலேயே ஆங்கில மொழிப் புலமை மிக்கவர்) ஒருவரிடம் "முதுகலைப் பட்டம் வரை ஆங்கிலத்தில் படித்தும், ஆங்கிலம் பேச முடியவில்லையே ஏன் காரணம் தோழர்? என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் "எட்டாம் வகுப்பு வரை மொழிப்பாடம் ஒழுங்காக கற்றாலே போதும். ஆங்கிலம் பேசவும் எழுதவும் முடியும்" என்றார். "ஆங்கிலப் பாடத்திட்டத்தில் கூட குறையில்லை. போதனை முறைகளும் ஆசிரியர்களும் தக்க விதத்தில் செயல்பட்டால் போதும்" என்றார்.

தமிழ்வழிக் கல்வியில் ஆங்கிலத்தை ஒரு மொழிப்பாடமாக எட்டாம் வகுப்பு வரை உரிய முறையில் கற்றாலே ஆங்கிலம் வசப்படும் எனில், ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஆங்கிலம் பயிற்றுவிக்க மட்டுமே பல இலட்சம் செலவழித்து ஆங்கில வழியில் படிக்க வைக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?

நீர் மாசுபாடு கொஞ்சம் ஏற்பட்டுவிட்டதென்றால், அதனை மிகவும் பெரிதுபடுத்தி, தண்ணீர் வியாபாரிகள் நீரைக் காசாக்கி கல்லாவில் குவிப்பார்களாம். அத்தகையதொரு உத்தியைப் பயன்படுத்தி மெட்ரிக் மோகம் ஊக்குவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மோகவலையில் விழுந்த மக்களின் வருவாய் ஒட்ட சுரண்டப்படுகிறது. தற்போதைய சமச்சீர் பாடதிட்டத்திற்கும் தாய்மொழி வழிக் கல்விக்கும் யாதொரு தொடர்பும் இல்லை.

இலட்சக் கணக்கில் செலவு செய்துதான் அனைத்துப் பாடங்களையும் ஆங்கிலத்தில் கற்றுத்தான், ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்ள முடியும் என்று நம்புபவர்களிடம் தற்போதைய, முந்தைய இடதுசாரிக் கட்சித் தோழர்களை அறிமுகம் செய்ய வேண்டும். முறையான பள்ளிக் கல்வி இல்லாமல் தமிழ், மலையாளம், ஆங்கிலம் ஆகிய மும்மொழிகளில் கரை கண்ட பி.ஆர். பரமேஸ்வரன், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை ஆவணப்படுத்தி சாகாவரம் பெற்ற என். இராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்களைப் பற்றி இவர்களுக்கு எடுத்துக் கூற வேண்டும். அவர்கள் கஷ்டப்பட்டு வளர்த்துக் கொண்டார்கள் என்று முணுமுணுத்தால், கஷ்டப்படாமல் ஆங்கிலம் கற்க ஒரே வழி இங்கிலாந்தில் சென்று பிறத்தலே.

7. சமச்சீர்கல்வி என்பது தமிழ் சமூகத்தின் ஏற்றாதாழ்வுகளை களையும்மா? அரசு பள்ளிகளில் பணிபுரியும் ஆசிரியர்களே தனியார் பள்ளியில் தங்கள் பிள்ளைகளை படிக்க வைக்கும் நிலை மாறுமா?

முதலாளித்துவம் வலுவாகக் கோலோச்சும் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் பொதுபள்ளி / அருகமைப் பள்ளி என்ற சமச்சீர் கல்வி அமுலாக்கப்படுகிறது. அத்தகையதொரு சமச்சீர்கல்வி அங்கு ஏற்றத் தாழ்வைக் களைய முடியவில்லை. களையவும் முடியாது. காரணம், சமச்சீர் கல்வி மூலம் கிடைக்கப் பெறும் தரம் உயர்ந்த மனித வளத்தை, ஆற்றலை முதலாளித்துவ உற்பத்தி சக்திகள் உரிய முறையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளவே சமச்சீர் கல்வி தரப்படுகிறது. ஒரு முதலாளித்துவ சமூக கட்டமைப்பு அல்லது வர்க்க சார்புடைய அரசு சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் களையும் கல்வியை ஒருபோதும் தராது. உதாரணத்திற்கு, தற்போதைய கல்விமுறை. சாதிகள் இல்லை என சொல்லிக் கொடுக்கிறது. ஆனால் எத்தனை பேர் இதனை நம்புகின்றனர்? இதுவே முதலாளித்துவ கல்வி முறை. உண்மையான சமச்சீரான கல்வியை உழைக்கும் வர்க்கம் போராடிப் பெற்று, அதன் வழியாக சமூக ஏற்றத்தாழ்வை போக்கும் நடவடிக்கைக்கு மாற்றிக் கொள்ள வேண்டியது அதன் கடமையும் பொறுப்பும் ஆகும்.

மேலே குறிப்பிட்ட ஆங்கில மோகத்தில் முன்னணியில் நிற்பவர்கல் ஆசிரியர்கள், அரசு ஊழியர்களே. இவர்களின் இத்தகைய மோகத்தால், 5வது மற்றும் 6வது சம்பளக் கமிஷனின் பெரும்பகுதியை ஆங்கில வழி பள்ளிக்கு செலவழித்துவிட்டு கையறு நிலையில் நிற்கிறார்கள். அரசு ஊழியர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் மக்கள் வரிப்பணத்தை சம்பளமாகக் கொடுத்துவிட்டு, அதில் பெரும்பகுதியை ஆங்கில வழி பள்ளிகளுக்கும் சுய நிதிக் கல்லூரிகளுக்கும், (கல்வி முதலாளிகளுக்கு) அவர்களாகவே மனம் உவந்து எடுத்து கொடுத்து வரும் ஒரு மனப்பக்குவ்த்தை ஏற்படுத்தி இத்தகைய வருவாய் சுழற்சியின் மூலம், இவர்களது சம்பளத்தை கபளீகரம் செய்யும்? செய்யும் உத்தியைப் பார்த்தீர்களா? அரசு ஊழியர் மற்றும் ஆசிரியர்கள் கூட அரசுப் பள்ளிகளை நாடுவதற்கு காரணம் ஓர் வகுப்பு ஓர் ஆசிரியர், ஓராசிரியர் பள்ளி, ஆசிரியர் நியமனற்ற அவலம், பணி மாறுதலில் சென்ற இடத்திற்கு எப்போது ஆசிரியர் வருவோர் என்ற நிச்சயமற்றா தன்மை, நீண்ட விடுப்பில் செல்லும் ஆசிரியர்களுக்கு பதில் உடனுக்குடன் நியமனம், உரிமையைப் பற்றி பேசும் அதே அளவு கடமைகளின் மீதும் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் என்ற நிலையை சக ஆசிரியர்கள் உருவாக்குதல், தமிழில் கற்றவர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பில் முன்னுரிமை (வேலை கொடுக்கிறார்களோ இல்லையோ சும்மா ஓர் பேச்சுக்கு சொல்லி வைத்தால் போதும்) இருந்தால், மறு நிமிடமே அரசுப் பள்ளிகளை நோக்கி ஓடோடி வருவார்கள். இவ்வளவு குறைபாடுகளை அராசாங்கம் வைத்துள்ளதை புரிந்துகொள்ளாமல் ஆசிரியர்கள் ஓர் அரசுப் பள்ளியில் சேர்க்கவில்லை என்ற கேள்வி அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றமடையாது. மேலும் அரசு ஊழியர்களும் ஆசிரியர்களும் இதரபகுதி மக்களைப் போன்ற பொதுப்புத்தி கொண்டவர்களே. எனவே நிரந்தரத் தீர்வு பொதுப் பள்ளி அருகமை பள்ளியில்தான் பொதிந்து கிடக்கிறது.

8. சமச்சீர்கல்வி கொண்டு வரும் பட்சத்தில் மெட்ரிக் பள்ளிகள் பலதும் மத்திய அரசின் சி.பி.எஸ்.ஸிக்கு மாறிவிடும் நிலை வருமா?

சமச்சீர்கல்வியால் ஆங்கிலம் அடிபடாது. ஆங்கிலத்திற்கு ஆபத்து வராதவரை மெட்ரிக் பள்ளிகளும் அலட்டிக் கொள்ளாது. ஒரு வேளை சமச்சீர் பாடத்திட்டத்தையே மெட்ரிக் பள்ளிகள் தாங்கமுடியாத நிலை (மெட்ரிக் மாணவர்கள் அரசுப் பள்ளிகளுக்குத் திரும்புதல்) ஏற்பட்டால் மத்திய மா-நில அரசுகள் கூட்டாக செயல்பட்டு, கூண்டோடு மெட்ரிக் பள்ளிகளை இரவோடு இரவாக சி.பி.எஸ்.ஸி என உருமாற்றி அறிவிக்கும் சூழல் ஏற்பட்டாலும் ஆச்சரியப்பட ஏதும் இல்லை. ஏனெனில் மெட்ரிக் பள்ளிகளோ, சுய நிதிக் கல்லூரிகளோ இல்லாத அமைச்சர்கள் இல்லை என்ற நிலை தமிழ் நாட்டில் ஏற்பட்டுவிட்டது.

நண்பர்களே, இந்தப் பேட்டியில் எனக்கு சில தெளிவுகள் கிடைத்தது. சமச்சீர்கல்வி குறித்து பெரிதாக மயக்கம் ஏதும் வேண்டாம். அது வந்து இந்த சமூகத்தில் பெரிதான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போவ்தில்லை. ஆயினும் இது ஒரு தொடக்கம் என்பதும் தொடர்ந்து இடதுசாரி சக்திகளும், கல்வியாளர்களும் போராடி மேலும் சில மாற்றங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாவது கொணர முயற்சிக்கலாம். இதையே தாம்ப்ராஸ் போன்ற பிராமண சங்கங்களும் பிற்போக்கு மதவாத சக்திகளும் தாங்க வியலாமல் எதிர்ப்பும் கண்டனமும் தெரிவிக்கின்றன என்கிற போது "மாற்றுக் கல்வி" நோக்கிய நமது பயணத்தை விரைவு படுத்தவேண்டும்.

எப்போதும் போல பின் குறிப்பு : இது என் முதல் பேட்டி. கேள்விகள் எத்துனை சத்துள்ளதாக இருக்கிறதோ அத்துனை கருத்துள்ளதாகவே பதில்களும் இருக்கும் என்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன்.

சமச்சீர் கல்வி அல்ல சமச்சீர் பாடத்திட்டமே

2009-11-30T04:35:00.000-08:00

அன்பு நண்பர்களே, வணக்கம். தமிழகம் முழுவதும் இப்போது சமச்சீர்க்கல்வி என்பது பரவலாகவும், விரிவாகவும் பேசப்படுகிறது. இருந்தாலும் சில சாதாரண கேள்விகளும் அதற்குரிய விடைகளும் காணப்படாமலேயே இருக்கிறது. ஒரு சிறு முயற்சியாக என்னுடைய சில சாதாரண கேள்விகளுக்கு தமிழ் நாடு அறிவியல் இயக்க ஈரோடு மாவட்ட செயலாளரும், பொருளாதார வல்லுனருமாகிய தோழர் ந.மணி அவர்கள் விடை சொல்லியிருக்கிறார். அவை :

1. தமிழக அரசால் மிக ஆர்பாட்டத்துடன் கொண்டு வந்திருக்கும் இந்த "சமச்சீர்கல்வி" உண்மையிலெயே
சமச்சீர்கல்விதானா?"

சமச்சீரான கல்வி (சமமான தரத்தில்) என்னும்போது, உயர்தரமான அவரவர்க்கு ஏற்ற அல்லது தேவையான கல்வியைக் குறிக்கப்பெறும். சமமான தரம் உருவாக்குவதும் செயற்படுத்துவதும் பாடத்திட்டம் மட்டுமல்லாது பள்ளி வசதிகள், ஆசிரியர்கள் எண்ணிக்கை, அவர்தம் திறமை, பாட நூல்கள், தேர்வுமுறைகள், பள்ளி நிர்வாகம், ஆகிய பள்ளிக் கல்வியின் அங்கங்கள் அவற்றின் தொடர்பான யாவற்றையும் உள்ளடக்கிய ஒரு பெரும் திட்டம் என்பதில் ஐயமில்லை. கலைத்திட்டம், நன்கு பயிற்சி ஆசிரியர்கள், உள்கட்டமைப்பு வசதிகள், ஆசிரியர் மாணவர் விகிதம் இவற்றுள் ஏதாவது ஒன்று மட்டுமே சமமாக இருந்தால் மட்டும் சமச்சீர்க் கல்வியை உருவாக்க முடியாது (சமச்சீர் கல்விக்குழு அறிக்கை : பக் : 14)

இக்கல்விக் குழுவின் அறிக்கை 11 அத்தியாயங்களையும், 150 பக்கங்களையும் கொண்டது. சமச்சீர் கல்வியின் மேற்படி வரையறை மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் துவக்கத்திலேயே வருகிறது. இதையெல்லாம் நன்கு அலசி ஆராய்ந்த தமிழக அரசுதான் ஒரே பாடத்திட்டத்தைக் காட்டி இதுவே சமச்சீர் கல்வி என்கிறது. எதுவும் இல்லாததற்கு இது பரவாயில்லை என்பதற்காகவோ அல்லது சமச்சீர் கல்வி என்னும் பெரும் திட்டத்தை நோக்கிய முதல்படி என்ற அளவிலோ இதைப் பாராட்டலாம்.

2. இந்த வகை சமச்சீர்கல்விதானா கல்வியாளர்களும், சமூக முன்னேற்ற சக்திகளும் எதிர்ப்பார்ப்பது?

அனைத்துப் பள்ளிகளும் தரமாக கல்வியை, அனைத்து மாணவர்களுக்கும் தர வேண்டும். எதுக்கும் லாயக்கு இல்லை, உருப்படவே உருப்படாது என சபிக்கிறார்களே அந்த மாணவர்கள் உள்ளிட்ட அனைவருக்கும் சமமான தரமான கல்வியைப் பெறவேண்டும். இது பொதுப்பள்ளி மற்றும் அருகமைப் பள்ளிகளால் மாத்திரமே சாத்தியம். ஒரு ஜன நாயக நாட்டில் குறைந்தபட்சம் கல்வியும் மருத்துவமும் எந்தவிதப் பாகுபாடும் இன்றி சரிசமமாக வழங்கப்படவில்லையெனில், எவ்வாறு ஜன நாயகம் ஆகும்? அது பண நாயகம் அல்லவா?

3. ஓராசிரியர் பள்ளி மற்றும் பெருமளவிலான ஆசிரியர்கள் பற்றாக்குறை என்பது இதை எப்படி பாதிக்கும்?

சமச்சீர்க் கல்வி என்ற அரசின் சொல்லாடலைத் தவிர்த்து, "சமச்சீர் பாடத்திட்ட முறை" என்று கூறுவதே பொருத்தமாக இருக்கும். இதில் கூடுதல் நிதி ஒதுக்கீட்டிற்கு ஏற்பாடு உண்டா எனத் தெரியவில்லை. இன்றைக்கு ஓராசிரியர் பள்ளியாகவும், ஈராசிரியர் பள்ளியாகவும் குற்றுயிரும் குலையுயிருமாய் ஜீவித்துக் கொண்டிருக்கும், இப்பள்ளிகள் தொடங்கப்பட்டபோதே இவ்வாறு துவங்கப்பட்டவை அல்ல என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒரு காலத்தில் ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் நிரம்பி வழிந்த இப்பள்ளிகளுக்கு இன்று ஏன் இந்த நிலை ஏற்பட்டது? 1950களில் தொடங்கப்பட்ட இப்பள்ளிகளுக்கு வயதும் ஐம்பதை எட்டியிருக்கும். அப்போது இப்பள்ளியைஸ் சுற்றியிருந்த மக்கள் தொகை எவ்வளவு? அய்ந்து பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்னர் மக்கள் தொகை எவ்வளவு அதிகரித்திருக்கும்? இந்திய மக்கள் தொகை வளர்ச்சியை "Population explosion" என்றே வர்ணிக்கிறார்கள். இவ்வாறு துரிதமாக வளர்ந்த மக்கள் எங்கே சென்றார்கள்? ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் துவக்கப்பட்ட தொடக்கப் பள்ளிகள் இன்றைக்கு உயர் நிலை/மேல் நிலைப் பள்ளியாக எழுந்து நின்றிருக்க வேண்டுமல்லவா? மாறாக் பெருகிவந்த மாணவர்கள் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப ஆசிரியர்கள் இன்றி, கட்டிட வசதி இன்றி, பாதுகாக்கப்பட்ட குடி நீர் வசதியின்றி, துரத்தியடிக்கப்பட்டார்கள். எங்கும் செல்ல வழியற்ற நிலையில் சபிக்கப்பட்ட ஏழைக் குழந்தைகளின் ஒரே புகலிடமாக அரசுப் பள்ளிகள் தழைத்தோங்கும் சூழ்னிலையில் ஓர்/ஈராசிரியர் பள்ளிகளில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை.

4. மெட்ரிக் பள்ளிகள் அடித்து வரும் கொள்ளைகள் இனி இருக்காதா?

"பாம்பும் சாகாமல், தடியும் ஒடியாமல்" என்று கிராமத்தில் ஒரு பழமொழியுண்டு. அப்படித்தான் யதார்தத்திற்கு புறம்பாக சமச்சீர் கல்வி இருக்கப் போகிறது. "எம்புருசனும் கச்சேரிக்குப் போனான்" என்ற கதையாய் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் உள்ள ஏழைகள் தங்களுக்கு தக்க "கும்பகோண மெட்ரிக் பள்ளிகளுக்கு" அனுப்பி வருகிறார்கள். அதில் ஏதேனும் சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டாலே பெரிய விஷயம். எனவே தற்போதைய சமச்சீர்க் கல்விக்கும் (பாடத்திட்டத்திற்கும்) மெட்ரிக் கல்விக் கொள்ளைக்கு எந்தவிதத்திலும் தடையாக்க இருக்கப் போவதில்லை.

5. சமீபத்தில், தலித் முரசில் (4 மாதங்களுக்கு முன்னர்) அழகிய பெரியவன் அவர்கள் செயல்முறை கற்றல் என்பது தலித் மாணவர்களுக்கு எதிரானது என்றும் அது அவர்களை பின்னோக்கி இழுத்து செல்கிறது என்றும் கூறி வரும் நிலையில் சமச்சீர்கல்வி என்பது எப்படி தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினருக்கும் உதவியாக இருக்கும்?

தலித் குழந்தைகள் மட்டுமல்ல. எந்தவொரு குழந்தையையும் அழகிய பெரியவனை சற்று உற்று நோக்கும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். குழந்தையின் அனைத்துக் கற்றல் செயல்பாடுகளும் செயல்வழிக் கற்றலே. எனவே, செயல்வழிக் கற்றல் என்பது இயல்பாய் கற்ற்ல் என்று பொருள்படும். செயற்கையாய், செயல்வழிக் கற்றல் இன்றி, இயர்கைக்கு முரணாக கற்றுத்தரும்போது, தலித் குழந்தைகளோ தலித் அல்லாத குழந்தைகளோ எந்தவொரு குழந்தைக்கும் கடினமானதே. ஏற்கெனவே படிப்பறிவு உள்ள குடும்பக் குழந்தைகளுக்கு அந்த இடைவெளியை இட்டு நிரப்ப குடும்பத்தில் ஏற்பாடு உண்டு. ஆனால், கல்வியறிவு அற்ற, பின் தங்கிய மக்களின் குறிப்பாக தலித் மற்றும் அதையொத்த நிலையில் வாழும் குழந்தைகளுக்கு கற்றுத் தர யார் இருக்கிறார்கள்? செயல்வழிக் கற்றலே சால சிறந்தது.

6. வட இந்திய தலித் தலைவர்கள் பலரது பேச்சுக்களிலும், கட்டுரைகளிலும் தலித் மக்கள் முன்னேற்றத்திற்கு ஹிந்தி வேண்டாம்; ஆங்கிலம் தான் வேண்டும் என் கின்றனர். சமீபகாலமாக பல்வேறு அபத்த தீர்ப்புகளை சொல்லி வரும் உச்ச நீதிமன்றம் சமீபத்தில் கர்னாடக மா நிலத்தில் தாய்மொழி வழி கல்வி அமல்படுத்த முயன்றதை குறை சொல்லியிருக்கிறது. இது ஒருபுறம் இருக்க, வசந்தி தேவி தொடங்கிய கல்வியாளர்களும், ஜன நாயக சக்திகளும் காலம் காலமாக தாய்மொழி வழி கல்விதான் சிறந்தது என்று வாதிட்டு வருகின்றனர். அரசு அறிவித்துள்ள சமச்சீர்கல்வி இது குறித்து என்ன சொல்கிறது?

................ இதற்கான பதிலும் இன்ன சில கேள்விகளின் பதில்களும் நாளைய பதிவில்.

என் "இனிய" தமிழ் மக்களுக்கு..........

2009-11-13T23:37:00.000-08:00

நவம்பர் 14: உலக டயாபடீஸ் தினம்

என் "இனிய" தமிழ் மக்களுக்கு..........
எஸ் வி வேணுகோபாலன்

நவம்பர் 14, குழந்தைகள் தினம் மட்டுமல்ல, உலக 'டயாபடீஸ் தினமும் கூட. டயாபடீஸ் என்ற சொல்லுக்கு சர்க்கரை நோய் என்று எழுதுவதற்குக் கைவர மறுக்கிறது. ஏனென்றால், சர்க்கரை நோய் என்பது முழுதும் சர்க்கரை தொடர்பானதுமல்ல, அந்தப் பிரச்சனை நோயும் அல்ல. நீரிழிவு பிரச்சனை என்று சொல்வது பரவாயில்லை போல் தோன்றுகிறது. பெயர் பொருத்தம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். விஷயத்திற்கு வருவோம்.

டயாபடீஸ் பிரச்சனை உள்ளவர்கள் பற்றிய பேச்சு ஊடகங்களில் எப்போதும் இருப்பது தான். இந்தப் பொருள் மீது ஒரு லட்சம் நகைச்சுவை துணுக்குகளாவது எழுதப்பட்டிருக்கக் கூடும். ஆனால், உலக தினமாக அது அனுசரிக்கப்படும் வேளையில், இதன் மீதான கவன ஈர்ப்பு அதிகமாக எழுகிறது. அப்படி பேசப்படுவதில் நல்ல அம்சங்களும் உண்டு. மிரட்டல் வேலைகளும் உண்டு.

இப்படியான ஒரு உலக டயாபடீஸ் தினத்தன்று, தொலைக்காட்சியில் ஒரு விளம்பரம் வந்தது. காட்சியின் துவக்கத்தில், ஒரு தேக்கரண்டியிலிருந்து சர்க்கரை கொட்டப்படுகிறது. அது கொட்டக் கொட்ட மலையாகக் கீழே நிறைகிறது. பின்னர், அது கிராபிக்ஸ் வேலை மூலமாக ஒரு உடைவாளாக மாறுகிறது. அந்தக் காலத்துப் படங்களில் எம்.ஜி.ஆர் கையில் மின்னுமே அது மாதிரி மின்னியபடி, சரக்கென்று எங்கோ போய் குத்துகிறது. அதுவரை, என்ன நடக்கப் போகிறது என்று பார்வையாளர்களுக்குத் தெரியாது. வேறெங்கே, (பார்ப்பவர்களின்) இதயத்தில்தான் அது வந்து சொருகி நிற்கிறது. என்னமோ ஏதோ என்று நீங்கள் உற்றுப் பார்க்கும்போது, பின்னணியிலிருந்து ஒரு குரல் உருக்கமாகக் கேட்கிறது: "நீங்கள் ஒரு சர்க்கரை நோயாளியா?" "ஆம்" என்ற பதிலை அதுவாக ஊகித்துக் கொண்டுவிடுகிறது. இப்போது குரல் கொஞ்சம் கனிவான மிரட்டலாக ஒலிக்கிறது: 'அப்படியானால், உங்களுக்கு மாரடைப்பு வரலாம்'. நீங்கள் போதுமான அளவு பயத்திற்கு ஆளாக்கப்படுவதற்கான அவகாசம் கொடுத்துவிட்டு அந்தக் குரல் இப்போது உங்களுக்கு ஒரு அன்பு ஆலோசனை வழங்குகிறது. இன்ன மருத்துவமனைக்குச் சென்று உங்களுக்கு இருதய பரிசோதனை செய்து கொண்டு உங்கள் உடல்நலனைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். பெரிய தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றின் விலாசம், மற்ற விவரங்கள் திரையில் ஓடுகின்றன. விளம்பரம் முடிந்துவிடுகிறது. திரையில், அடுத்து மீண்டும், விட்ட இடத்தில், 'சிரிப்போ சிரிப்பு' பகுதியில் நகைச்சுவை காட்சி தொடர்கிறது. நீங்களோ சோகக் காட்சியின் பாத்திரமாகி உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்...

மாரடைப்பு யாருக்கு வேண்டுமானாலும் வரலாம், தேவையானவர்கள் இருதய பரிசோதனை செய்து கொள்ளலாம். அது வேறு. ஆனால், ஏதோ டயாபடீஸ் இருந்தாலே மாரடைப்பு ஏற்படும் என்று மிரட்டுவது ஆரோக்கியமான மருத்துவ பிரச்சாரம் அல்ல, வியாபார வன்முறை. எச்சரிக்கை எடுத்துக் கொள்வது வேறு, பொழுதன்றைக்கும் நடுநடுங்கிக் கொண்டிருப்பது வேறு. எனவே, நீரிழிவு பிரச்சனை இருப்போர்களுக்கு உதவுவது என்பது உடல்நலம் சார்ந்த உருப்படியான குறிப்புகள் தானே தவிர, அர்த்தமற்ற அச்சமூட்டுதல் அல்ல.

நீரிழிவு என்பது ஒரு குறைபாடு. உடலில் உள்ள கணையம் என்ற உறுப்பில் சுரக்கும் இன்சுலின் உற்பத்தி போதாமை அல்லது பயன்பட முடியாத தன்மை சார்ந்த பிரச்சனை அது. திடீர் எடைக்குறைவு, உடல் சோர்வு, உறக்க ஏற்பாட்டில் சிக்கல் போன்றவை சிலநேரம் அறிகுறிகளாக அமையும். நீரிழிவு வம்சாவழியாகவும் வரக்கூடும். நம்மிடமிருந்தே கூட துவங்கக் கூடும். உரிய பரிசோதனை முறைகள் மூலம் இரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு கூடுதலாக உள்ளதா, குறைவாக உள்ளதா என்று அறிந்து மருத்துவர் வழிகாட்டுதலோடு இதனை எதிர்கொள்ளலாம். எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும், நம் வாழ்க்கையே இதோடு சுவாரசியமற்றுப் போய்விட்டது என்று நொந்துவிட வேண்டியதில்லை.

இன்சுலின் உற்பத்தியைத் தூண்டுவதற்கு உணவு உட்கொள்ளும் முறை, கால இடைவெளி போன்றவற்றைக் கவனித்துக் கொண்டாலே போதும். மூன்று மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை உரிய உணவை உண்பது அவசியம். சாப்பிட்டு 1 ½ மணி நேரம் பொறுத்துத் தான் இன்சுலின் உற்பத்தி நடக்கும். அடுத்த 1 ½ மணி நேரத்திற்கு அதுபற்றிய கவலை இல்லை. பார்த்துக் கொள்ளும். பிறகு மீண்டும் அடுத்த சுழற்சியைத் துவக்க சாப்பிட வேண்டும். அதற்காகத் தான் இந்த 3 மணி நேர ஏற்பாடு. இதை விட்டுவிட்டு நீண்ட இடைவெளி விடுவதால் தான் சோர்வு முதற்கொண்டு பல பிரச்சனைகள் உண்டாகிறது.

தங்களுக்கு உகந்த, தனக்கு ரசிக்கும்படியான சுவையான உணவை உரிய விகிதத்தில் மகிழ்ச்சியோடு சாப்பிடும் பாக்கியம் நீரிழிவு பிரச்சனை உள்ளவர்களுக்கு உண்டு. மேற்சொன்ன ஆலோசனையைக் கணக்கில் கொண்டால் போதும். மருத்துவரது வழிகாட்டுதலை முறையாகக் கடைப்பிடித்து வந்தால் அஞ்சுவதற்கு எதுவுமில்லை.

ஆனால் நடைமுறையில் பார்ப்பதென்ன. ஒன்று, எதையுமே தொட பயந்து, உளரீதியாகவும் சோர்வு, உடல்ரீதியாகவும் பிரச்சனை என்று வாழ்வோர் ஒரு சாரார். இதற்கு நேரெதிர் துருவமாக, இன்னொரு சாரார்! எது பற்றியும் கவலையில்லாமல், வீட்டிலும் சரி, விருந்துகளிலும் சரி, சும்மா பிளந்து கட்டுவது, அப்புறம் இஷ்டத்திற்கு மாத்திரைகளை விழுங்கிவிட்டால் சரிசெய்து கொண்டுவிடமுடியும் என்றிருக்கின்றனர்.

இரண்டுமே சரியான வழிமுறை கிடையாது. சொல்லப் போனால், ஒரு முறைப்படுத்தப்பட்ட அட்டவணைப்படி உணவு, வாழ்க்கை முறை அமைத்துக் கொண்டுவிட்டால், சாதாரண மனிதர்களைவிட, நீரிழிவு பிரச்சனை உள்ளவர்கள் மகிழ்ச்சியாகவும், ஆரோக்கியமாகவும் வாழ்க்கையினை அனுபவிக்கமுடியும். பச்சை காய்கறிகள், அனுமதிக்கப்பட்ட பழவகைகளை நிறைய எடுத்துக் கொண்டால், பசி அடங்குவதோடு புத்துணர்ச்சியும் ஏற்படும்.

சர்க்கரை தானே சாப்பிடக் கூடாது, என்று அன்பர்கள் சிலர் டீக்கடையில் எண்ணெய் பிழியப் பிழிய பஜ்ஜி, சமோசா என்று வெளுத்து வாங்குவார்கள். பிறகு நல்ல பிள்ளையாக, 'வித்தவுட் சுகர்' பவ்வியமாகச் சொல்லி சர்க்கரையற்ற தேநீர் வாங்கி உறிஞ்சிக் கொண்டிருப்பார்கள். கலோரி அடிப்படையில் பார்த்தால், ஒரு கிராம் எண்ணெய், ஒரு கிராம் சர்க்கரையைப் போல் இரண்டு மடங்கு கலோரிகளை வழங்கும். சிக்கல் அதிகமாகத் தான் ஆகும். இதைச் சொன்னால், சிலர் ஒழுக்கமாக எண்ணெய் ஊற்றாத தோசை கேட்டு வாங்கிக் கொண்டு, தொட்டுக் கொள்ளும் மிளகாய்ப் பொடியின் தலையில் ஒன்றுக்கு மூன்று பங்கு எண்ணெய் பொழிந்து சேர்த்துக் கலக்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். இதில் எல்லாம் கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாக இருப்பது நல்லது.

நீரிழிவு பிரச்சனை தோன்றுவதற்கோ, ஏற்கெனவே இருப்பது சிக்கல் ஆவதற்கோ மன உளைச்சல் முக்கிய காரணி என்று சொல்லப்படுகிறது. பதட்டமான வாழ்க்கை முறை, பகிர்ந்து கொள்ளாத உணர்வுகள், சந்தேகமும் அச்சமும் நிழலாடிக் கொண்டிருக்கும் சிந்தனைப் போக்கு....போன்றவை இதற்கு ஊட்டச்சத்து போடுகின்றன. தொட்டதற்கெல்லாம் அலுப்பும், சலிப்பும், நிம்மதியற்ற தொடர் அலைக்கழிப்பான எண்ண ஓட்டங்களும் உடல்நல பாதுகாப்பிற்கு எதிர்த்திசை பயணத்தில்தான் இட்டுச் செல்லும். நம்மளவில் தெளிவு பெற்று மாற்றி அமைத்துவிட முடிகிற விஷயங்களுக்கு ஒருவித அணுகுமுறையும், சமூக ரீதியான பரந்த ஏற்பாட்டில் தொக்கிக் கொண்டிருக்கும் பிரச்சனைகளுக்கு அதற்குரிய அணுகுமுறையும் மேற்கொள்வதுதான் இறுக்கமற்ற அன்றாட வாழ்க்கை வாழ உதவும். இந்த அம்சம் உளைச்சலைத் தவிர்க்கும் பொதுவான உபாயம் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

யோசித்துப் பார்த்தால், இந்தியாவில் நவம்பர் 14 குழந்தைகள் தினமாகவும் அமைவதால், நீரிழிவு பிரச்சனை உள்ளவர்கள் குழந்தைகள் போல குதூகலமாகவே இந்த தினத்தை அனுசரிக்கலாம்.

-மருத்துவர் பி.வி.வெங்கட்ராமன், எம்.டி..(ஓமியோபதி) அவர்களது ஆலோசனைக் குறிப்புகளிலிருந்து

தோழர்களே, இது என்னுடைய 25வது பதிவு. நான் எதிர்பார்த்தது போலவே என் முதல் பதிவும் இதுவும் தோழர். எஸ்.வி.வி. அவர்களுடையது. என்னுடைய எழுத்துக்கள் அச்சேறுவதை என்னை விடவும் இவரே மிகவும் ஆர்வம் காட்டுகிறார். நன்றி தோழரே.

மரணத்தை நோக்கி பேரணியாய் சென்ற மனிதன் (பாகம் ‍ 2)

2009-10-09T05:54:00.000-07:00

இந்தப் பதிவு தாமதமாகி போனதற்கு மன்னிக்கவும். இனி தொடரவும். .........

ஜானுஸ் கோர்சாக்கின் பிறப்பு வளர்ப்பினை குறித்த வரலாற்றினை நான் சொல்லப் போவதில்லை. அவர் வாழ்க்கையை வடிவமைத்ததை மட்டுமே சொல்லப் போகிறேன். அதுதான் தேவையானது என்றே நான் மிகவும் நம்புவதால். ஐக்கிய நாடுகள் சபை 1979 ஆம் வருடத்தினை "உலக குழந்தைகள் வருடம்" என்று சொன்ன அதே நேரத்தில் " இது ஜானுஸ் கோர்சாக்கின் வருடம்" என்றும் கூறும் அளவிற்கு அவரது வாழ்க்கை இருந்தது.

"நான் என்னை யாரும் அன்பு செய்யவோ, ஆதரிக்கவோ ஆசைப்படவில்லை, மாறாக நான் பலரையும் நேசிக்க அன்பு செலுத்தவே ஆசைப்படுகிறேன். எனக்கு எந்த உதவியும் யாரும் செய்யவேண்டியதில்லை. ஆனால் நான் இந்த பரந்துபட்ட உலகில் பலருக்கும் உதவுவதை கடமையாக நம்புகிறேன்" ‍ இவ்வரிகளின் மூலம்தான் நமக்கு கோர்சாக் அறிமுகமாகிறார். 1878ல் போலந்து நாட்டில் ஹென்ரிக் கோல்ட்ஸ்மித் என்ற மனிதனாக பிறக்கிறார் நம் கோர்சாக். 18 வயதில் தன் தந்தையை இழந்து கஷ்டப்படுகிற சமயத்திலும், படிப்போடு இரவு பொழுதுகளில் கதை, கவிதை, பாடல்கள் படைப்பதை வழக்கமாக கொண்டிருக்கிறார். இவரது 20வது வயதில் போலந்து நாட்டு உயரிய இலக்கிய விருதான பெதரெவ்ஸ்கி விருது பெறுகிறார். விருது பெற வேண்டி தன் பெயரை ஜானுஸ் கோர்சாக் என்று மாற்றிக் கொள்கிறார்.

எழுத்து, மருத்துவம் இவையிரண்டில் இயல்பாகவே அவர் மருத்துவத்துறையே தேர்ந்து எடுக்கிறார். அதற்கு அவர் சொல்வது, "எழுதுவது வெறும் வார்த்தைகள் மட்டுமே, மருந்துகளே செய்கைகள்". 1905 முதலாம் உலக போரின்பொழுது ரஷ்ய படையின் மருத்துவராக பணிபுரிகிறார். போர் காலங்களில், பல்வேறு துன்பங்களையும், கொடுஞ்செயல்களையும் பார்த்த அவர், " போர் என்பது வெறுக்கத்தக்கதே. ஏனென்றால், போர் காலங்களில் எத்தனை குழந்தைகள் இறந்தன, உறுப்புகள் இழந்தன, பட்டினியாயின, தனியாயின என்பதை யாரும் சொல்வதேயில்லை." குழந்தைகளுடைய இயல்பான உரிமையான மகிழ்ச்சியினை எந்த காரணம் கொண்ட போர் ஆயினும் அதற்கு அனுமதியில்லை" என முழங்குகிறார்.

போர் காலம் முடிந்து போலந்து திரும்பிய அவர் பிரபலமான மருத்துவர் ஆனார். செல்வந்தர்களுக்கு மிக அதிக கட்டணமும், வறியவர்களுக்கு இலவசமாகவும் மருத்துவம் செய்தார். குறிப்பாக 1912ல் தான் அவரது கல்விசிந்தனைகள் வெளிப்பட்டன. போலந்து நாட்டின் பல விடுதிகளுக்கு நடுவே இவரின் விடுதி மட்டுமே அன்பினை, மகிழ்ச்சியை கொண்டிருந்தது.அவர் தலைமை நிர்வாகியாக தன் வாழ்நாள் முழுதும் ஊதியம் வாங்காமல் பணிபுரிந்த அனாதை விடுதியில் கல்வி/கற்பித்தல் குறித்த பல முயற்சிகள், சோதனைகள் செய்யப்பட்டன. குழந்தைகள் உளத்தினை படிப்பதில் தேர்ச்சி பெறலானார். எழுத்தாளராகி, பின் மருத்துவராகி, அனாதை விடுதியின் தலைமை நிர்வாகியாக பதவியேற்பதற்கும் ஒரு காரணம் வைத்துள்ளார். அது, "ஒரு தேக்கரண்டி மருந்து வறுமைக்கும், பெற்றோரின்மைக்கு நிவாரணமல்ல", என்பதே.

கோர்சாக் தனது விடுதியில் எப்போதும் குழந்தைகளை மதிக்க வேண்டும் என்பதையே திரும்ப திரும்ப வலியுறுத்துகிறார். ஒரு நல்ல பயிற்சியாளர் என்பவர் குழந்தைகளுடைய வேலையில் அவர்களை முன்னேற்றவும், அவர்களை அவர்களது இயல்பில் இருக்கவிட்டு அவர்களிடமிருந்து தான் நிறைய கற்க வேண்டும் என்கிறார், கோர்சாக். அவரது விடுதியில் 5 குழந்தை நீதிபதிகள் கொண்ட குழந்தைகள் நீதிமன்றத்தை ஏற்படுத்தினார். அங்கு ஒரு ஆசிரியர் குமாஸ்தா வேலை மட்டுமே பார்த்தார். அந்த நீதிமன்றத்தில் குழந்தைகளும், ஆசிரியர்களும் சமம். இதில் வினோதம் என்னவென்றால் , கோர்சாக் ஆறு மாத கால இடைவெளியில் குறைந்தது 5 முறைகளாவது குற்றவாளி ஆனார். அந்த முயற்சி வெற்றி பெற்று அடுத்த 50 ஆன்டுகளில் இது போன்ற நீதிமன்றங்கள் ஏற்படவேண்டும், குழந்தைகள் விடுதலை பெற வேண்டும், நீதி மற்றும் தனிமனித உரிமை குறித்தும் அறிவு பெற வேண்டும் என்கிற அவரது கனா நிறைவேறியதா?

அவரது அடுத்த முயற்சியாக 'லிட்டில் ரிவியூ'(little review) என்கிற குழந்தைகளால், குழந்தைகளுக்கான வார பத்திரிகை ஒன்றினை 1926 ஆல் ஆரம்பித்தார். அது இரண்டாம் உலக போரின் தொடக்கமான 1939ஆம் வருடம் வரை இடைவிடாமல் வந்தது. இந்த பத்திரிகைக்கு மூன்று ஆசிரியர்கள், ஒரு ஆண் குழந்தை, ஒரு பெண் குழந்தை மற்றும் ஒரு முதியவர். இவர்கள் உட்பட பத்திரிகைக்காக உழைத்த அனைவருக்கும் சிறு தொகை ஊதியமாக வழங்கப்பட்டது. போலந்து நாடு முழுவதும் அஞ்சல் பெட்டிகள் வைக்கப்பட்டு குழந்தைகளுடைய படைப்புகள் பெறப்பட்டன. ஒரு சில மாதங்களிலேயே இரண்டு பக்கமாக துவங்கப்பட்ட பத்திரிகை நான்கு, ஆறு பக்கங்களாக வளர்ச்சி கண்டது. நாடெங்கும் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான மடல்கள் வந்தன. அந்த பத்திரிகை குழந்தைகளிடையே போட்டிகள் வைத்தது, அறிவியல் சொன்னது, வருடத்தில் நான்கு முறை திரைப்படங்கள் திரையிட்டது; ஆண்டுக்கு ஒரு முறை மாநாடும் கண்டது. நாடெங்கும் சுமார் 2000 ரிப்போர்ட்டர்கள் கௌரவமாக வேலை செய்தனர். இந்த பத்திரிகையில் கோர்சாக் எப்போது ஒரு முறை மட்டுமே எழுதுவார். "இந்த பத்திரிகையே உலகில் மிகவும் ஜனநாயகமான ஒன்று" , என்கிறார் கோர்சாக்.

1939 ஆண்டு பிறந்த்து. இரண்டாம் உலக போர் வெடித்தது. ஹிட்லர் என்கிற கொடுங்கோலன் தனது ஜெர்மானிய படையோடு பல திக்கும் போரிட்டு வெற்றி வெறி கொண்டிருந்த காலம் அது. போலந்து நாட்டையும் படையெடுத்தான். 1940 செப்டம்பர் 1 அன்று அங்கிருந்த அத்தனை விடுதிகளையும் காலி செய்து "கெட்டோ" என்கிற ஒரு பட்டியில் அடைத்தான். கோர்சாக்கிற்கு தெரிந்தது முடிவு வருகிறதென்று. கெட்டொக்களின் நிலைமை மிக மோசமானது, பசியும், பட்டினியும், நோயும் மிகுதியாக இருந்தது. ஹிட்லர் படையெடுத்த் நாடுகளைப் போலவே போலந்து நாட்டு வீதிகளில் பிணக்குவியல்கள் இருந்தன. கோர்சாக் இந்த நிலைமையிலும் சாக்குப் பையை ஒன்றினை முதுகில் சுமந்து கொண்டு வீதிகளில் உணவிற்கும், மருந்திற்கும் பிச்சை எடுக்கலானார், தன் வசம் இருந்த அந்தக் குழந்தைகளுக்காக. நிராதவற்றவர்களுக்காக அவர் பிச்சைக்காரர் ஆனார். மிகுந்த துயரத்தோடு முடிந்த மட்டிலும் மடிந்த குழந்தைகளுக்காக கல்லறைகள் கட்டினார், அவர்கள் இறந்த பிறகும் அவர்களது சுயமரியாதைக்காக.

அவரை அந்த நாட்டினை விட்டு வெளியேறுமாறு பலரும் வற்புறுத்தினர். அவரோ, "உங்கள் குழந்தைகள் நோய் கொண்டு அபாயத்தில் இருக்கும்பொது நீங்கள் இப்படித்தான் செய்வீர்களா" என்று கோபம் கொண்டு இரைந்து "என்னால் இந்த 200 குழந்தைகளை விட்டு விட முடியாது" என்றார். அவர் தனது "கெட்டோ டைரி"யில் இவ்வாறு எழுதுகிறார். " எனக்கு யார் மீதும் கோபம் கிடையாது; நான் யாருக்கும் துன்பம் நேரட்டும் என சிந்திக்க மாட்டேன்; என்னால் எப்படி முடியும்; எனால் இயலாது; எனக்கு புரியவில்லை எப்படி ஒருவரால் அடுத்தவர்க்கு துன்பம் நினைக்க முடிகிறது என்று?; எல்லா வரும் மனிதத் தன்மையற்று நடந்தாலும், ஒருவர் மிகுந்த மனிதத் தன்மையுடன் நடக்க வேன்டும், அதுதான் சரி".

இதற்கு அடுத்த நடந்தவைகளை என்னுடைய முந்தைய பதிவின் முதல் பத்தியில் மிக சுருக்கமாக எழுதியிருக்கிறேன், படித்துக் கொள்ளவும். மீண்டும் எழுத எனக்கு தைரியமில்லை. நண்பர்களே, இத்தனை நாள் தாமதத்திற்கு காரணம், நான் அழாமல் இவரது வாழ்க்கை வரலாற்றை பதிவு செய்ய வேண்டி முயற்சி செய்தேன். இம்முறையும் தோற்றுப் போகிறேன்.....................

மரணத்தை நோக்கி பேரணியாய் சென்ற மனிதன்

2009-10-01T07:17:00.000-07:00

ஆகஸ்ட் 6, 1942. மனித குல வரலாற்றில் இதுவும் ஒரு மறக்க முடியாத(கூடாத) நாள். இடம். போலந்து நாட்டு வார்சா மாநகரம். நேரம்: காலை 7 மணி. சுமார் 192 குழந்தைகள் மற்றும் 10 மூத்தவர்கள். இதில் குழந்தைகள் நால்வர் நால்வராய் பிரிக்கப்பட்டு, குறிப்பிட்ட தூரத்தில் 10 மூத்தவர்கள் இடைவெளிவிட்டு பேரணியாய் நின்றிருந்தார்கள். நின்றிருந்த ஏவர் முகத்திலும் கவலையின் ரேகைகள் காணப்படவில்லை. பேரணி கிளம்பிற்று. முதலாய் ஒரு முதியவர் இரு கையிலும் இரு குழந்தைகள் ஏந்தி வழிகாட்டி சென்றார். வழி நெடுகிலும் மனித வெள்ளம், பெருங்கவலையுடனும் வியப்புடனும். பேரணி சுமார் ஒரு மைல் தூரம் கடந்தபோது மேலும் பல குழந்தைகள் நூற்றுக்கணக்கானவர் சேர்ந்தனர். சுமார் 4000 குழந்தைகள், மரணத்தை நோக்கி. ஆம், இங்கே இந்தியாவின் மோடி, சாவர்க்கர் கூட்டத்தின் போற்றுதலுக்குரிய ஜெர்மனியின் ஹிட்லரின் விஷவாயு மரணக்குகை நோக்கி. ட்ரெப்லின்கா என்கிற விஷவாயு குகை நோக்கிய ரயில் அடுத்த நரபலிக்கு கிளம்ப தயாராயிற்று. குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என பெரும்பாலானோரும் பெருங்குரலெடுத்து அலறினர், கதறினர். ஆனால் அம்முதியவரும் அவரைச் சேர்ந்தவர்களும் (குழந்தைகள் உட்பட) சலனப்படவில்லை. அமைதியாக ஒரு ஒழுங்கில் ரயில் ஏறினர், மரணத்தை வரவேற்று..................

"நான் குழந்தைகளை, அவர்கள் இன்றிருக்கும் நிலை குறித்து கனிவோடும், அவர்களின் எதிர்காலம் குறித்த மரியாதையுடனும் அணுகுகிறேன். நாம் அவர்களின் எதிர்காலத்திற்காக, இன்று அவர்களை மகிழ்விக்கும்‍; அழவைக்கும்; வியக்கவைக்கும்; கோபப்படவைக்கும்; ஆர்வப்படவைக்கும் எல்லாத்தையும் மதிக்க தவறுகிறோம், அவர்களின் இன்றைய பொழுதுகளை மூர்க்கமாக களவாடுகிறோம்.

குழந்தைகள் நாளைய மனிதர்கள் அல்ல; மாறாக அவர்கள் இன்றையவர்கள். அவர்களை கவனிக்கவும், கனிவுடனும், மரியாதையுடனும் பழகவும் கோர அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு. அவர்களின் அறியாமையை மதிக்க நாம் கற்க வேண்டும். நீங்கள் இன்னும் வளரவேண்டும்; பாருங்கள், நாங்கள் சொல்வதை கேளுங்கள் என்பதை மட்டும் அவர்களிடம் சொல்லாதீர்கள். அவ்வாறு சொல்லும்போது குழந்தைகள் நாம் ஒன்றுக்கும் பயனில்லை, நாம் எப்போது வளர்வோம்" என்கிற ஏக்கத்தை நீங்களே வளர்க்காதீர்கள்.

குழந்தைகள் பெரியவர்களுடைய கடினமான, குழப்பங்கள் நிறைந்த வாழ்க்கையை புரிந்து கொள்வதில்லை என்பதாலேயே அவர்களை அவமதிப்பு செய்யாதீர்கள். உங்களுடைய கவலை; மகிழ்ச்சி; வியப்பு; கோபம் ஆகியவற்றின் ஊற்றுக்கண் அவர்களுக்கு தெரியாது. அவர்களின் உலகம் எளிதானது, நேர்மையானது. குழந்தைகளை இந்த இடத்தின் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் விதிகளை அறியாத, வேற்று மொழி அந்நியர் போல நினைக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு தேவைப்படுவதெல்லாம் அவர்களின் கேள்விகளுக்கு பொறுமையாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் விடை வேண்டும்.

குழந்தைகளின் அறிவு பெரியவர்களின் அறிவினைக் காட்டிலும் குறைவானதும் அல்ல, குறையானதும் அல்ல. அவர்கள் அறிவோடு இல்லாமல் உண‌ர்வுகளோடு சிந்திக்கிறார்கள். அதனாலேயே அவர்களோடு உரையாடுவது என்பது ஒரு கடினமான கலையாகவே உள்ளது. உலகில் எத்தனையோ மோசமான விஷயங்கள் உண்டு. ஆனாலும், தந்தையோடும், தாயோடும், ஆசிரியரோடும் குழந்தைகள் அன்போடும், நம்பிக்கையோடும் இருப்பது பதிலாக அச்சப்படுவதுபோல் மோசமானது எதுவும் இல்லை.

நாம் எதோ ஒரு கோபத்தில்/அறியாமையில் குழந்தைகளுடைய பையில் காணப்படும் அவர்களின் விளையாட்டுப் பொருட்களான சோழி, தீப்பெட்டி, சின்ன வயர், பஸ் டிக்கெட், ஆணி, ரப்பர் பேண்டு, உடைந்து போன பேனா முதலிய பலவற்றை தேவையற்றது என தூக்கிபோட்டு விடுகிறோம். ஒவ்வொரு சின்ன பொருளிற்கும் ஒரு வரலாறும், அவை குழந்தைகளின் கனவோடு சம்பந்தப்பட்டது என்பதையும் முற்றாக மறுதலிக்கிறோம். மனிதத் தன்மையற்ற முறையில் அவர்களின் உடமைகளை தூக்கியெறிந்த நாம் அவர்களிடம் என்ன மாதிரியான பண்புகளை எதிர்பார்க்க முடியும்? நாம் தூக்கியெறிந்தது வீணான பொருட்கள் அல்ல, குழந்தைகளின் கனவுகளையும், ஆசைகளையும்.

குழந்தைகளை நாம் நம்மை தொந்தரவு படுத்தும்போதும், தடங்கல் செய்யும்போதுமே கவனிக்கிறோம். மாறாக அவர்களின் பசுமையான, புதுமையான, அரூபமான தனிமைப் பொழுதுகளை கவனித்திருக்கிறோமா? குழந்தைகள் தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்ளும் அந்த விந்தையான கணங்களை நாம் உதாசீனப்படுத்துகிறோம். இறுதியாக குழந்தைகள் நம் வாழ்வில் விவரிக்க இயலாத ஒரு கவிதை அமைதியை கொண்டு வருகிறார்கள்.

மேற்சொன்ன குழந்தைகள் குறித்த சிந்தனைகளை மீண்டும் ஒரு முறை வாய்விட்டு வாசித்துவிட்டு வாருங்கள். இப்பதிவின் முதல் பத்திக்கும் அடுத்து வந்த பத்திகளுக்கும் உள்ள தொடர்பை இனி நான் சொல்கிறேன். மரணத்தை நோக்கி அநாதை குழந்தைகளோடு பேரணியாய் சென்ற அந்த மனிதனின் பெயர் ஜானுஸ் கோர்சாக்-Janusz Korczak. ஒரு மருத்துவராய் தன் வாழ்க்கை துவக்கிய அம்மனிதர் பின்னர் வந்த நாளில் குழந்தைகளின் உளவியலாளர் ஆனார். இவரின் "LOVING EVERY CHILD" என்கிற நூலில் உள்ள விஷயங்களே நான் சொன்னது.

இவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றினை அடுத்த பதிவில் சொல்கிறேன்.
(குறிப்பு : இவரின் இந்த நூலினை முழுமையாக இந்த வலை இணைப்பில் படிக்கலாம். நன்றி சொல்லுங்கள் அரவிந்த குப்தா என்னும் மனிதருக்கு. http://vidyaonline.org/arvindgupta/loveeverychild.pdf}

காற்றலை வழியாக வீடு நிறைத்தவர்

2009-09-17T05:12:00.000-07:00

கொஞ்சம் உங்கள் பழைய நினைவுகளை அசைபோடுங்களேன். அதாவது ஏகதேசம் தொலைக்காட்சி பெட்டிகள் நமது வீட்டின் அந்தஸ்தினை கூட்டிய காலங்கள். வானொலி என்னும் ஊடகம் விவிதபாரதி, ரூபவாஹிணி என்று மாயம் காட்டிய காலங்கள். குடும்பம் குடும்பமாக அதிகாலை வந்தே மாதரம் என்னும் வானொலியில் விழித்த காலங்கள். "பிரேக்கிங் நியூஸ்", பிளாஷ் நியூஸ்" என்று சொல்லி சொல்லியே எந்த செய்தியும் நம்மை சலனப்படுத்தாமல் மனம் மரக்கட்டையாக்கிய அநியாய செய்தி தொலைக்காட்சி சேனல்கள் இல்லாமல், செய்திகள் வாசிப்பது சிவராமன் என்று ஒரு குரல் செய்தியின் தன்மையை நம்மை உணர செய்திட்ட அந்த நல்ல காலம். எல்லா நாட்களிலும், எல்லா வீடுகளிலும் அநேகமாக காலை 7:25 மணிக்கு சமையலறையில் இருக்கும் அம்மாவிற்கும், பத்திரிகையில் முகம் பார்த்திருக்கும் அப்பாவிற்கும், நேற்றைய வீட்டு பாடத்தை அவசர அவசரமாக செய்யும் குழந்தைகளுக்கும், தாத்தா, பாட்டி என அனைவரின் காதுகளையும், சிந்தையையும் ஒருசேர சேர்த்த வானொலியின் "இன்று ஒரு தகவல்" சொன்ன முகம் தெரியாத அந்த குரல் ஒலித்த காலம்.

அந்தக் குரல் தென்கச்சி கோ.சுவாமிநாதன் அவர்களுடையது. "அதாவது", என சற்றே இழுத்து தொடங்கும்போது வானொலியை நோக்கி நம் கவனம் முழுமையும் இழுப்பவர். தஞ்சை மாவட்டத்தை சேர்ந்த தென்கச்சிநத்தம் என்கிற ச சிற்றூரில் பிறந்தவர். படித்தது விவசாயம். வானொலியில் பணி கிடைத்ததும் விவசாயத்துறை சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கே. அதுநாள் வரை விவசாய அறிவிப்புகளை "நெல் பயிரில் கும்பகோணம் பகுதியில் பூச்சிகடி அதிகம் தென்படுகிறது, அதற்கு ......... போடவும்" என்கிற ஏதோ வேதாகமம் படிக்கும் பாதிரியின் குரலில் ஒலித்ததை மாற்றி "ஆங்.. கும்பகோணம் பகுதியில் இருக்கும் விவசாயிகளே, உங்க அருமையான உழைப்பில் விளைந்திருக்கும் நெற் பயிரிலே பூச்சிங்க தொல்லை அதிகமாக இருக்குதாமா, என்ன?, நீங்க அந்த........ பூச்சி மருந்தை போடுங்க, கட்டுப்படுத்திடலாம், ஒன்னும் கவலையில்ல, விளைச்சல் அமோகமா இருக்குமுங்க" என்கிற தொனியில் விவசாயிகளோடு தோள் நின்று முதன்முதலில் வானொலியில் சொன்னவர். இது ஏதோ எளிதான விஷயம் என்றெல்லாம் நினைக்காதீர்கள். சாஸ்திரிய சங்கீதத்திற்கு கூடுதல் முக்கியத்துவம் கொடுத்து நாட்டுப்புற கலைகளை சவலைப்பிள்ளையாக கவனிக்கும் வானொலியில் இத்தகைய மாற்றத்திற்கெல்லாம் பெரிய போராட்டத்தினை நடத்தியாக வேண்டும். அந்த வகையில் ஒரு கலகத்தை ஏற்படுத்தியவர் தென்கசசியார்.

இதற்குப்பிறகே அவருக்கு புகழினை தந்த "இன்று ஒரு தகவல்" நிகழ்ச்சியின் தொடக்கம். சென்னை வானொலியில் அவர் பணியாற்றி வந்த சமயத்தில்தான் இந்த நிகழ்ச்சியை அவரே குறிப்பிடுவதை போல் அபபோதைய சென்னை வானொலியின் இயக்குநர் திரு.கோ.செல்வம் என்பவரது முன்முயற்சியால் துவங்கியது. ஒரு முறை அவருடைய நண்பரோடு பேசும்போது தெரிய வந்தது, இந்த நிகழ்ச்சி ஒரு "ஃபில்லர்" (ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியின் இறுதிக்கும், அடுத்த நிகழ்ச்சியின் துவக்கத்திற்கும் இடையே உள்ள சில மணித்துளிகள்) என்கிற அடிப்படையிலேயே துவங்கப்பட்டது. பின்பு வந்த காலங்களில் தென்கச்சியாரின் உழைப்பினாலும், தொடர்ச்சியான வாசிப்பினாலும் அந்த நிகழ்ச்சி ஆண்டுக்கு ஒரு கோடி ரூபாய் அளவிற்கு வருமானத்தை ஈட்டித்தந்த நிகழ்ச்சியாக பரிணமித்தது. வானொலி வரலாற்றிலேயே சுமார் 12 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து வந்த நிகழ்ச்சி அது ஒன்றே. ஒரு செய்தியை குட்டிக் கதையாக்கி, இறுதியில் ஒரு நகைச்சுவை துணுக்கோடு 3 முதல் 4 நிமிடங்களில் சுவைப்பட சொல்ல முடிந்தது தென்கச்சியாரின் திறமை..

தென்கச்சியாரின் உழைப்பும் வானொலியின் அவரது பற்றும் வியப்பிற்குரியது. வானொலி நிகழ்ச்சிகளெல்லாம் சுமார் 2 முதல் 3 மாதங்களுக்கு முன்னரே திட்டமிட்டு நிகழ்ச்சிகளை தயார் செய்துகொள்ள வேண்டும். அப்போதெல்லாம் கணிப்பொறி வராத காலம். வட்டமாய மிக அழகாய் ஒரு ஒழுங்கோடு சுழலும் இந்து என்ற பெயர் கொண்ட டேப் கொண்டே நிகழ்ச்சிகளை பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும். திடீரென்று அறுந்துவிட்டால் ஓடிச்சென்று அறுந்த இடத்தை ஒட்டி பின் மீண்டும் துவங்க வேண்டும். அது எப்போது அறுந்து விடும் என்பது தெரியாது. நாம் பேசும்போது மிக கவனமாக பிசிறில்லாமல் பேசிவிட வேண்டும். அதற்காகவே பலமுறை ரிகர்சல் எல்லாம் செய்துகொண்டு பேசுவார்கள். தென்கச்சியார் ஒரு டேக்கிலேயே முடித்து விடுவாராம். இப்போது டேப் இல்லை. பேச்சின் நடுவில் தும்மினாலும், இருமினாலும், கனைத்தாலும் எடிட்டிங் செய்துவிடலாம். ஒவ்வொரு நாள் "இன்று ஒரு தகவல்" நிகழ்ச்சியின் துவக்கத்தில் பதட்டத்தோடே இருப்பாராம். முடிந்ததும் தான் தண்ணீர் குடிப்பாராம். இந்த பதட்டம் மிகச்சிறந்த பாடகர்களுக்குகூட ஒவ்வொரு மேடை கச்சேரிக்கும் முன்னரும் இருக்குமாம்.

வானொலியில் ஒரு நிகழ்ச்சி பதிவு செய்வதென்பது ஒரு நபர் வேலையல்ல. சுழலும் டேப் முன்னர் ஒருவர் அமர்ந்து பதிவுக்கருவியை இயக்க வேண்டும். பேசுகிறவர் ஸ்டுடியோவில் பேச வேண்டும். அப்போதுதான் சாத்தியம். ஆனால் தென்கச்சியார் அவரது நிகழ்ச்சிகளை தனியாகவே பதிவு செய்வாராம். அதுவும் அதிகாலை 6:30 மணிக்கே. ஒரு முறை அவர் நிகழ்ச்சியை பதிவு செய்துகொண்டிருந்தபோது துப்புரவு செய்யும் பெண் அந்த காலைப்பொழுதில் அவர் தனியாய் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்ததை பார்த்து பயந்தேவிட்டாராம். தென்கச்சியாரை "ஏன் தனியாய் பதிவு செய்கிறீர்கள்? யாரும் கேட்டுவிடப்போகிறார்கள் என்கிற பயமா?" என கேட்டபொழுது, "எனக்கு கொஞ்சம் கூச்ச சுபாவம். யாரும் எதிரில் இருந்தால் பேசவராது, அதனாலே நானே தனியாகவே பதிவு செய்யத் தொடங்கினேன்" என்றாம் பல்லாயிரக்கணக்கான வானொலி நேயர்களை காற்றலையின் மூலம் தன் குரலில் கவர்ந்தவர்.

இன்று தென்கச்சி கோ.சுவாமிநாதன் நம்மோடு இல்லை. அவர் குரல் நம் குட்டிக்காலத்து நினைவுகளாக நம்மோடு பலகாலம் இருக்கும்.

உறங்குவது போலும் சாக்காடு.............................

2009-09-04T07:40:00.000-07:00

அஞ்சலி: கு அசோகன்

கோவையிலிருந்து தான் அந்த முதல் தகவல் எனக்கு வந்தது. அது ஆகஸ்டு 21ம் தேதி. இன்றைக்குச் சரியாக 12 நாள் முன்பாக. அது வேறு செய்தி. இன்ப அதிர்ச்சியான தகவல் அது. தோழன் அசோகனுக்குத் திருமணம் என்பது. 45 வயதைக் கடந்த நிலையில், எத்தனையோ பேரை ஈர்க்கும் இனிய தோழமை நெஞ்சம் படைத்த அந்த அற்புத மனிதன் குடும்பச் சூழலின்மீது பழி போட்டு பல்லாண்டுகளாக மறுத்து வந்த இல்லற வாழ்விற்கு உடன்பட்டார் என்பதே மகிழ்ச்சியாயிருந்தது. இந்தியன் வங்கி ஊழியர் அசோசியேஷன் சங்கத்தின் மாநில துணை பொதுச் செயலாளரான அவரது பணியிடமும், வாழிடமும் என்னருகே சென்னை தலைமை அலுவலகத்தில்தான் என்றாலும், அவரது திருமணத் தகவல் அயலூரிலிருந்துதான் வந்தது. மெதுவாக அவரிடம் அணுகி ஏதாவது செய்தி உண்டா என்றால் ஒன்றுமில்லையே என்பதாக இருந்தது பதில். மறுநாள், 22ம் தேதி, பொறுக்க மாட்டாது, "ஏய் ஆகஸ்ட் 30ம் தேதி எனக்கு ஏதும் வேலை வைக்காதே, நான் வேறிடம் போக வேண்டியிருக்கும்..." என்று சொன்னபோது, திடுக்கிட்டவராய், "தோழர் உங்களுக்குத் தகவல் வந்திருச்சாம்........நானே சொல்லணும்னு காத்திருக்கேன். இன்னும் பத்திரிகை கூட அடிக்கல. அடுத்த ஞாயிறு எனக்குத் திருமணம், சேலத்தில்..." என்றார் அசோகன். இளம் பொன்னிற உடலும், ஓயாத புன்னகைக்கும் முகமும், அடக்கமான மொழியும், மிடுக்கான நடையுமாக எந்த வேறுபாடுமின்றி எல்லாத் தரப்பு ஊழியரையும் காந்தம் போல் வžகரிப்பவராக வலம் வந்த அசோகன் திருமணம் இந்த ஆகஸ்ட் 30ம் தேதி சேலத்தில் நடக்கவே செய்தது....நாங்களும் உல்லாசமாகப் போய்க் கலந்துகொண்டு திரும்பியிருந்தோம்.

இன்று காலைதான் அந்த முதல் தகவல் வந்தது, மீண்டும் கோவையிலிருந்து. ஞாயிற்றுக் கிழமை திருமணம் முடிந்த கையோடு அடுத்தநாள் மனைவியின் இல்லத்திற்கு உதகமண்டலம் சென்று இரண்டு இன்ப தினங்கள் மகிழ்ச்சியாகக் கடக்கவும் செய்தன. மூன்றாம் நாள் அதிகாலை வேதனையோடு புலரத் துடித்தது. குளிர்பிரதேசத்தின் எந்த இல்லத்திலும் காலை நேரத்து விளக்கெரியுமுன், நெஞ்சு வலி என்று துடித்த அசோக ஜோதி அடுத்த சில நிமிடங்களில் அணைந்தே போய்விட்டது. திருமணச் செய்தியையே முழுதாக அறிவித்து முடிக்குமுன், காலம் வேறு கொடிய செய்தியைக் கையில் திணித்துவிட்டு உலர்ந்த பார்வையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆகஸ்ட் 30 அதிகாலை கோவை எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலைப் பிடிக்க அலறியடித்துக் கொண்டு எழுந்திருந்த போது எத்தனை உற்சாகமான விடியல் அது. நண்பகலில் அங்கு போய்ச் சேர்ந்து புது மண மக்களை கோட்டா செய்து ஒன்றாக உட்கார வைத்துச் சாப்பிட வைத்த கணங்கள் எத்தனை ரம்மியமானவை..புதுச்சட்டை, புது வேட்டியில் கண் கொள்ளாக் காட்சியாய் நின்ற அந்த மணமகன் மூன்றாம் நாளில் இல்லாது போயிருக்க, இப்போது எங்கே போய்த் தேடுவது...

அசோகன் சுறுசுறுப்பும், துடிப்பும் உடைய இளைஞராகத் தான் சங்கத்திற்கு அறிமுகமானவர். அப்படியே இருந்தவரும்கூட. தனக்குத் தெரியாதவை பற்றிய பாசங்கு இருந்ததில்லை அவரிடம். சமரசமற்ற கருத்துக்கள். தேர்ந்தெடுத்த திரைப்படங்கள்வசம் உயிர். திரைப் பைத்தியம் கிடையாது. வேலுபிரபாகரனின் புரட்சிக்காரன் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு அப்படி மனத்தைப் பறிகொடுத்திருந்தார். கடவுள் படத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருப்பார். அலுவலகத்தில் வெள்ளிகிழமை பூஜை செய்வதை நிர்த்தாண்சயமாகக் கண்டிப்பார். பொதுத்துறை அலுவலகத்தில் குறிப்பிட்ட மதக் கடவுளுக்கென்ன தனி மரியாதை என்பார். காசைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர், சாமி சமாச்சாரத்திற்குத் தம்படி கொடுக்கமுடியாதென்று நேரடியாகச் சொல்லிவிடுவார். இசையில் ரசனை கொள்வார். செய்தித்தாள் தவறாது தீர்க்கமாக வாசிப்பார். செய்தி பரிமாற்றத்தில் கற்பூரம் மாதிரி சட்டென்று பற்றிக் கொள்வார். எதிரே இருப்பவர் திட்டங்களைச் சடுதியில் யூகித்துவிடுவார்.

அசோகனின் தீர்மானமான சில நிலைப்பாடுகள் அவரது பிடிவாதமாக அறியப்பட்டிருந்தது. முகஸ்துதி மறுக்கப்பட்டிருந்த அவரது செயல்பாடுகளில், அடிமட்ட மனிதர்களுக்கான கருணை வற்றாது சுரந்து கொண்டிருந்தது. உதவி கோரும் தனிநபர்கள் யாரென்றாலும், ஆலோசனைக் கடலாக இருந்தது அவரது அனுபவ வளம். வங்கி ஊழியர் பணி நிலைமைகள், சலுகைகள், ஊதிய நிலைகள், கடன் திட்டங்கள் உள்ளிட்ட விஷயங்களில் அவரது ஞானம் அபாரமானது. தவறிழைக்கும் ஊழியரைத் தனிமையில் கடிவதும், மேற்சென்று இடிப்பதுமாகவும், சங்க ரீதியாக எப்படியாவது பாதுகாத்துவிடவேண்டுமென்று தவிப்பதுமாகவும் இருந்தது அவரது புரிதல்.

சகஜமான பழகுதன்மையில் ஆண் பெண் பேதமற்று எதையும், எப்படியும் அவர்கள்முன் பேசிவிடுகிற துணிவு இருந்த அசோகனுக்கு, இடதுசாரி நெறியிலும், மார்க்சிய தத்துவத்திலும் அலாதியான நம்பிக்கை இருந்தது. மார்க்சிய வளர்ச்சிக்கான நிதி திரட்டுதலில் ஒரு வெறியும், வேகமும் காணப்படும் அவரிடம். பந்தயக் குதிரையாக முன் நிற்கவேண்டும் இதில் அவருக்கு.

சேலம் நேஷனல் ஓட்டலில், ஆகஸ்ட் 30 மாலை நடந்த கலகலப்பான திருமண வரவேற்பு நிகழ்வில், பாராட்டு வாழ்த்துரைகளை அள்ளித் தெளித்தார்கள் பலரும். எந்தப் பதட்டமோ, கலக்கமோ இன்றி இருந்தனர் மணமக்கள் இருவரும். சுஜாதா, பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் உதகமண்டலக் கிளை ஊழியர், முக மலர்ச்சியோடு இருந்தார். கணவனாக வாய்த்தவனின் அருமை பெருமைகளை அவரது தோழர்கள் அடுக்கிக் கொண்டிருக்கும்போது அவர் முகத்தில் தவழ்ந்த பெருமித புன்னகை இனி ஒருபோதும் சாத்தியமாகப் போவதில்லை.

கண்ணகி - கோவலன் இல்லற இன்ப வாழ்வை எழுதிய இளங்கோவின் செய்யுள் ஒன்று இப்படி முடிகிறது:

தொலையாத இன்பமெல்லாம் துன்னினார் மண்ணின்மேல்
நிலையாமை கண்டார்போ மற்று.

இரண்டு நாளே இணைந்திருந்த அந்தப் புது மண உறவு ஒரு நெஞ்சுவலியால் திடீர் முடிவிற்கு வந்துவிட்டது ஆறுதல் வழங்கமுடியாத சோகம்.

தந்தையை இளம்வயதிலேயே பறிகொடுத்திருந்த அசோகன் தமது இளவல்களைக் கரையேற்றாது தன்னலம் பார்த்துக் கொள்ளக் கூடாது என்றே வளர்ந்திருந்தார். கால் முறிவிற்குப்பின் கண்புஞஸ சிந்திய நிலையில் இருந்த அவரது தாயார் மூத்த மகனைக் கல்யாணக் கோலத்தில் பார்க்கத் துடித்தார். உளமாற இணங்கிய நிலையில் நடந்து முடிந்த திருமணத்தின்போது அவரது நிறைவு பூத்த முகம் இப்போது என்ன கதியில் சிதறி இருக்கும் என்று எண்ணவே நெஞ்சு நடுங்குகிறது.

கோவை தோழர்கள் உடனே புறப்பட்டுப்போய் உதகையிலிருந்து அழைத்தபோது, உறங்கிய நிலையில் இருக்கிறார் அசோகன் என்று சொன்ன வார்த்தைகள் žறிச் žறி அடங்கிக் கொண்டிருந்த துக்கத்தை இன்னொரு முறையும் உடைத்துப் பீறிட வைத்தன.

காட்சிக்கெளியன், கடுஞ்சொல்லற்றவன், கண்ணிலே நல்ல குணம், ஒட்டுறவே நன்றாய் உரைத்திடும் சொல்லாளன்...தோழன் அசோகனை எப்படி மறப்பது, செவ்வணக்கம் என் இனிய தோழா...................

எஸ் வி வேணுகோபாலன்

பின்குறிப்பு : தோழர் கு. அசோகனை நான் முன்பே அறிந்திருக்கவில்லை. ஆயினும் தோழர் என்கிற உறவு இழத்தலின் வலியை என் முந்தைய இரவு தூக்கத்தையும், இன்றைய பொழுதையும் பறித்தேவிட்டது. மறைந்த தோழருக்கு செவ்வணக்கம். என் முந்தைய பதிவில் வலியுறுத்தியுள்ளது போல் தொழிற்சங்கங்களின் பணியில் மன் உளைச்சல் போக்குவதும் முக்கியமாகிவிடுகிறது. -இராம்கோபால்

அரசு ஊழியர்களின் ஒழுங்கு ...

2009-09-02T07:52:00.000-07:00

நேற்று அந்த செய்தி பிரதானமாக தொலைக்காட்சிகளில், குறிப்பாகத் தனியார் தொலைக்காட்சிகளில் திரும்ப திரும்ப காண்பிக்கப்பட்டது. இன்று காலை (02.09.09) செய்திதாள்களிலும் (ஆங்கிலம்) முதல் பக்கத்தில் அதே செய்தி. என்ன அது? நமது நாட்டின் உள்துறை அமைச்சர் திரு. பங்குசந்தை சிதம்பரம் அவர்கள் டெல்லியிலுள்ள அவரது அலுவலகத்தில் BIO-METRIC வருகை பதிவேட்டினை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். அவர் உட்பட இனி ஒருவரும் தப்பிக்க முடியாது. கண்டிப்பாக இனி அவரது துறை அலுவலகத்திலுள்ள அனைவரும் 8 மணி நேரம் வேலை செய்யாமல் வீடு திரும்ப முடியாது. "புரட்சி", சிதம்பர சாகசம்" என்று ஊடகங்கள் புகழாரம் செய்கின்றன. இதை இந்தியா முழுமையும் அரசு நிறுவனங்கள், அலுவலகங்கள், வங்கிகள் பயன்படுத்தினால் அந்நியன் திரைப்படத்தில் ஒரு தாத்தா வெளிநாட்டிலுள்ள தன் மகனிடம் பேசுவது போல "உங்க ஊர் என்னடா பெரிய ஊரு, இந்தியாவைப் பாரு, சொர்க்கம்டா" என்கிற நிலை வரும் என்பது போல் ஊடகங்கள் அலறுகின்றன.
சரி, மேற்சொன்ன செய்தியை எவ்வாறு பலரும் பார்ப்பார்கள்? வெகுவாரியாக தனியார் துறையில், முறை சாரா துறையில் பணி செய்பவர்கள் இந்த செய்தி உண்மையாகி, இந்தியா மாற்றம் காணாதா என விழைவார்கள். சோ வகையறாக்களும், அரசுத்துறையில் பணியாற்றும் பலரும் இதெல்லாம் சரி வராது. இந்த மாதி எத்தனை பார்த்திருக்கிறோம் என நினைப்பார்கள். தன்னை சுயவிமர்சனம் செய்யாமல் விமர்சனம் மட்டுமே எப்போதும் செய்யும் மத்தியதர வர்க்கத்தினர், இதையும் ஒருவித அசட்டையுடனே சரி என சொல்வோரிடத்து சரியில்லை என்றும், சரியில்லை என்போரிடம் சரி என்றும் விவாதம் மட்டுமே செய்து அன்றைய பொழுதை கழிப்பார்கள். தினக்கூலிகளும், விவசாயிகளும், ஏழைகளும் எப்போதும் போல இதை செவிமடுக்க நேரமில்லாது தங்களை வறுமையின் பிடிகளுக்குள் தாங்கள் இன்னும் இறுகாமல் தப்பிக்க உழைத்திருப்பார்கள்.

தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதிகள், "அப்படியென்னங்க, அரசு ஊழியர்கள் வேலை செய்யாமலா இந்தியா இவ்வளவு மாற்றத்தை கண்டிருக்கிறது? ஒரு குழல் விளக்கு தெருவிளக்காக இருந்த நிலை மாறி இன்று கண்ணை மயக்கும் நியான் விளக்குகள் வரவில்லையா? இவ்வாறாக ஏகப்பட்டது சொல்லலாம். பெருகி வரும் மக்கள் தொகைக்கு கொஞ்சமாவது ஈடு கொடுக்கும் வகையில் மின்சாரமும், குடிதண்ணீரும், மருத்துவமும் வரவில்லையா? 30 வருடங்களுக்கு முன் உங்கள் ஊர் இருந்த நிலைக்கும் இன்றைக்கும் எத்தனை மாற்றங்கள் என யோசிக்கும் வேளையில், அவை அரசு ஊழியர்களின் உழைப்பில்லாமலா வந்தது என கேட்க தோன்றும். ஒரேயடியாக, அரசு ஊழியர்கள் வேலை செய்யவில்லை என்பதெல்லாம் காய்ச்சி வடிகட்டின பொய். புதிய ஆள் நியமனம் இல்லை, ரிடையர் ஆகும் பதவிடங்கள் நிரப்பப்படாமல் 10 வருடங்களாக இருக்கும்போது எத்தனை பேர் அவர்கள் வீட்டுக்கு இரவு வேளையில் செல்வதும், விடுமுறை நாட்களில் வேலை செய்வதும் நிகழ்கிறது தெரியுமா? அரசு ஊழியர்கள் வேலை செய்கிறார்களே அவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான அங்கீகாரம் கிடைக்கிறதா? பிரமோஷன் என்பதை வெறும் வார்த்தையிலே பார்த்து வாழ்க்கையில் பார்க்காமல் ஓய்வு பெற்றவர்கள் அநேகர் அரசுப் பணியிலே இருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு ஊதிய உயர்வுக்கும் போராட்டம் நடத்த வேண்டியிருக்கிறது. கேட்டது ஒன்று, கிடைக்கும் என்று சொன்னது ஒன்று, கையில் கிடைக்கும்போது அது ஒன்றாக அல்லவா ஊதிய உயர்வு இருக்கிறது?

சரி, அப்படியே இருக்கட்டும். இந்த நாட்டில் வருமான வரி ஒழுங்காக ஏமாற்றாமல் செலுத்துபவர்கள் அரசு ஊழியர்கள் தவிர வேறு யார்? ஒவ்வொரு ஆண்டும் இத்தனை கோடி வருமான வரி பெருமுதலாளிகளிடம் வசூலிக்காமல் விட்டது என்று பாராளுமன்றத்தில் சொல்லியும், அவர்களுக்கு வரி சலுகைகள் அள்ளிக் கொடுத்துவிட்டு அரசு ஊழியர்கள் கிள்ளியும் , அதுகூட இல்லை தடவியும் கொடுக்கிறதே அரசு, அது நியாயமா? அவர்களிடம் எதிர்பார்க்காத சமூகக் கடமைகளை அரசு ஊழியர்களிடம் மட்டும் எதிர்பார்ப்பது சரியா? இந்த நாட்டில் அரசியல்வாதிகளின் யோக்கியதையை சொல்லவே வேண்டாம், இடதுசாரிகளைத் தவிர. ஹும், நீதிபதிகள் கூட தங்கள் சொத்தை வெளியில் சொல்ல யோசிக்கும் அவலம் இங்கேதானே இருக்கிறது! என் தந்தை அன்றைக்கு ஒரு சென்ட் நிலம் வாங்க பணம் இல்லாமல் இருந்தது போலத்தானே இன்றைக்கும் நான் இருக்கிறேன்?

கொஞ்சம், யோசித்தால் ஒரு அதிர்ச்சியான உண்மை தெரியும். இம்முயற்சி திட்டமிட்டு தொழிற்சங்கங்களை காலி பண்ணுகிற வேலை. தொழிற்சங்க பிரதிநிதிகள் தொழிற்சங்க வேலை நிமித்தமாக வெளியே செல்வதை தடுக்கும் ஒரு மோசடி இத்திட்டம். தங்களது வேலையை முடித்துக் கொண்டே அவர்கள் தொழிற்சங்க பணியை செய்கிறார்கள் என்பதை வசதியாய் மறந்து அவர்களை இவ்வருகைப் பதிவேடு மூலமாக தண்டிக்கிற நினைக்கிற முதலாளித்துவ வசதி. 8 மணி நேரம் இருப்பதாலே வேலை நடந்துவிடுவதுமில்லை, ஒவ்வொரு வேலைநாளிலும் 8 மணி நேரத்திற்கான வேலை இருப்பதில்லை என்பது திரு. பங்குசந்தை சிதம்பரம் அவர்களுக்கு தெரியாமலா போயிற்று?"

இனி என்னோட கருத்து. இந்த மாதிரி வருகைப் பதிவேட்டு முறை என்பது தேவையற்றது என்பது ஒருபுறமிருக்க இது பின்னே இருக்கும் சில விஷயங்களையும் கவனிப்போமே. எத்தனை அரசு ஊழியர்கள் தங்கள் பணிக்கு குறித்த நேரத்திற்கு செல்கிறார்கள்? சொந்த வேலைக்கு நடுவில் அரசு வேலை செய்பவர்களும் இருக்கத்தானே செய்கிறார்கள்? டில்லியில் நீங்கள் பார்க்கலாம், பெரும்பாலான அரசு அலுவலகங்களில் காலை 11 மணி முன்னரும், மாலை 4:30மணிக்கு பின்னரும் பெரும்பாலானோர் இருப்பதில்லை. மதிய உணவு இடைவேளை என்பது சுமார் 1 மணி முதல் 3 மணி வரை. இந்த விதிகளுக்கு வங்கிகளும், எல்.ஐ.சி போன்றவையும் விதிவிலக்குகள்.

ஒரு வகையில் தொழிற்சங்கங்களுக்கு இது எச்சரிக்கை மணி. ஊதிய உயர்வு, பணி பாதுகாப்பு, மாற்றல், கூடுதல் அகவிலைப்படி, ஓய்வூதியம் போன்ற காரணிகளால் மட்டுமே காலம் நகர்த்தி வரும் பெரும்பாலான தொழிற்சங்கங்களுக்கு குறிப்பாக, அரசுப்பணியாளர் தொழிற்சங்கங்க‌ளுக்கு அவர்கள் விழித்தெழ ஊதப்பட்ட சங்கு. இது இடதுசாரி தொழிற்சங்கங்களுக்கும் பொருந்தும். ஊழியர்கள் அவர்கள் நலனுக்கு சலுகைகளையும், உரிமைகளையும் மட்டுமே வாங்கி தருவது தொழிற்சங்க வளர்ச்சிக்கு உதவாது. கூட்டுப் பேரத்திற்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு மேல் உதவாது. ஊழியர்களை அரசியலாக்குவதுதான் தொழிற்சங்க வளர்ச்சிக்கு முக்கிய தேவை. இருந்த போதிலும் குறைந்தபட்சம் அவர்களிடம் அவர்கள் கடமைகள் குறித்தும் அவர்களிடம் பேசலாமே. தொழிற்சங்கங்கள் ஆர்ப்பாட்டங்கள், தர்ணாக்கள் தவிர வேறு எப்போதும் ஊழியர்களிடம் பேசுகிற மாதிரி தெரிவதில்லை. ஒன்றாய் பணி செய்கின்ற அந்த தருணத்தில், கேண்டீனில் என எப்போதாவது அலுவலகத்திற்கு நேரத்திற்கு வர, ஒழுங்காக வேலை செய்ய பேசல முயலலாமே. என் அப்பா, எஸ்.வி.வி, ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி போன்றோரிடம் நான் பேசிய பொழுதுகளில் அவர்களும் இந்த கருத்தை முன்வைத்திருக்கிறார்கள்.

அகில இந்திய இன்சூரன்ஸ் ஊழியர் சங்கப் புதுவை மாநில செயலர் தோழர் திரு. இராம்ஜி அவர்கள் அலுவலகத்தில் யாராவது காலை 10 மணிக்கு மேல் தாமதமாக வந்தால் அலுவலக மேனேஜருக்கு முன்பாக அவர்களை கேட்பார், கடிந்து கொள்வார். "ஏன் தோழர், மேனேஜரே கேட்கலையே, ஒரு பத்து நிமிடம் தானே தாமதாகத்தானே வந்தார், நீங்கள் கேட்கணுமா, சங்கத்தை விட்டே போய்விடப்போகிறார்? என்ற போது, அவர் சொன்னதுதான் இந்தக் கட்டுரைக்கு முடிவுரை. "தோழர், ஒரு உண்மையை தெரிஞ்சு கொள்ளுங்க. நிர்வாகம் ஒழுங்கீனங்களை கண்டு கொள்ளாமல் விடுவது என்பது பின்னால் அவர்கள் கொடி பிடிக்கும்போது உன்னை என்னைக்காவது லேட்டா வந்தீங்களா என்று கேட்டானா, பின் ஏன் எப்படி என்று தொடங்கி அவர்களது பலவீனங்களை பெரிதாக படம் வரைந்து வீழ்த்துவதற்காக. மேலும், எத்தனையோ கோடி பேர் வேலையில்லாமல், பசியோடும் இருக்க இவர்களுக்கு இந்த சூழ்நிலைக்கு நடுவிலும் சலுகைகளை உரிமைகளை கடுமையாக போராடி வாங்கித் தருகிற தொழிற்சங்கம் அவர்கள் அலுவலக வேலையை சரியாக செய்ய வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது எப்படி தவறாகும்?".

முதல் ஆசிரியர்களை உருவாக்கிய முகாம்

2009-08-31T03:54:00.000-07:00

நடுங்கும் குளிர், கான்கிரீட் கட்டடத்தின் அனைத்து ஜன்னல்களும் மூடப்பட்டிருக்கிறது. நேரம், இரவு 10.00 மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உள்ளே சகல குளிர்கால உடைகளோடு 18 ஆசிரியர்கள் வட்டமாக அமர்ந்து தீவிர ஆய்வு நோக்கில், தத்தமது கருத்துகளை, ஒருவர் பின் ஒருவராக, முன்வைத்து வருகின்றனர். ஒருவர், அமைதியாக நகர்ந்து என் அருகில் வந்தார். “சார், கூட்டம் முடியும் போது உறுதிமொழி ஒன்று எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறோம்’’ என்றார். உறுதிமொழியின் சாரம், “புத்தக வாசிப்பு முகாம் முடிந்து, பள்ளிக்கு திரும்பியதும் என் பள்ளியில், முதல் ஆசிரியனாக முன்மாதிரி ஆசிரியனாக, ‘முதல் ஆசிரியர்’ நாவலில் வரும் துய்சேனைப் போன்ற ஆசிரியனாக விளங்குவேன் என இன்றைய நாளில் சபதமேற்கிறேன்.’’ என்பதே.

2008 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம், 12, 13 தேதிகளில், தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கத்தின் ஈரோடு மாவட்டக்கிளை ஏற்பாடு செய்திருந்த புத்தக வாசிப்பு முகாமில்தான் மேற்படி உறுதிமொழி மேற்கொள்ளப்பட்டது. முகாமின் நோக்கம், கல்வி சார்ந்த நூல்களை ஆசிரியர்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதும், மாற்றுக்கல்வி குறித்த சிந்தனையைத் தூண்டுவதுமே. முதல் நாள் இரவே எங்கள் எண்ணம் ஈடேறியதில் அளவில்லா மகிழ்ச்சி. தமிழ்நாட்டில் உள்ள அனைத்து ஆசிரியர்களும் இத்தகைய சபதமேற்கும் நாள் எந்த நாளோ என மனம் ஏங்கியது.

ஈரோடு மாவட்டம் சத்தியமங்கலம், வனத்திற்கு பெயர் பெற்றது. இந்த வனப்பகுதியில் ஆசனூரில் இருந்து 12 கிலோ மீட்டர் தொலைவு சென்றால், சுற்றிலும் மலை சூழ்ந்து இயற்கை எழிலுடன் உள்ள கிராமம் கெத்தேசால், சோளகர் இனத்தைச் சேர்ந்த பழங்குடி மக்கள் இங்கு வசித்து வருகின்றனர். இக் கிராமம்தான் புத்தக வாசிப்பு முகாமுக்கு ஏற்ற இடமாக தேர்வு செய்யப்பட்டது. பாரதி புத்தகாலயத்தின் வெளியீடான ‘முதல் ஆசிரியர்’ புத்தகமும், நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் வெளியிட்டுள்ள ‘பகல் கனவு’ புத்தகமும் வாசிப்புக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டது.

‘முதல் ஆசிரியர்’ நூல் மதிப்பீட்டைத் தொடங்கியவரே நிறைவுரை போன்று தன் கருத்தைக் கூறினார். “இந்த நாவலைப் படித்துவிட்டு, கண்களை மூடி, நெஞ்சில் தங்கியிருப்பதை நினைத்துப் பார்த்தேன். துய்சேனின் வகுப்பறையும், அதில் மாட்டப்பட்டுள்ள லெனினது திருவுருவப்படமும் தான் நினைவில் நிற்கிறது’’ என்றார். இவர் மார்க்சிய\லெனினியத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவரோ, மார்க்ஸ்\லெனின் பற்றிய கேள்வி ஞானமோகூட இல்லாதவர். ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்தவுடன் பெற்றோர்\ ஆசிரியர் கழகத்தின் கீழ் பணி செய்து வந்தவர். நூல் மதிப்பீட்டு அமர்வை ஒருங்கிணைத்த கல்வியாளர் ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி, இந்நூலை நானும் பல முறை நேசித்து, நேசித்து வாசித்துள்ளேன். ஆர்வலர்கள் பலருடன் விவாதித்துள்ளேன். இந்நாவலை ஒற்றை ஓவியமாக வரைந்து காட்டியவர் யாருமில்லை என்றார். மற்றொரு ஆசிரியர் எழுந்து “எத்தனையோ குழந்தைகள் துய்சேனிடம் பாடம் கற்க வந்தார்கள். அத்தனை பேரையும் அல்தினாய்களாக அவர் ஏன் மாற்றவில்லை? என வினாத்தொடுத்தார். (தாய் இன்றி, சிற்றன்னையிடம் வதைபட்டு, குழந்தைத் திருமணம் உள்ளிட்ட பாதிப்புகளில் இருந்து மீட்கப்பட்டு, உயர்கல்வி கற்று, உயர்ந்த நிலையை அடைந்தவர்) அனைத்துக் குழந்தைகளையும் அல்தினாய்களாக மாறியிருந்தால் தானே அவர் முதல் ஆசிரியர் என்று யாரும் எதிர்பாராத மற்றொரு கோணத்தில் தனது பார்வையைப் பதிவு செய்தார். குறைந்தபட்ச கல்வி அறிவுடன், அறிமுகம் இல்லாத கிராமத்திற்கு வந்து, குதிரை லாயத்தை பள்ளிக்கூடமாக மாற்றி, பள்ளிக்கு குழந்தைகளை அனுப்ப மறுக்கும் பெற்றோருடன் மல்லுக்கட்டி, கல்வி கற்பித்து, மிகப்பெரிய பள்ளிக்கூடமாக அப்பள்ளி வளரக் காரணமாக இருந்தவர் துய்சேன். ஆனால் அப்பள்ளி திறப்புவிழாக் காணும்போது, துய்சேன் ஒரு தபால்காரர். அத்திறப்புவிழா நிகழ்ச்சியை கண்டுகளிக்காமல், தற்போது தான் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் தபால் பட்டுவாடா பணியை குறித்த நேரத்தில் முடிக்க வேண்டும் என்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கிறார்.’’

துய்சேன் நிலையில் நம்மைப் பொருத்திப் பார்ப்போம். பள்ளித் துவக்க விழாவில் நம்மை நடுநாயகமாக உட்கார வைத்து மாலை மரியாதை செய்ய வேண்டும். இவ்வூரின் கல்வித் தந்தை இவர்தான் என வாயாரப் புகழ வேண்டும் என விரும்புவோம். புன் சிரிப்போடு அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என மனம் துடிக்கும். லெனினின் அழைப்பை ஏற்று புரட்சிப் படையில் சேர்ந்து பணியாற்றியதும் பின்னர் எழுத்தறிவு இயக்கத்தில் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக் கொண்டதும், இறுதியாக தபால்காரராக வாழ்ந்து வந்ததுமான தனது பணிகளை, தனது சமூகக் கடமையாகவே செய்து வருகிறார். தருமம் செய்வரை புண்ணியமாகக் கருதாமல் தனது கடமையாகக் கருதிய கர்ணனைப் போல் துய்சேன் தனது வாழ்வை வாழ்ந்து காட்டுகிறார். எனவே தான் துய்சேன் “முதல் ஆசிரியராக’’ உயர்ந்து நிற்கிறார் என்று தன் மதிப்பீட்டை முன்வைத்து அமர்வை நிறைவு செய்ய முனைந்தார் தோழர். ஜே. கே.

சிந்தனையைத் தூண்டும் கல்வியை, அறிவியல் மனப்பாங்கை, சமூக விழிப்புணர்வுள்ள ஆசிரியப்பயிற்சியை வழங்காததும் ஓர் அரசியலே எனக் கூறி கூட்டத்தை முடித்து வைத்தார். வாசிப்பு முகாமில் பங்குபெற்ற அனைவரும் நூலை வாசித்து, தத்தமது கருத்துகளை அழுத்தம் திருத்தமாக முன் வைத்தனர் என்பது கோடிட்டுக் காட்ட வேண்டிய செய்தி.

தூங்கச் செல்ல அறையைவிட்டு வெளியே வந்தோம். பனிக்கட்டியை முகத்தில் தடவியது போல், குளிர்காற்று முகத்தில் அடித்தது. அண்ணாந்து வானத்தைப் பார்த்தோம். வெள்ளிக் காசுகளை அள்ளித்தெளித்தது போல் வானம் நட்சத்திரக் கூட்டங்களால் நிரம்பி வழிந்தது. அந்த நேரத்திலும் குரங்குகள் ஓடி ஆடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. பள்ளிக் குழந்தைகள் போல், துள்ளிக் குதித்து, மொட்டை மாடிக்கு ஓடிச் சென்றனர். நம் மக்கள் நட்சத்திரக் கூட்டங்களைக் கண்டுகளித்தனர். ஓய்வு பெற்ற தலைமை ஆசிரியர் உமாசங்கர், கருத்தாளராக மாறி நட்சத்திரங்களை அடையாளம் காட்டத் தொடங்கினார். இருந்தோம். இரண்டாம் நாள் குளிரும் தூக்கமின்மையும் இரண்டாம் நாள்அமர்வைத் தள்ளிப்போடும் என எதிர்பார்த்தோம். ஆனால் எம் ஆசிரிய நண்பர்களோ, குளித்து முடித்து, குறித்த நேரத்தில் ஆஜராகிவிட்டனர். ஒரு குறிப்பிட்ட அலைவரிசைக்கு அவர்கள் ஆட்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தோம். ஒரு பௌதீக சக்தி அவர்களை கவ்விப்பிடித்து விட்டதை நாங்கள் கண்ணுற்றோம். இயற்கை அழகும், இதமான குளிரும், தலைக்குக் குளித்ததும் அனைவருக்கும் ஒரு புத்துணர்வைத் தந்தது. இச்சூழலில், பாவ்லோ ஃப்ரையிரேயின் “ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் விடுதலைக்கான கல்வி முறையை’’ நண்பர் ஜே. கே எடுத்துரைத்தார்.

வாசிப்பு முகாம், ஆதிதிராவிடர் நல உரைவிடப் பள்ளியில் நடந்தது. இது ஒரு நடுநிலைப் பள்ளி. ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் தனித்தனி அறை, ஆய்வகம், பரிசோதனைக் கருவிகள், கற்பித்தலுக்கான உபபொருட்கள், மாணவ மாணவியருக்கு தனித்தனியாக தங்கும் விடுதிகள், ஆசிரிய ஆசிரியைகளுக்கும் தனித்தனிக் குடியிருப்புகள். எல்லாம் ஓர் இடத்தில். பழங்குடி மக்களுக்காக அரசு நடத்தும் பள்ளியா என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. ஊர் மக்களோடு பேச்சுக் கொடுத்த போதுதான் நம் அய்யத்திற்கு விடை கிடைத்தது.

வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டையில் அதிகமாக கண்காணிக்கப்பட்ட கிராமங்களில் கெத்தேசாலும் ஒன்று. இக்கிராம வாசிகள் தன்னைப்பற்றி அதிரடிப்படைக்கு உளவு சொல்கிறார்கள் என சந்தேகித்த வீரப்பன் ஏழு பேரை வெட்டிப் படுகொலை செய்தான். இதன் பிறகே தமிழக மக்களுக்கும் ஊடகங்களுக்கும் இக்கிராமம் இருப்பதே தெரிய வந்தது. புதிய பள்ளிக் கட்டடங்களும் இதர வசதிகளும் இதன் பிறகே இவ்வூருக்குள் எட்டிப் பார்த்ததும் வெட்டிக் கொல்லப்பட்ட ஒருவரது மனைவிக்கு அதே பள்ளியில் சமையல்காரர் பணி தரப்பட்டுள்ளது. இதே போன்றதொரு வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டையில்தான் கோவை மாவட்டத்தில் உள்ள சின்னாம்பதி என்ற மலைவாழ் மக்கள் கிராமம் அதிரடிப்படைக் காவலர்களின் காட்டுமிராண்டித் தனத்திற்கு பலியானது. காவலர்களின் உடற்பசிக்கு பழங்குடிப் பெண்கள் இரையானார்கள். இதனை ஒட்டியே அக்கிராமம் தமிழ்நாட்டில் இருப்பது தெரியவந்தது. இத்தனைக்கும் சின்னாம்பதி கோவையில் இருந்து பாலக்காடு செல்லும் நெடுஞ்சாலைக்கு மிக அருகில். மலை அடிவாரத்தில் இருக்கும் கிராமம். பழங்குடிப் பெண்களின் கற்பு சூறையாடப்பட்ட பிறகே அக்கிராமத்திற்கு பள்ளிக்கூடம் வந்தது. மின்சாரம் வந்தது. சுய உதவிக் குழுக்கள் கூட அதன் பின்னரே உருவாக்கப்பட்டது.

ஓர் அறிவியல் இயக்க செயல்பாட்டை ஒட்டி, அக்கிராமத்திற்கு சென்ற போது தான் முதல்முதலாக ஒரு குழந்தை எட்டாம் வகுப்புக்கு செல்லத் துவங்கியிருந்ததைக் கண்டோம்.

கெத்தேசால் பள்ளி ஆசிரியர்களும், தலைமை ஆசிரியர் மோகன்குமாரும் மிக ஆர்வமுடன் முகாமுக்கு வேண்டிய உதவிகளை செய்து கொடுத்தனர். அந்த ஆசிரியர்களுக்கு நன்றி பாராட்டும் முகத்தான் ஒரு சிறு அமர்வும் நடைபெற்றது. அதில் பேசிய மோகன்குமார், “கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேல் கற்பித்தலிலும், காப்பாளர் பணியிலும் ஈடுபட்டு வருகிறேன். செல்போன் கூட எட்டாத இந்த மலை கிராமத்தில், இரவு பதினோரு மணி வரை கல்வி குறித்து விவாதிப்பதும், காலை 7 மணிக்கே எழுந்து மாற்றுக் கல்வி குறித்த சிந்தனைகளைக் கேட்பதுமான ஓர் ஆசிரியர் கூட்டத்தை, அதை வழிநடத்தும் இயக்கத்தை என் வாழ்நாளில் முதல் முறையாகக் காண்கிறேன் எனக் குறிப்பிட்டார்.

புத்தக வாசிப்புக்கு தடையாக உள்ள காரணங்களைப் பட்டியலிடுக என்ற வேண்டுகோளோடு மதுராந்தகம் மாதவன் ஓர் அமர்வைத் துவக்கினார். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தெரிந்த காரணங்களை வரிசைப்படுத்தினர். பின்னர், ஒவ்வொரு காரணத்தையும் விவாதங்களுக்கு உட்படுத்தினார். முடிவாய், வாசிப்புக்கு தடையாக இருக்கும் காரணிகள் எல்லாம் சொத்தைக் காரணிகளே என அனைவருக்கும் புரியவைத்து அந்த அமர்வை நிறைவு செய்தார். முகாம் முடிந்து வரவு\செலவு கணக்குப் பார்க்கும் நேரம் வந்தது. இரண்டு நாளைக்கும் சேர்த்து செலவு 1400 ரூபாய் மட்டுமே. ‘சோறு சரியில்லை’ என யாரும் நினைத்துவிட வேண்டாம். எல்லா வேளையும் அறுசுவை உணவு. அதில் ஒரு வேளை சிக்கன். ஒரு வேளை மலைமக்கள் உணவு. அதென்ன மலைமக்கள் உணவு என்றுதானே கேட்கிறீர்கள்? இராகிக்களியும் பச்சை அவரைக் குழம்பும். பழங்குடிகளின் விருப்ப உணவு அது. நமது ஆசிரியர் பெருமக்களும்கூட அதை மிகவிரும்பியே சாப்பிட்டனர்.

கடைசியாய் சமையல்காரர் ரங்கனை அழைத்து ஒரு சிறு தொகையை ரூ. 400 நன்றியுடன் கலந்து கொடுத்தோம். ரங்கனும் அதே கிராமத்தில் வாழ்ந்து வருபவர். பழங்குடி சமூகத்தவர். பணத்தைப் பார்த்தவுடன் கண்களில் கண்ணீர். நாங்கள் பதறிப் போனோம். தங்கள்குரூப்ஸ், ஸ்டார்குரூப்ஸ் என நகரத்து புகழ்பெற்ற சமையலர்களின் கைப்பக்குவத்தையெல்லாம் மிஞ்சும் ரங்கனின் கைப்பக்குவம். ”எங்கள் கிராமத்திற்கு உங்களைப் போன்றவர்கள் வந்ததே பெரிய விசயம். நல்ல காரியத்துக்கு இக்கூட்டம் நடப்பதாக எங்கள் தலைமை ஆசிரியர் சொன்னார். இந்த இரு நாட்களும் உங்களுக்கு சமைத்துப் போட்டதே எனக்கு பெரும் திருப்தி. நான் செய்த நல்ல காரியம். எனக்கு பணம் ஏதும் வேண்டாம். மிக்க நன்றி. போய் வாருங்கள்’’ என கைகூப்பினார். அவரது கடமை உணர்ச்சியும், பழங்குடி மக்களிடம் பூத்துக் குலுங்கும் மனசாட்சியையும் கண்டு நாங்கள் மனம் நெகிழ்ந்தோம்.

கெத்தேசால் முகாம் தந்த உற்சாகத்தில், அடுத்த மாதமே ஈரோடு நகரத்தை ஒட்டிய ஒரு கல்லூரியில் ஒரு நாள் வாசிப்பு முகாமுக்கு ஏற்பாடு செய்தோம். அலுவலக நேரத்திற்கு காலை 10 மணி முதல் மாலை 4 வரை இம்முகாம் நடைபெற்றதாலோ என்னவோ எதிர்பார்த்த வெற்றியைப் பெறவில்லை. சரியான திட்டமிடுதலும் இல்லை. அலைபேசிகளுக்கு எட்டாத தூரம் அல்லது அனைத்து வைக்கும் ஒழுங்கு, இயற்கை சூழல், குறைந்தபட்சம் ஓர் இரவு, சமூக அக்கறை கொண்ட கருத்தாளர்கள் இதுவே வாசிப்பு முகாமின் வெற்றிக் கூட்டணி. இதுவே கெத்தேசால் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம்.

எல்லாம் சரி, வாசிப்பு முகாமில் இரண்டு நூல்கள் வாசிக்கப்பட்டது. ஒன்று முதல் ஆசிரியர். மற்றொன்று பகல் கனவு எங்கே என்று கேட்பது காதில் விழுகிறது. இந்திய மண்ணில் செயல் வழிக்கற்றலுக்கான வித்து ‘பகல் கனவு’. ஆரம்பப்பாட சாலையில் ஒவ்வொரு வகுப்பறையிலும் ஒரு நூலகம் வேண்டும் என்று கனவு கண்டவர் நூலாசிரியர் பிஜீபாய் பகேகே. மாணவர்களின் நன்மைக்காக புதிய முயற்சிகளைத் தொடங்கும் போது சக ஆசிரியர்கள் எள்ளி நகையாடுவது இயல்பே என்பதையும், அம்முயற்சியில் வெற்றிபெறும் போது, கேலி செய்தவர்களே ஆரத்தழுவும் ஆச்சரியம் என பகல் கனவு நூலை நீண்ட நேரம் ஆய்வு செய்தனர்.

இப்பொழுது நினைத்தாலும் நடராஜன், இராமசாமி, கார்த்திகேயன், கெல்வின், உமா, துரைசாமி, அருள்குமார், யுவராஜ், காளியப்பன், கபிலன், உமாசங்கர், வடிவேல், சங்கர், வேணுகோபால், அமல்ராஜ் ஆகிய அனைத்து முகங்களும் வட்டமாக அமர்ந்து வாசிப்பு முகாமில் விவாதித்த காட்சிகள் கண் முன் விரிகிறது. நண்பர் ஜே. கே, நேரிலோ தொலைபேசியிலோ உரையாடும் போதெல்லாம் அனைவரின் பெயரையும் குறிப்பிட்டு நலம் விசாரிப்பார். வாசிப்பு அனுபவம் மாத்திரமல்ல, வாசிப்பில் பங்கு பெற்றவர்கள் பெயர்கள்கூட ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் மறக்காமல் நிலைத்து நிற்கிறது.

நண்பர்களே, மேல் காணும் கட்டுரை ஆகஸ்ட் மாத "புதிய புத்தகம் பேசுது" இதழில் தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்க ஈரோடு மாவட்ட தலைவர் பேராசிரியர் ந. மணி எழுதிய கட்டுரை. இவர் பாரதி புத்தகாலயம் வெளியீட்டில் எழுதிய "காரா, பேருந்தா" என்கிற புத்தகம் பெருகி வரும் போக்குவரத்து நெரிசல் குறித்த அறிவியல் பார்வையினை நமக்கு சிறப்பாய் தருகிறது.

ஆசிரியர் என்கிற ஆளுமை

2009-07-30T06:28:00.000-07:00

"ராஜு, என்னப்பா பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு, எங்கே போனே?"

"அது ஒண்ணும் இல்லப்பா, நம்ம ஜேம்ஸ் வாத்தியார் இல்லே, அவருக்கு மேலுக்கு முடியாம இருக்காரா, ஒரு எட்டு பார்த்துட்டு வர்ற ஈரோடு போயிருந்தேன்".

"ஏன்ப்பா உனக்கு இந்த வேண்டா த வேலை. அந்தாளு உன்னை எத்தனை தடவை அடிபின்னியிருப்பாரு. அவர் சிரிச்சு ஒரு நாளாவது பார்த்திருப்போமா?"

"அது ஒண்ணும் இல்ல சங்கர், அவர் என்னை அடிச்சு துவைச்சது என்னவோ உண்மதான். ஆனா, நான் இப்படி இருக்கேனா அதுக்கு அவரும் ஒரு காரணம் தெரியுமா".

=====================================

"மச்சி, உனக்கு விஷயம் தெரியுமா?, நம்ம கணக்கு சுந்தரம் வாத்தியாரை நேத்து எவனோ வண்டியிலே இடிச்சுட்டு போயிட்டானாம், நல்ல அடியாம்"

"அட பாவமே"

"டேய் என்னடா, பாவமேன்னு சொல்றே. அவரெல்லாம் ஒரு வாத்தியார்ன்னு சொல்றதுக்கே அவமானமாயிருக்கு. ஒரு நாளாச்சும் ஒழுங்கா பாடம் நடத்தியிருக்காரா. எப்பப் பாரு வட்டி, பிஸினஸ்ன்னுட்டு. அவருக்கு நல்லா வேணும்டா"

மேற்சொன்ன உரையாடல்களை நம்மில் அநேகரும் பேசியிருக்கக் கூடும். பள்ளி/கல்லூரி முடிந்து ஆண்டுகள் உருண்டோடி மூப்பு வந்த காலத்தும் நமக்கு நம் ஆசிரியர்கள் பல்வேறு காரணங்களில் நம் நினைவுக்கு வருகிறார்கள். சி(ப)லருக்கு அவர்களே வாழ்க்கையோட்டத்தின் திசை வழியில் ஒரு பெருமாற்றத்தினை செய்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். பள்ளி கல்வி படிக்கின்ற காலத்தில் நல்லவர்களாக நமக்கு விளங்கிய ஆசிரியர்கள் நடுத்தர வயதினை எட்டும் சமயத்தில் அவர் அப்படி ஒன்றும் நல்லது செய்யவில்லையோ என்ற எண்ணம் கூட வருகிறது. நம் பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பும் பொழுதில் பள்ளி வளாகத்தினை விட ஆசிரியர்களே நம் கவனத்தை பெரிதும் ஈர்க்கின்றனர். அந்த ஸ்கூல்ல நல்லா சொல்லி குடுப்பாங்களாம் என்ற விதியே அந்த பள்ளிக்கு மவுசினை கூட்டுகிறது.

ஒரு ஆசிரியர் சிறந்தவர் என்பதற்கு அளவுகோல்தான் என்ன? நிச்சயமாய் சொல்லலாம், அரசாங்கம் கொடுக்கின்ற நல்லாசிரியர் விருதினை பெறுகிறவர்களில் பலரும் அந்த விருதிற்கு தகுதி கொண்டவர்களாக இருப்பதில்லை. கொடுமை தெரியுமா, நல்லாசிரியர் விருதினை பெற அந்த ஆசிரியரே விண்ணப்பங்களை பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். அவையே விருதுக்கு பரீசீலிக்கப்படும். பெற்றோர்கள் பல சமயம் மிகுந்த கண்டிப்புடன் செயல்படுபவர்களையும், தனியே டியூஷன் நடத்துபவர்களையும், மிகுதியாக வீட்டுப்பாடம் கொடுப்பவர்களையுமே நல்லாசிரியர்கள் என சொல்வதையும் நாம் காண்கிறோம். கல்வி அதிகாரிகளின் பார்வையில் கூடுதலான தேர்ச்சி விகிதமும், syllabusனை காலத்தோடு முடிப்பதும், அரசியலை வகுப்பில் பேசாமையும், வகுப்பில் மிகுதியான அமைதி நிலவச் செய்தலுமே ஒரு ஆசிரியரின் நல்திறனுக்கு மதிப்பீடுகளாக அமைகின்றன.

"முதல் ஆசிரியன், பகல் கனவு, டோட்டோ சான், ஏன் டீச்சர் என்னை பெயிலாக்கினீங்க, ஒடுக்கப்பட்டோருக்கான கல்விமுறை" போன்ற புத்தகங்கள் தமிழ் சமூகத்தில் ஆசிரியர்களில் எத்தனை பேருக்கு கல்விக்கான புத்தகங்களாக தெரியும்? கிஜுபாய் பகேகே, பாவ்லோ பிரைரே, இவான் இலியீச், யஷ்பால், கிருஷ்ணகுமார், மரியா மாண்ட்டசோரி போன்ற கல்வியாளர்களின் சிந்தனைகள் ஓரளவுக்கேனும் தெரிந்த ஆசிரியர்களும் ரொம்ப குறைவு. பாரதி புத்தகாலயம் இந்திய மாணவர் சங்கத்தோடு சேர்ந்து கல்விக்கான 25 புத்தகங்களை வெளியீட்டு மகத்தான சாதனையை செய்திருப்பது இன்னும் பலருக்கும் தெரியவில்லை. இதில் வருத்ததோடு சொல்ல வேண்டிய விஷயம் ஒன்று உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் இடது சாரி சிந்தனை கொண்ட ஆசிரியர் சங்கங்கள் கூட மாற்றுக் கல்வி, கற்பித்தல், கல்வி குறித்தோ அவர்களில் மாநாடுகளில் கூட விவாதிப்பதில்லை.

இந்த சூழ்நிலையில் ஒரு ஆசிரியர் குறித்த மதிப்பீடுகளை எப்படி செய்வது? ஆசிரியர் குறித்த மதிப்பீடுகளை மாணவர்களே செய்தால் என்ன? அது எப்படி இருக்கும்? ஒரு மாணவனிடம் சென்று நீ உனக்கு வந்த ஆசிரியர்களில் யாரை நல்ல ஆசிரியர் என்று சொல்வாய் என்று கேட்டால் அவன் என்ன சொல்வான்? அவன் நல்ல ஆசிரியருக்கு வைத்திருக்கும் மதிப்பீடுகள்தாம் என்ன? ஒரு மாணவன் ஒரு ஆசிரியரை அவர் முதுகுக்கு பின்னாலும் நல்லவர் என்று சொல்வதை கேட்கும் ஆசிரியர்களின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? மாணவர்களின் மதிப்பீடுகளுக்கும், மாணவிகளின் மதிப்பீடுகளுக்கும் இருக்கும் வித்தியாசங்கள் என்ன? தன்னை நல்ல ஆசிரியர் என்று தன்னிடம் என்றோ படித்த மாணவன் சொல்லக் கேட்கும் ஆசிரியர் சொல்வது என்ன? சுவையாக இருக்கும் அல்லவா.

இது போன்ற ஒரு விஷயத்தை ஈரோடு கலைக் கல்லூரியை சேர்ந்த பேராசியரும், தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்கத்தின் ஈரோடு மாவட்டத்தின் கிளை செயலரும், பொருளாதார எழுத்தாளருமான தோழர் ந. மணி செய்திருக்கிறார். நானும் அவரோடு அறிவியல் இயக்க பணிகளில் நானும் இருந்திருக்கிறேன் என்று சொல்வதில் பெருமை கொள்கிறேன். திடீரென்று அவர் என்னை போனில் தொடர்பு கொண்டு சொன்ன போது, "சரிங்க தோழர், அதுவும் எப்படி இருக்கும் என்று பார்க்கலாம், தொடங்குங்கள் இன்றே" என்று சொன்னேன். "தோழர், வேலையை முடிச்சிட்டேன்" என்று சொன்னபோது ஆவல் அடங்கவில்லை. நேரம் இரவு பத்தரை ஆன‌போதும் அவ்விஷயத்தை குறித்த பல தகவல்களை கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டேன். அவரது கல்லூரி மாணவர்களில் 50 பேரை தேர்ந்‌தெடுத்து அவர்களிடம் சில கேள்விகளை கொடுத்து பின் அவர்களின் பள்ளிக் காலத்து நல்ல ஆசிரியர்களை தேர்வு செய்யச் சொன்னாராம். அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஆசிரியர்களை தேடிக் கண்டுபிடித்து அவர்களிடம் சொன்னாராம். சில ஆசிரியர்கள் வார்த்தைகளற்று மௌனவெளியில் புதைந்தையும், கண்ணீர கோர்த்து நா தழுதழுத்ததையும், ஓவென்று அழுததையும், அப்படியா என வெடித்து சிரித்ததையும் அவர் சொன்னபோது எனக்கு உண்டான ஒரு அனுபவத்தை வார்த்தைகளற்று மகிழ்ந்தேன். மேலும் அவர் வெகு சீக்கிரமே அம்மாணவர்கள், அவர்களின் நல்ல ஆசிரியர்களிடையே ஒரு நாள் சந்திப்பினை ஏற்பாடு செய்வதாக. சொன்னார். அந்த நிகழ்வுக்கு நானும், புதுச்சேரி கல்வியாளர் தோழர் ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியும் முன்கூட்டியே பதிவு செய்துள்ளோம். அந்த விஷயங்கள் அனைத்தையும் எழுத்தில் விரைவில் வர உள்ளது. ஒரு தொடராக எழுதலாம் என்று நான் சொல்லியுள்ளேன். பிரசுரமாகவும் வேண்டும் எனவும் விழைகிறேன்.

தோழர்களே, இது ஒரு தொடக்கமே. கல்வி குறித்தும், கற்பித்தல் குறித்தும் நாம் பேச வேண்டியது கடலளவு உள்ளது. விரைவில் தமிழ்ச் சமூகத்தில் தொடங்க வேண்டும். அதற்கு தோழர் ந. மணியின் முயற்சி தொடக்கப் புள்ளியாக அமையட்டும். அந்த நிகழ்வில் நீங்களும் பங்கு கொள்ள இதோ அவரது கைபேசி எண்: 9443305040.
(பின் குறிப்பு : ஏற்கெனவே தோழர் எஸ்வி.வி. BANK WORKERS UNITY இதழில் என் ஒரு பதிவினை இடம் பெற செய்து என்னை பயமுறுத்தினார். இப்போது தோழர்கள் காமராஜும், மாதவராஜும் சேர்ந்துள்ளனர். இவர்களது கவனத்தை என் வலைப்பூ ஈர்த்துள்ளது என்ற மகிழ்ச்சியோடு, கூடுதல் கவனத்தோடும், சிந்தனையோடும் பதிவுகள் செய்வேன் . }

தொடர்ந்து தோற்கும் என் அம்மாவிற்கு....

2009-07-11T01:55:00.000-07:00

அன்பு அம்மாவிற்கு,

என்ன நல்லா இருக்கீங்களா? வீட்டில எல்லாரும் சௌக்கியமா? தங்கச்சி வந்துச்சா? கொஞ்ச நாளா உங்ககிட்டேயிருந்து வருகிற தொலைபேசி அழைப்புகளையும், உங்களை நேரில் சந்திப்பதையும் தவிர்த்து விடுகிறேன் என்பது உண்மைதான். என்ன செய்றது? எனக்கு வேற வழியில்ல, அதான்.

அம்மா, எனக்கு இந்த கடிதத்தைத் தவிர வேறு வழி தெரியலே, என்னோட வேதனையை சொல்றதுக்கு. யார் கிட்ட சொல்ல முடியும்? அம்மா, எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு. ஒரு தாய் எப்படி தன் மகன் தோல்வி அடையணும் என்று எதிர்பார்க்கிறாள்? நினைக்கவே பயமாயிருக்கு. ஆமாம்மா, எனக்கு தோல்விதான் தொடர்ச்சியாக. என் மனைவி, மக்கள் என்ற ஒரு கட்டத்திற்கு வந்தபின்னும் அவர்கள் சம்பந்தமான முடிவினை எடுக்க முயலும்போதெல்லாம் எனக்கு தோல்விதான் ஏற்படுகிறது. முதலில் மனைவி, இப்போது நீங்கள்.

அம்மா, நீங்களே எங்கிட்ட அடிக்கடி சொல்லியிருக்கீங்க‌, உங்களுக்கு என்னைத்தான் ரொம்ப பிடிக்கும். நான் நல்லா வருவேன்னு முன்கூட்டியே ஜோசியம் சொன்னவங்க நீங்கதான். அப்படியே நான் இப்ப எல் ஐ சியில ஒரு நல்ல வேலையில இருக்கேன். கை நிறைய சம்பாதிக்கிறேன், இரண்டு பெண் குழந்தைங்க இருக்கு. சொந்தமா வீடும் இருக்கு. நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன். சங்க செக்ரடரி என்ற முறையிலும் நல்ல பேர் இருக்கு.

இந்த பிரச்சனை என் பெரிய குழந்தை பெரியவளானதிலிருந்து சில காலமாக தொடர்கிறது. அவளுக்கு பூய்பெய்தும் சடங்கு ஏதும் வேண்டாம் என்று எத்தனை தடவை சொல்லியும் அம்மா நீங்க ஏன் கேட்க மாட்டேங்கறீங்க? அது ஒரு இயற்கையான நிகழ்வு, எல்லா பெண்களுக்கும் ஏற்படுவது. வீணாக அதை ஒரு விழாவாக எடுப்பது என்பது ஏன்? புரிந்து கொள்ளுங்களேன் அம்மா, நான் ஒரு முற்போக்கானவன். என் சங்கம் அப்படிதான் என்னை செதுக்கியிருக்கிறது. என் அரசியல் புரிதல்களும் அப்படியே. பெண்கள் பூய்பெய்தும் சடங்கு என்பது ரொம்ப தவறானது. அக்குழந்தையை அது பெரிதும் மனதளவில் காயப்படுத்தும். என் குழந்தை மனதளவில் இன்னும் குழந்தைதான். என்னப்பா வாங்கி வந்தே என்று என்னை நாள்தோறும் வீட்டு வாசலில் இன்றும் கால் பிடிக்கும் குழந்தை அவள். பெண்களை அடிமைப்படுத்தும் எந்த செய்கையும் நான் கண்டிக்கிறபோது எப்படி என் வீட்டிலேயே அனுமதிக்க முடியும்? இந்த கேடு கெட்ட சமூகம் கட்டிவைத்துள்ள அகம்பாவ ஆண் அதிகாரத்தின் குறியீட்டு சடங்குகளை எப்போதுதான் நாம் எதிர்க்க போகிறோம்?

அம்மா, என் குழந்தை பருவம் முழுமையும் நான் முதலாக வரவேண்டும், ஜெயிக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே விரும்பியவள், அதற்காகவே உன்னை முழுசாக கரைத்தவள் நீங்கள். பின் ஏன் இப்படி? படித்து முடித்து இந்த வேலையில் சேர்ந்து இந்த சங்கத்தில் சேர்ந்த அந்தக் காலம் முதல் தானே நான் சமூக அக்கறை கொண்டவனாக ஆனேன். அவ்வளவு ஏன், என்னையன்றி ஒரு சமூகமும் இருக்கிறது அதில் ஒரு பிரதிதான் நான் என்கிற புரிதலை கொடுத்து என்னை மனிதனாக கௌரவப்படுத்தியது இந்த சங்கம்தானே. இன்றைக்கு தோழர்தான் எங்களுக்கு வழிகாட்டி, அவர் உதவியால்தான் நாங்க இப்ப நல்லா இருக்கிறோம் என்று எவரும் உன்னிடம் என்னைப்பற்றி சொல்லும்போது பெருமையால் நீங்கள் கண்ணீர் சிந்தியதை நானே எத்தனை முறை பார்த்திருக்கிறேன்? நானும் கவனித்து வருகிறேன், எப்போதெல்லாம் இந்த சடங்கு சம்பிரதாயத்தையெல்லாம் நான் கேள்வி கேட்கிறேனோ, அதற்கு உடன்பட மறுக்கிறேனோ நீதான் முதல் ஆளாய் எதிர்க்கிறாய். என் மனைவி உன்னிடமிருந்து பலம் பெற்று அவளும் எதிர்க்கிறாள்.

என் கல்யாணத்தன்றே நீங்களும் அப்பாவும் வருத்தப்படக்கூடாதே என்றுதான் நீங்கள் சொன்ன எல்லா சடங்குகளுக்கும் உடன்பட்டேன். அப்போது எனக்கு கலாச்சார நடவடிக்கைகள் குறித்து ஒரு தெளிவு இல்லாததும் ஒரு காரணம். அதில் தொடங்கியது இன்று வரை தொடர்கிறது. என் குழந்தை பெயர் வைப்பதில் தொடங்கி என் புதுமனை புகுவிழா வரை நீங்கள் காயப்படக்கூடாதே என்று நான் மௌனமாய் என் காயங்களோடு இருந்திருக்கிறேன். முதலில் நீங்கள், அப்பா, மனைவி, என் அடுத்த பெற்றோரான என் மனைவியின் பெற்றோர் என் ஒவ்வொருவராய் வருத்தப்படக்கூடாதே என்று நான் இதுவரை உங்கள் எல்லாவரோடும் பலவற்றிற்கு உடன்பட்டது என் தப்பு என்று ஒவ்வொரு கணமும் நீங்கள் புரிய வைக்கிறீர்கள். உன் தரப்பு கேள்விகள்தான் என்ன?

"உள்ளூரோ வெளியூரோ 2 நாளோ 3 நாளோ சங்க மாநாட்டிற்கு, கட்சி மாநாட்டிற்கு நீ போனியே, நாங்கள் எதாவது சொன்னோமா? வீட்டில் உன் நண்பன் மாதிரி இல்லாம‌ மே 1 கொடியேற்றுகிறாயே அதற்கும் தடை சொன்னோமா? நீ சொல்லித்தானே உன் வீட்டில் மட்டுமல்ல என் வீட்டிலும் தீக்கதிர் பத்திரிகை வரவழைக்கிறோம்? உங்க‌ சங்கத்திற்கும், கட்சிக்கும் பலமுறை நன்கொடை உன் முகத்துக்காக‌த்தானே கொடுத்தோம்? உன் கூட வேலை பார்க்கிறவர்கள் எல்லாரும் தினமும் 5:30, 6:00 மணிக்கே வீட்டிற்கு வரும்போது நீ மட்டும் 8 மணிக்கும் 9 மணிக்கும் வருவதாய் உன் மனைவி எங்களிடம் சொல்லி புலம்பியபோது, அவனுக்கு வேலை நிறைய இருக்கும் என்று அவளிடம் சமாதானம் சொன்னோமா இல்லையா? நீயும் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்கபாரு. அதற்கெல்லாம் தடை சொல்லலில்ல, ஏன் நீ நாங்க கேட்கறதை செய்ய தயங்கற?"

அம்மா, உன்னோட கேள்வி அனைத்திற்கும் நான் எத்தனையோ தடவை சொல்லியாச்சு. இந்த முறை அப்படியல்ல. என் மனைவியோடு நான் பேசி பேசி அவளும் இச்சடங்கிற்கு விருப்பம் காட்டல. அவள் பெற்றோரிடமும் எதிர்ப்பு காட்டியிருக்காங்க. நீ தான் உடும்பு புடியா இருக்கிற. சரிம்மா, நீ சொல்ற மாதிரியே செய்கிறேன் என்று சொல்ல வாய் வரல்லே. நீ உன் முதுமையையும், பாசத்தையும் எனக்கு எதிரா வைக்கிற. அதை காரணம் காட்டியே என்னை சம்மதிக்க வைக்கலாம் என்று நினைக்கிறே. அது இம்முறை முடியாது என்று என்னால உறுதியா சொல்ல இயலாது என்பது உனக்கு நல்லா தெரியும். நான் என் மற்ற தோழர்கள் முன்னும் சமூகத்தின் முன்னும் தோற்கத்தான் போகிறேன். என் தோழர்கள் கொஞ்ச பேராவது என்னை புரிஞ்சுப்பாங்க. ஆனா, நான் முடிவு பண்ணிவிட்டேன். இனி என் மனைவியோடும் குழந்தைகளோடும் நிறைய பேசப்போறேன். இத்தனை நாளாய் இல்லாது என் மனைவி என்னை புரிந்து கொள்ள முயலுகிறாள் என்பதே எனது கொள்கைகளுக்கு கிடைத்த முதல் வெற்றி. என் குழந்தைகளும் என் பின்னால் வருவார்கள் என்பதும் எனக்கு தெரிகிறது.

அம்மா, நிச்சயமாய் நீயும் தோற்கத்தான் போகிறாய். இந்த சமூகம் கட்டமைத்துள்ள அநியாயமான, அராஜகமான சடங்கு சம்பிரதாயங்களிலிருந்து விடுபடாமல் நீ தோற்கத்தான் போகிறாய். இந்த விஷயத்தில் நீ தோல்வியை நேசிப்பது எனக்கு ஆச்சரியமாய் இல்லை. எனக்கு ஒரு வருத்தமே இருக்கிறது. என் கொள்கைகளை, தெளிவுகளை உனக்கு புரிய வைக்கும் என்னோடு முயற்சியில் நான் இம்முறையும் தோல்வியே கண்டிருக்கிறேன். பரவாயில்லை, தொடர்ந்து முயல்வேன்.

அம்மா, இந்த கடிதம் உன்னை காயப்படுத்தும் என்றுதான் நீ அறிந்திராத இந்த வலைத்தளத்தில் பதிகிறேன். உன்னோட காயங்களையும், வருத்தங்களையும் நான் எப்போதும் தாங்க மாட்டேன்.

அன்புடன்,

மனிதம் மறைந்த பொழுதில்..............

2009-06-18T03:31:00.000-07:00

மனித குல நாகரிக வளர்ச்சியில் நாம் நெடுந்தூரம் பயணித்துவிட்டோம் என்று நினைக்கும் போதெல்லாம் இது நிகழ்ந்துவிடுகிறது. மனித இனத்தின் பண்பாட்டு கலாச்சார வளர்ச்சியில் இது போன்ற நிகழ்வுகள் நம்மை பின்னுக்கு இழுக்கிறது. 30 வருட பெருமைமிகு வளர்ச்சி என்பதை குலைப்பதற்காக மேற்கு வங்கத்தில் மனித வடிவில் விலங்குகளினும் கீழானவர்கள் நடத்தும் வெறியாட்டம் ஜூன் 10ல்தான் தொடங்கியது.

மேற்கு வங்க "லால்கர்" பகுதியில் அம்மாநில முதல்வர் தோழர் புத்ததேவ் மீது கடந்த ஆண்டு மாவோயிஸ்டுகளால் நடத்தப்பட்ட கண்ணிவெடி தாக்குதல் தோல்வியில் முடிந்தது. அப்போது அம்மாநிலத்தின் வீரமங்கை மம்தா பானர்ஜி அப்படியொரு சம்பவமே நடக்கவில்லை, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பொய் சொல்கிறது என்று ஒரு முழு பரங்கிக்காயை சோற்றுக்குள் மறைக்க முயன்றார். இதுபோன்ற பல உளறல்களுக்கும், விசித்திரமான செய்கைகளுக்கும் அவரது பெயர் பிரசித்தி பெற்றது. இப்போது அந்த பொய் பிகாஷ் என்ற மாவோயிஸ்ட் தலைவனின் விஷ நாக்கில் வழிந்து வெளிறி விட்டது.

சென்ற திங்கட்கிழமை (15।06.09) அன்று இரவு 9 மணி அளவில் ndtv யில் தான் அந்தக் காட்சி முதன் முதலில் காண்பிக்கப்பட்டது. கையில் கூர்மையான அம்புகளோடும், தோளில் துப்பாக்கிகளோடும், மற்றும் பயங்கர ஆயுதங்களோடும் ஆர்ப்பரித்து நின்றிருந்தனர். மற்றொரு காட்சி, சிலர் கையில் கடப்பாரைகளோடும், பெரிய சுத்தியல்கள் கொண்டும் ஒரு கட்டிடத்தை இடிக்கின்ற காட்சி. கேமரா மற்றொரு கோணத்தில் திரும்பி வேறொரு காட்சி காண்பிக்கப்படுகிறது. எரிந்து கொண்டிருக்கின்ற நெருப்பு ஜூவாலைகளூடே dyfi என்கிற பெயர் பொறித்த அடையாள அட்டையும், சுத்தியல் அரிவாள் சின்னத்துடனான கொடியும் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. வாயினுள் இறங்கிய சோற்றுக் கவளம் தொண்டையிலேயே அடைத்து நின்றது. கண்களில் நீர் தாரை தாரையாய் வழி்கிறது.

கேமரா கையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த பெண் செய்தியாளர் ஒருவித நடுக்கத்துடன் தொடர்கிறார், " அங்கே பாருங்கள்". காட்சி மாறியது. வெட்ட வெளியில் கட்டிலில் முழுவதுமாய வெள்ளை துணியால் மூடப்பட்டு ஒரு ஓரத்தில் செந்நிற கரைகளோடு ஒரு உடல் கிடக்கிறது. "அவர் ஒரு சிபிஐஎம்மின் தோழர், மூன்று தினங்களுக்கு முன் படுகொலை செய்யப்பட்டார், அவர் உடலை அவரது உறவினர்களோ, நண்பர்களோ எடுக்க விடாது மாவோயிஸ்டுகள் செய்துவிட்டபடியால் இதே இடத்திலே இது வரை கிடக்கிறது". கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்கள் முதுகு தண்டு சில்லிட்டிருக்கும். என்ன காட்டுமிராண்டித்தனம் இது?

அங்கே தழலில் எரிந்து கொண்டிருந்த கொடியின் வரலாறு தெரியுமா? அந்தக் கொடிதான் கோடிக்கணக்கான அம்மண்ணின் ஏழைகளுக்கு நிலத்தினை தந்து அவர்கள் வாழ்வில் விடியலை காண்பித்தது. அதற்கான போராட்டங்களில் சிந்திய இரத்தம் தான் செங்கொடிகளாக 30 வருடங்களாக பட்டொளி வீசி பறக்கின்றன. இருண்ட நகரம் என்று பத்திரிகைகள் ஏளனம் செய்ய, மத்திய அரசோ மின்சார திட்டம் தொடங்க நிதி உதவி மறுக்க, ஒரு வேண்டுகோளின் பெயரில் நாடெங்கும் இருந்த இலட்சக்கணக்கான தோழர்கள் அவர்கள் இரத்த தானம் செய்து நிதி பெற்று மேற்கு வங்க மாநிலத்திற்கு மட்டுமல்லாது அண்டை மாநிலங்களுக்கும் மின்சாரம் தரும் வளர்ச்சி கண்டது செங்கொடியின் கீழ்தானே.எந்த வித மத கலவரங்களுக்கும் மேற்கு வங்க மண்ணில் இடம் கொடாது காத்து நின்றிருந்தது அந்த செங்கொடிதானே. சிறுபான்மையோரின் மிகுந்த பாதுகாப்பு இடமாக மேற்கு வங்கம் இந்நாள் வரை இருந்து வருவது செங்கொடியின் சாதனை. வரலாறு எவராலும் மறைக்கப்படுவதில்லை.

நில சீர்திருத்தம் செய்து உணவு பொருட்கள் பலவற்றில் தன்னிறைவு பெற்ற மாநிலமாக திகழ்கிறது மேற்கு வங்கம். மத்திய அரசு பின்பற்றிவரும் நாசகர பொருளாதார கொள்கைகளின் விளைவினால் வேலையின்மை அதிகரிக்க, அதை போக்க தொழிற்சாலை துவங்க எண்ணியது மேற்கு வங்கம். வேறு எந்த மாநிலமும் தர எண்ணாத அதிக விலையை நிலத்தின் உரிமையாளர்க‌ளுக்கு கொடுத்து அவரகள் நிலத்தில் தொழிற்சாலை அமைக்கும் போதுதான் உளறல் திலகம், ஆட்சி வெறி பிடித்த மம்தா கொள்கையற்ற மகா கூட்டணி (மகஜோட்) அமைத்து, பெரும்பாலான முதலாளித்துவ ஊடகங்களின் துணையோடு பொய்களை பரப்பி அங்கே பிரச்சனையை உண்டு பண்ணினார். கம்யூனிஸ்ட்களை எதிர்ப்பது என்று துவங்கி பின்பு சிபிஐஎம்மை எப்ப்டியாவது எதிர்ப்பது என்றே ஒரே கொள்கைகளோடு திரிணாமூல்‍, காங்கிரஸ், எஸ்யுசி, ஜார்கண்ட் மாநில மாவோயிஸ்ட் என் அனைவரும் ஒரு அணியில் களமிரங்கி அந்தப் பகுதியில் இருந்த மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தோழர்களை கொலை வெறியாட்டம் செய்தனர். சிபிஐஎம் கொலை வெறியாட்டம் நடத்துவதாக பொய் பிரச்சாரம் பரப்பினர். ஊடங்கங்களும் வர்க்க பாசத்தோடு அதை ஈறை பேனாக்கி பெருமாளாக்கி பிரச்சாரம் செய்தனர்.

நந்திகிராம் பகுதி முழுவதும் இந்த கூட்டணியினர் பல கொலைகளும், கற்பழிப்புகளும் செய்தும் அம்மக்களிடையே பீதியைப் பரப்பி அந்த பகுதியின் அமைதிக்கு குந்தகம் விளைவித்தனர். நந்திகிராம் பகுதிக்கு செல்லும் வழியனைத்தும் அடைத்து ஒரு "liberated" இடமாக அறிவித்தனர். மாநில அரசு சிறிது மாத கால அங்கே அமைதி ஏற்பட முயறிசிகள் அனைத்தும் செய்து தோல்வியுற்ற நிலையில், போலீஸை அனுப்பி அங்கு அமைதி திரும்ப பணித்தது. போலீஸைக் காட்டிலும் அதிநவீன ஆயுதங்களின் துணையோடு மமதா தலைமையிலான கூட்டணியினர் அவர்களை எதிர்த்தனர். நிகழ்ந்த துப்பாக்கிச்சூட்டில் சில உயிரிழப்பும் நிகழ்ந்தது. இதற்கு கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்து மேற்கு வங்க மாநிலத்திலுள்ள பல அறிவுஜீவிகளும், கலை இலக்கிய ஆளுமைகளும் சிபிஐஎம்மிற்கு எதிராக போராட்டம் செய்தனர். மேதா பட்கர், அருந்ததிராய் தொடங்கிய அந்த மேதாவிகள் கூட்டம் இன்றைக்கு லால்கர் பகுதியில் நடத்தப்படும் கொடுஞ்செயல்களையும், காட்டுமிராண்டித்தனத்தையும் கண்டும் வாளாவிருப்பது ஏன் என்பது புரியவில்லை?

மக்களை தங்கள் கொள்கைகளால வெல்ல முடியாத வெறியாட்டத்தின் மூலம் வென்றிட முயல்கிறது திரிணாமூல், காங்கிரஸ், மாவோயிஸ்ட், எஸ்.யூசி கூட்டணி. எப்படியாவது சட்டம் ஒழுங்கு காரணம் காட்டி ஆட்சியை கலைத்திட முயல்கிறார்கள். மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைமையிலான இடது முன்ன‌ணி இப்படிப்பட்ட வெறியாட்டங்களை அமைதி வழியில் முறித்தே ஆட்சிக்கு வந்தது என்பது மக்களுக்கு தெரியும். மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மூத்த தலைவர் மறைந்த தோழர் இ.எம்.எஸ்ஸின் வார்த்தைகள் "நாம் மக்களிடமே செல்வோம், அவர்கள் என்றும் நம் துணை இருப்பார்கள்" என்பதொன்றும் பொய்யுரைகள் இல்லை என்பது வரலாறு நெடுக சொல்லி நிற்கிறது. மாவோ, " நூறு பூக்கள் மலரட்டும், நூறு சிந்தனை மலரட்டும்" என்றார். எனின், சிந்தை என்று ஒன்றே இராத, அரசியலை சித்தாந்தங்களால் வெல்ல முடியாததால் கொலை வெறியாட்டம் நடத்துபவர்களை மாவோக்களின் வழி நடப்பவர்கள் என்பது சரியல்ல. எந்த இசம் ஆனால் என்ன, வெல்வது மனிதமாக இருக்கும், அரசியலில் கருத்து நிலைகள் அமைதி வழியில் இருப்பதே சரியானது என்பது இந்நாட்டின் இறையாண்மைக்கும், அமைதிக்கும், மத நல்லிணக்கத்திற்கும் காவலாய் இருந்து வருகின்ற மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு நன்றாக தெரியும். மக்களும் அமைதி வழியிலேயே செல்வர் என்பது எதிர் காலம் காட்டும் சத்தியம்.

ஆங்கில செய்தி சேனல்கள்

2009-06-10T07:20:00.000-07:00

நேற்று முன் தினம் ஏதேச்சையாய் TIMES NOW சேனலை ரிமோட்டில்திருப்பியபோது (அப்பாடா, அர்னாப் கோஸ்வாமி இல்லை), வழக்கம்போல ஒரு"breaking news" ஓடிக்கொண்டிருந்தது. "Democracy at low" என்ற தலைப்பிட்டு ஒருபெண்மணி கையில் மைக்கோடு கத்திக் கொண்டிருந்தார்.

விஷயம் இதுதான். கேரள மாநில மேதகு(!) ஆளுநர் அவர்களுக்கு சௌதி யில் இருந்து ஒருகொலை மிரட்டல் வந்ததாம். 24 மணி நேரத்திற்குள் அவர் கொலைசெய்யப்படலாம் என்று. சி.பி.எம் கேரள மாநில செயலர் தோழர் பினராயி விஜயன்மீது CBI விசாரணை நடத்த உத்தரவிட்ட அந்த அதிநியாய செயலுக்குத்தான் இந்தமிரட்டலாம். ஒரு ஆளுநர் மீது கொலை மிரட்டல் என்பது உயர்ந்த இந்தியஜனநாயகத்திற்கு எத்தனை பெரிய அவமானம் என்று திரும்ப திரும்ப அந்தபெண்மணி கிட்டதட்ட அலறிக்கொண்டிருந்தார். ஆங்கில செய்தி சேனல்கள் இப்படிப்பட்டவர்களைத்தான் தேர்வு செய்கிறார்கள். மைக்கை கையில் வைத்துக்கொண்டு ஏன் கத்துகிறார்கள் என்பது என் சிற்றறிவுக்கு மட்டும் ஏனோ எட்டமாட்டேன் என்கிறது.

என்னங்க, என்ன சொல்ல வர்றீங்க? "ஆயிலா" புயலில் வங்கத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் சிக்கித் தவிக்கையில் அந்த மாநில முதலமைச்சர் நிவாரணத்திற்காக ஒரு அனைத்துக் கட்சி கூட்டம் கூட்டும்போதும் வரமாட்டேன்என்று அராஜகமாக மறுத்தும், மத்திய அரசின் நிவாரண நிதியை மாநில அரசுக்குதரக்கூடாது என்ற‌ மம்தா பானர்ஜியின் செய்கைகளும் ஜனநாயகத்திற்குஆபத்தில்லையா? பல லட்சம் கோடி ஊழல், "சினிமா டிக்கெட்" போல டென்டர் தரப்பட்டுள்ளது என்று உச்சநீதிமன்றமே சொன்னபோதும் மீண்டும் ஊழல் செய்த அமைச்சருக்கே அந்தத் துறையினை தந்ததும், அந்த ஊழல் குறித்து விசாரணையே தேவையில்லை என்றும் சொன்ன இந்நாட்டின் மிக நல்லவர் மன்மோகனின்செய்கை ஜனநாயக விரோதமில்லையா? தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கும் முன்னமே அமெரிக்காவின் பிரதிநிதி இந்திய மாநில அரசியல்வாதிகளை சந்தித்து பேசியது என்ன ரொம்ப நல்லதா? கடைசி கட்ட வாக்கு எண்ணிக்கைவரையில் பின்னுக்கு இருந்த வேட்பாளர் பங்குசந்தை சிதம்பரம் இறுதியில் ஜெயித்ததாக அறிவித்தது என்ன வகை? (குறிப்பு : ஒரு மிக ஆபத்தான விஷயம் பலரும் பேசாதது : போட்டியிட்டு தோற்ற ராஜ. கண்ணப்பன் இதுவரைவழக்கேதும் தொடுத்ததாக தெரியவில்லை). அட போங்க, நீங்க எப்பவும் இப்படித்தான், ஏதேதோ பேசிக்கிட்டு.

இதுதான் அவைகளின் வர்க்கப்பாசம். இடது சாரிகள் நடந்து முடிந்த தேர்தலில்ஒரு சரிவை சந்தித்தபோது மிக அசிங்கமாக எக்காளம் செய்து கொண்டாடியது இந்த சேனல்கள்தான். ஒரு சேனலி ல் விவாதத்திற்கு வந்த ஒரு மேதை "ஆகா, கம்யூனிசம் முன்பு கேரளா, கொல்கட்டா, சீனாவில்தான் இருந்தது, இப்போது சீனாவில் மட்டும்தான்" என்று தனது மேதாவித்தனத்தை உரைத்தபோது அந்த panelists எல்லாம் ஆமாம் சாமி போட்டார்கள். அமெரிக்க நாடுகள் பலவற்றிலும், சமீபமாக ஐஸ்லாந்திலும் இடதுசாரிகள் ஜெயித்திருப்பது இவர்களுக்குதெரியாததல்ல. இப்போது மட்டுமல்ல, 2004 தேர்தலில் இடதுசாரிகளின்தலைமையோடு ஆட்சி அமையவிருக்கும் தருவாயில் பங்கு சந்தை வீழ்ச்சிகண்டபோது சீதாராம் யெச்சூரியே காரணம் என்று புது கண்டுபிடிப்பை செய்தவர்கள் இவர்கள். உலகெங்கும் பொருளாதார வீழ்ச்சி கண்டப்பொழுதில் பங்குசந்தை 20,000 புள்ளிகள் சுருண்டு 9000 புள்ளிகள் கண்டபோது இவைகளின் மௌனம்பெரும் சத்தமாக இருந்தது. தற்கொலை செய்துகொண்டு மந்தையாய் மந்தையாய் பல்லாயிரக்கணக்கில் விவசாயிகள் மடிந்த வேளையில் வேறு வழியில்லாமல்அரை மனதோடு சென்ற அரசு விவசாய கடன்களை தள்ளுபடி செய்தபோது பங்குச்சந்தை வீழ்ச்சி கண்டதே, அப்போது பங்கு சந்தை என்பது இந்நாட்டின் உழைப்பாளிகளுக்கு எதிரானது என்பதை இவ்வூடகங்கள் சொன்னதா? அதுமட்டுமா இந்த கடன் தள்ளுபடி என்பது நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும் , நாடு குறித்தஅயல் நாடுகளின் பார்வைக்கும் கேடு விளைவிக்கும் என்றொரு கண்டுபிடிப்புசெய்து அதை விவாதம் என்ற பெயரில் பல மேதாவிகளை வைத்து பிரச்சாரமும்செய்து மகிழ்ந்தன. வங்கிகள், LIC, பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், ஓய்வூதியம் எனஅனைத்தும் தனியார்மயம் என்று மன்மோகன் இப்போது அறிவித்திருப்பதற்கு பங்குச்சந்தையும், இந்த சேனல்களும் அல்லாது மகிழ்ந்தவர்கள் யார்?

நீங்கள் இதைப் படித்துவிட்டு CNN-IBN என்றொரு செய்தி சேனலில் இரவு 10 மணிக்கு வரும் சகாரிகா போஸ் என்பாரை கொஞ்ச நாள் கவனியுங்களேன். இடது சாரிகள் என்ற வார்த்தையை அவர் உச்சரிக்கும்போது அவர் கண்களில்ஒரு வெறுப்பு, வாயில் ஒரு ஏளனம் என்பது நிச்சயமாய் இருக்கும். நந்திகிராம் பிரச்சனையை இவர்கள் காட்டியபோது ஒவ்வொரு நாளும் இந்தப் பெண்மணியின் கண்ணில் ஒரு குரூரம் தென்பட்டதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இவர்கள்தான் இப்போது இந்த மண்ணில் படித்த மற்றும் குறிப்பாக கணிணிதுறைசாப்ட்வேர் இளைஞர்களுக்கும் உலக அறிவினை சொல்பவர்கள். 2007ல் சிறந்தஅரசியல்வாதி என்று NDTV பரிசளித்த அத்வானி இன்று என்ன ஆனார்?

நண்பர்களே, இதுதான் லெனின் சொன்னது, "ஆளும் வர்க்கத்தின் குணத்திற்கேற்பவே அரசும், நீதியும் இருக்கும்". ஊடகங்களும் இப்படித்தான். காந்தியை ஒரு பைத்தியக்காரன் என்று வர்ணித்த TIMES பத்திரிகை இன்றுஅவரை மாமனிதர் என்று சொல்கிறது. அப்படியென்றால், திருந்திவிட்டதா என்ன? இல்லை, அது காலத்தின் கட்டாயம். மாறி இருக்கும் சூழலின், அரசியலின் விளைவு. காந்தியை கொலை செய்த நாதுராம் கோட்ஸே ஒரு பிராமணன் என்பதை அன்றும் இன்றும் தமிழுலகத்தின் பல முன்னணி பத்திரிகைகள் சொல்வதில்லை. எங்கே, பல இலட்சம் இஸ்லாமிய சகோதரர்களை எழுத்தில் வடிக்க இயலா குரூர கொலை வெறியாட்டம் (டீஸ்டா சீதல்வாத் COMMUNALISM COMBAT பத்திரிகையில் ஒரு இடத்தில் எரிந்து முடிந்த போயிருந்த ஒரு மண்டையோட்டினை கையில் சூலம் கொண்டிருந்த சிலர் ஒருவருக்கொருவர் காலால் உதைத்து விளையாடினர் என சொல்கிறார்) நடத்திய மோடிக்கு அடுத்த பிரதமராகும் அருகதை இருக்கிறது என்றும், அவர் திறமையான வகையில் ஆட்சிசெய்கிறார் என்றும் மகுடம் சூட்டுகின்றன இச்சேனல்கள். (குஜராத் மாநிலத்தில் 110 பள்ளிகளில் தேர்வு விழுக்காடு பத்துக்கும் கீழ் என்பது ஒரு செய்தி).

இந்திய நாட்டின் மிக மதிப்புமிக்க விருதான பத்மஸ்ரீ விருதினை ஏற்க மறுத்த சாய்நாத் சொன்னது, "பத்திரிகையாளர்களுக்கு அரசு விருது கொடுப்பதும், அதைஅவர்கள் ஏற்பதும் சரியல்ல. அது எந்த ஒரு கம்பெனியின் கணக்குகளை நாம் கணக்கீடு செய்கிறோமோ அந்தக் கம்பெனியிடமே விருதினை பெறுவதற்கு சமம்". இந்த விருதினை ராஜ்தீப் சர்தேசாய், பர்கா தத், சேகர் குப்த போன்ற இதரர் ஏற்றனர். விதர்பா மாநிலத்தின் விவசாயிகளின் போராட்ட குழு (விதர்பா ஜனன்ஆந்தோலன் சமிதி), "தோழர் சாய்நாத் விருது பெறுவது என்பது எங்களுக்கு மிக்கமகிழ்ச்சியே, ஆனாலும் எந்த அரசின் நாசகர கொள்கைகளின் மூலம் 1,82,000 விவசாயிகளை தங்கள் வாழ்வை முடித்துக் கொண்டனரோ அந்த அரசின் விருதினை அவர் எப்படி ஏற்க முடியும்?" என்று சொன்னது. வழக்கம்போல் ஊடகங்கள் சாய்நாத் விருது பெற மறுத்த செய்தியை சொல்லாமல், அந்தபரிசளிப்பு விழாவிற்கு தோனி வராதது ஏன் என்ற ஒரு பெரிய ஆராய்ச்சியில்இருந்தனர்.

முதல் நாள்

2009-06-09T07:28:00.000-07:00

அலுவலகம் வந்ததிலிருந்தே ஒரே படபடப்பாய் இருந்தது। செய்வதற்கு வேலைகள் பல இருந்த போதிலும் ஒன்றும் செய்ய மனமில்லாமல் இருந்தது। மேனேஜர் ஏதாவது சொல்லபோகிறார் என்று ஒன்று இரண்டு ஃபைல்களை மேஜை மேல் பிரித்து வைத்து விட்டேன்। அபிக்குட்டி ஞாபகமாகவே இருக்கிறது। அபிக்குட்டி இன்றுதான் பள்ளிக்கு முதல்நாள் சென்றிருக்கிறாள்। பயங்கர வாயாடி। பார்க்கிறதையெல்லாம் அப்படியே அபிநயம் பிடித்து காட்டும் சமர்த்துகுட்டி। பேச பேச வாய் ஓயாது அவளுக்கு। நானும் உம்கொட்டிக் கொண்டே இருக்கணும்। அவங்க அப்பாதான் சொல்லுவார், பேசியே பேசியே என்னமா வளர்ந்துட்டுது இந்தக் குட்டி என்று. அவ கைகளை விரித்து, காக்கா வடை கதை சொல்றதை பார்க்கணுமே, அழகு, அழகு.

இன்றைக்கு ஸ்கூலுக்கு அவர்தான் கொண்டுபோய் விட்டு வந்தார்। "நீ வந்தா அவ ரொம்ப நடிப்பா" என்று என்னை அலுவலகத்திற்கு போக சொல்லிவிட்டார்। அவருக்கு இன்றைக்கு இரவு ஷிப்ட்। எப்படி இருக்கிறதோ குழந்தை?!. பெரிய ஸ்கூல், ரொம்ப கேர் எடுத்துப்பாங்க, ஒன்றும் பயப்பட வேண்டாம், நிம்மதியாக இருக்கலாம், +2 வரைக்கும் கவலையில்லை என்று என்னென்னமோ சமாதானம் எனக்கு சொல்லியாயிற்று. எனக்குதான் கீதா சொன்னது அடிக்கடி நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கிறது, "அங்கேயா, ரொம்ப ஸ்டிரிக்ட்டாமே அந்த ஸ்கூல், யாரோ சொல்ல கேள்வி". "கொஞ்சம் ஸ்டிரிக்ட்டா இருப்பது ஒன்னும் தப்பில்ல" ‍ இது என் அப்பா.

தலையெல்லாம் வலிப்பது போலிருந்தது. டீ குடிக்கப் போகலாம் என்றால் மேரியும் இன்று வரவில்லை. எப்படியோ கடிகாரம் மணி 12 காட்டியது. நல்லா இருக்கட்டும், அது. இனி மேனேஜரிடம் போகணும். பொன்னியம்மனை வேண்டிக் கொண்டு அவரை அணுகி, "சார், ஒரு அரை நாள் லீவு வேண்டும், உடம்பு முடியல". மேனேஜர், "எப்பவும் இந்த சாக்குதான், போய் வா" என்றதும் எனக்கு நம்பவே முடியவில்லை. "ரொம்ப தாங்க்ஸ் சார்" ‍ என்று அந்த மனுசன் மனம் மாறுவதர்குள் வெளியேறினேன். இந்த மாசம் ஏகப்பட்ட செலவு என்று அபி அப்பா புலம்ப ஆரம்பித்தாயிற்று. இருந்தாலும் ஏதோ சொல்லி சமாளிக்கலாம் என்று ஆட்டோவில் வீடு செல்லத் தொடங்கினேன். ஸ்கூல் விட்டிருக்குமா, அவர் போயிருப்பாரா, குழந்தை வெளியில எங்காவது நிக்குமா என்று கண்ணிகளாக கவலைகள் வந்தது.

"அப்பா, அபிக்க்குட்டி வந்துட்டாளா" என்றுதான் படியேறினேன். சன் செய்திகளிலிருந்து தலை திருப்பி, "வர்ற நேரம்தான்" என்றார். குழந்தைக்கு வெந்நீர் இருக்கா என்று என் ரூமுக்கு (சமையலறை) செல்வதற்குள் பைக் சத்தம் கேட்டது. "அப்பா, அபிக்குட்டி வந்தாச்சு". "ஏன்டி அலர்றே" என்ற அவரது சொல் எங்கோ தூரமாய் ஒலிக்க ஓடி சென்று குழந்தையை தூக்கினேன். பாவம், அழுதிருக்கும் போலிருக்கிறது. அபிக்குட்டியும் "அம்மா" என்றவாறு என் தோளில் முகம் புதைத்தது.

"கண்ணம்மா, ஸ்கூல்ல என்ன சொன்னாங்க? மிஸ்". "என்ன, வந்தவுடனேயே? ‍ ‍‍‍‍=அவர். "அம்மா, ஸ்கூல்ல மிஸ்ஸு, மிஸ்ஸு பேசாம இருக்கனும், கையைக் கட்டுங்க, வாய் மேல் கை வையிங்க" என்று இடுப்பில் கை வைத்து சொன்னதும் குழந்தையை இழுத்து தோளில் சாய்த்து அணைத்தேன். கண்ணில் நீர் கரகரத்தது. "என்னங்க இது" என்றேன். அவரோ கிண்டலாய், "தமிழிலயா சொன்னாங்க, உங்க மிஸ். இங்கிலிஷ்லதான் எங்க டீச்சர் எல்லாம் பேசுவாங்கன்னு பிரின்ஸிபால் கிழம் சொன்னதே". என் அப்பா, "அபிக்குட்டி pre-kg தானே, LKGக்கு மேலதான் இங்கிலீஷ் இருக்கும், நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க" என்றார். அபிக்குட்டி கேட்டது, "ஏன்ம்மா, அழறே?".

குறுஞ்செய்தி

2009-06-05T04:23:00.000-07:00

"வணக்கம் தோழர்".

"வணக்கம், எப்படி இருக்கீங்க‌".

"டீ சாப்பிடலாமா"

"சரி தோழர். இந்த சோம்நாத் சொன்னதை பார்த்தீகளா"

செல்போனில் எவரோ அழைக்க, பார்த்துவிட்டு கட் செய்தேன்.

"என்னது தோழர், அவரது கட்சியை விட்டு தூக்கிட்டோம்ல, பின்ன என்னவாம்"

"அட ஏன் தோழர், அவர் சொல்றாரு, கட்சியோட இந்த தோல்விக்கு பிரகாஷ் காரட்தான் காரணமாம்"

"என்னங்க, இது. ஏன் இப்படியெல்லாம் உளறிகொட்டுகிறார்"

இம்முறையும் செல்போனில் எவரோ அழைக்க, பார்த்துவிட்டு கட் செய்தேன்.

"இதுகூடவா தெரியாது, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் கூட்டு தலைமைதானே முடிவு செய்வது, தனி நபர் எப்படி பொறுப்பாக முடியும்."

"அப்படி சொல்லுங்க தோழர், அந்த ஆள் எப்படி இத்தனை வருஷமா கட்சியில் இருந்தார், எப்படி கட்சி இப்படிபட்ட ஆளையெல்லாம் வைச்சுக்கிட்டுது"
மீண்டும் செல்போனில் எவரோ அழைக்க, பார்த்துவிட்டு கட் செய்தேன்.

"யார் தோழர், என்ன முக்கியமோ கட் பண்றீங்க"

"முக்கியம் கிக்கியம்லாம் இல்ல தோழர், எங்க வூட்டம்மாதான். வேறு வேலை இல்ல, ஊருக்கு போனாலும் நாளைக்கு மூணு நாலு தடவை போன் பண்ணி, எப்படி இருக்கீங்க, சாப்பீட்டீங்களான்னு ஒரே பல்லவி எப்போதும். அப்புறம் பேசிக்கிடலாம்" என அலுத்துக் கொண்டேன்.

"அடடே யார் வர்றார் பாருங்க நம்ம பெருமாள் தோழர்"

"வாங்க, வாங்க தோழர்"

"என்ன தோழர், என்ன பேசிக்கிட்டு இருந்தீங்க ரொம்ப முக்கியமா"

"அதெல்லாம் இல்லை தோழர், முக்கியமா ஒன்னும் இல்ல வெட்டி அரட்டைதான்"

செல்போனில் குறுஞ்செய்தி வநததற்கான ஒலி எழ, என்ன வென்று பார்த்தேன்.
மனைவியிடம் இருந்துதான் வந்திருந்தது। என்ன வாங்க சொல்லியிருக்குமோ என்று திறந்து பார்க்க, அதில் "don't think talking to your dearest wife is waste of time" என இருந்தது.